Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:64

Για την Ελισάβετ συμπληρώθηκε ο χρόνος για να γεννήσει, και γέννησε υιό. Και άκουσαν οι περίοικοι και οι συγγενείς της ότι ο Κύριος μεγάλυνε το έλεός Του σε αυτήν, και χαίρονταν μαζί της. Και συνέβη κατά την όγδοη ημέρα, όταν ήλθαν να περιτέμνουν το παιδί και πήγαν να το ονομάσουν με το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία, η μητέρα του πήρε τον λόγο και είπε: «Ιωάννης θα ονομαστεί». Έκαναν τότε νοήματα και στον πατέρα του για το πώς θα ήθελε να ονομαστεί. Και εκείνος, αφού ζήτησε μια πινακίδα, έγραψε σε αυτήν τα εξής: «Ιωάννης είναι το όνομά του». Και θαύμασαν όλοι. Διότι άνοιξε αμέσως το στόμα του και λύθηκε ο δεσμός της γλώσσας του, και μιλούσε καθαρά, δοξολογώντας τον Θεό. Πράγματι, το βρέφος γεννιέται και η φωνή του πατέρα επανέρχεται· διότι έτσι αποδεικνύεται ότι η φωνή του Ιωάννη βοά, επειδή και το ίδιο το όνομά του φανερώθηκε ως ενέργεια φωνής. «Διότι εγώ», λέει, «είμαι φωνή κάποιου που βοά στην έρημο· ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ίσιους τους δρόμους Του». Αφού λοιπόν ο Ιωάννης δέχθηκε την έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος, υπεδείκνυε τον Ποιητή στα δημιουργήματά Του και έδειχνε τον Πλάστη σε όλους, φωνάζοντας μεγαλόφωνα: «Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο οποίος σηκώνει την αμαρτία του κόσμου».

Πράγματι, το βρέφος γεννιέται και η φωνή του πατέρα επανέρχεται. Διότι, όταν ρωτήθηκε ο Ζαχαρίας πώς θα ήθελε να ονομαστεί το παιδί, ζήτησε πινακίδιο και έγραψε λέγοντας: «Ιωάννης είναι το όνομά του». Εκείνος που δεν πίστεψε στα λόγια του αγγέλου, τώρα αναγκάστηκε να κηρύξει το όραμα εγγράφως· εκείνος που δεν αποδέχθηκε τότε με την ακοή τα όσα ειπώθηκαν, τώρα νομοθετεί και με το χέρι του τα όσα συμβαίνουν. Γι' αυτό, λέει, θαύμασαν όλοι· διότι άνοιξε αμέσως το στόμα του και η γλώσσα του, και μιλούσε ευλογώντας τον Θεό. Ω, τι παράδοξο θαύμα! Γράφεται το όνομα του τέκνου και το άλαλο στόμα του πατέρα διανοίγεται· Ιωάννης ονομάζεται, και η γλώσσα εκείνου που τον ονομάζει αποκαθίσταται.

Και αποκρινόμενη η μητέρα του είπε: Θα κληθεί Ιωάννης. Έκαναν τότε νοήματα στον πατέρα του για το πώς θα ήθελε να ονομαστεί το παιδί. Και εκείνος, αφού ζήτησε μια πινακίδα, έγραψε λέγοντας: Ιωάννης είναι το όνομά του. Και θαύμασαν όλοι. Αμέσως δε άνοιξε το στόμα του και λύθηκε η γλώσσα του, και μιλούσε ευλογώντας τον Θεό. Πράγματι, γεννιέται το βρέφος, και η φωνή του πατέρα επανέρχεται· διότι έτσι αποδεικνύεται να βοά η φωνή του Ιωάννη, επειδή και αυτό το ίδιο το όνομα φανερώθηκε ως ενέργεια της φωνής. «Διότι εγώ», λέει, «είμαι φωνή βοώντος στην έρημο: ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ευθείες τις τρίβους του». Διότι, αφού δέχθηκε την έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος, υπεδείκνυε τον Ποιητή στα δημιουργήματα, και έδειχνε με το δάχτυλο τον Πλάστη σε όλους βοώντας μεγαλόφωνα: «Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου».

Διότι όταν ρωτήθηκε, λέγει, ο Ζαχαρίας πώς θα ήθελε να ονομαστεί το παιδί, ζήτησε πινακίδιο και έγραψε τα εξής: «Ιωάννης είναι το όνομά του». Αυτός που δεν πίστεψε στα λόγια του αγγέλου, αναγκάστηκε τώρα να καταγράψει την οπτασία, κηρύττοντας γραπτώς. Εκείνος που δεν αποδέχθηκε τότε με την ακοή τα όσα ελέχθησαν, τώρα νομοθετεί με το χέρι του γράφοντας τα όσα συμβαίνουν. Και αφού απέδωσε το όνομα στο παιδί, ανέκτησε τη φωνή του. Γι' αυτό, λέγει, θαύμασαν όλοι. Διότι άνοιξε αμέσως το στόμα του και λύθηκε ο δεσμός της γλώσσας του, και μιλούσε ευλογώντας τον Θεό. Ώ, τι παράδοξο και εξαίσιο θαύμα! Όνομα τέκνου γράφεται, και το άλαλο στόμα του πατέρα διανοίγεται. Ονομάζεται Ιωάννης, και η γλώσσα εκείνου που τον ονομάζει ρυθμίζεται. Βλέπεις ότι δεν αστόχησε, όπως και εμείς εκφέροντας ανεμπόδιστα την πρέπουσα εξήγηση δεν αστοχήσαμε; Ιδού, λοιπόν, ότι το όνομα του ίδιου του δικαίου διανοίγει στόμα που σιωπούσε και διεγείρει δυσκίνητη γλώσσα. Έτσι αποδεικνύεται να βοά η φωνή του Ιωάννη, διότι και αυτό το ίδιο το όνομα γίνεται ενέργεια φωνής. «Εγώ», λέγει, «είμαι φωνή βοώντος στην έρημο· ετοιμάσατε την οδό του Κυρίου, κάνετε ευθείες τις ατραπούς του». Ώ, τι θαύμα! Ο Λόγος επιδημεί, και η φωνή προκηρύσσει. Ο Δεσπότης έρχεται, και ο δούλος προαποστέλλεται. Ο Βασιλεύς καταφθάνει, και ο στρατιώτης προετοιμάζεται.

Διότι είναι ολοφάνερο ότι, μετά τον Ιωάννη που ήταν η φωνή, ο Ιησούς, όντας ο Λόγος, ελευθέρωσε τη γλώσσα του νόμου από τα δεσμά της βραδυγλωσσίας. Επειδή τα κρυφά του νόμου και της προφητικής επαγγελίας ήταν σφραγισμένα, του έδωσε φωνή μεγάλη και εύρυθμη, αποδιώχνοντας την προηγούμενη φαινόμενη αφωνία του, και εξαλείφοντας την αφωνία του με τη φανέρωση της δικής Του εκλάμψεως, η οποία αφωνία προηγουμένως τον κατέθλιβε αφανώς. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε, στο πρόσωπο του Ζαχαρία, ο οποίος τύγχανε ιερέας και προφήτης, τελούνταν μυστικώς και τα δύο, καθώς το καθένα αποτελούσε σαφή εικόνα: η μεν ιεροσύνη απεικόνιζε τον νόμο, και το βαθύ γήρας την παλαιότητα του νόμου, το δε χάρισμα της προφητείας, την ομήγυρη της προφητικής εποχής. «Διότι άνοιξε», λέει η Γραφή, «το στόμα του αμέσως και λύθηκε η γλώσσα του, και μιλούσε ευλογώντας τον Θεό». Και πράγματι, όταν ο Χριστός εμφανίστηκε στη γη σε όσους βρίσκονταν πάνω στη γη, Αυτός που είναι και Λόγος και σοφία του Πατρός, αποσφραγίστηκε η σφραγίδα του προφητικού στόματος, και λύθηκε ο δεσμός της γλώσσας του νόμου. Και ομοίως αμφότεροι, και ο νόμος και οι προφήτες, λαλούν φανερά το μυστήριο του Χριστού και Τον ευλογούν ως Θεό προαιώνιο, συμπαρατασσόμενοι και βροντοφωνάζοντας μαζί με το ευαγγελικό κήρυγμα.

Ιδού σχεδόν εννέα. «Για την Ελισάβετ συμπληρώθηκε ο χρόνος για να γεννήσει, και γέννησε γιο. Και άκουσαν οι γείτονες και οι συγγενείς της ότι ο Κύριος μεγάλυνε το έλεός του σε αυτήν, και συνέχεραν μαζί της. Και συνέβη κατά την όγδοη ημέρα να έλθουν για να περιτέμνουν το παιδί, και το ονόμαζαν με το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία. Και αποκρινόμενη η μητέρα του, είπε: Όχι, αλλά θα ονομαστεί Ιωάννης. Και της είπαν ότι κανείς δεν υπάρχει στη συγγένειά σου ο οποίος να ονομάζεται με αυτό το όνομα. Έκαναν τότε νοήματα στον πατέρα του, για το πώς θα ήθελε να ονομαστεί. Και αφού ζήτησε πινακίδιο, έγραψε, λέγοντας: Ιωάννης είναι το όνομά του. Και θαύμασαν όλοι. Ανοίχθηκε δε το στόμα του αμέσως, και η γλώσσα του, και μιλούσε ευλογώντας τον Θεό.» Έμεινε βέβαια η Παρθένος περίπου τρεις μήνες μαζί με την Ελισάβετ, ίσως επειδή εκπλησσόταν για το παράδοξο γεγονός, και επειδή είχε ανάγκη από κάποια παρηγοριά, την οποία επρόκειτο να έχει από τη συναναστροφή της με την Ελισάβετ. Όταν όμως πλησίασε ο τοκετός, αναχώρησε.