Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:67

Μαρτυρεί δε την εκπλήρωση της προφητείας και το Ευαγγέλιο, στο οποίο κατά τον Λουκά ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη, με προφητική δύναμη τον ονόμασε και ο ίδιος κέρας. Λέει λοιπόν ο ευαγγελιστής: Και ο Ζαχαρίας επλήσθη Πνεύματος Αγίου και προφήτευσε λέγοντας: Ευλογητός ο Θεός του Ισραήλ, διότι επισκέφθηκε και προσέφερε λύτρωση στον λαό του. Και ανήγειρε κέρας σωτηρίας για εμάς στον οίκο του Δαβίδ, του δούλου του. Όπως ακριβώς ελάλησε δια στόματος των αγίων απ' αιώνος προφητών του.

ια'. Ομοίως δε και από όσα προφήτευσε προς το τέλος της ωδής του για το ίδιο του το παιδί: «Και εσύ, παιδίον, λέγοντας, προφήτης του Υψίστου θα ονομαστείς· διότι θα προπορευτείς προ του προσώπου του Κυρίου, για να ετοιμάσεις τις οδούς του, για να δώσεις γνώση σωτηρίας στον λαό του, με την άφεση των αμαρτιών μας, διά της ευσπλαχνίας του ελέους του Θεού μας.» Και αυτά τα έλεγε όχι από τη δική του διάνοια, αλλά επειδή είχε γίνει πλήρης Αγίου Πνεύματος· διότι έχει γραφτεί στα Ευαγγέλια για αυτόν ως εξής: «Και ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του, λέει, επλήσθη Αγίου Πνεύματος και προφήτευσε λέγοντας·» τι λέγοντας; Αυτά δηλαδή που αναφέραμε προηγουμένως. Είναι δε ολοφάνερο ότι αυτός ο Ζαχαρίας δεν θα γέμιζε σαφώς με Άγιο Πνεύμα, εάν δεν ήταν πιστός στο Πνεύμα και άξιος αυτής της επιθυμητής πλήρωσης από αυτό· ούτε θα χρημάτιζε πατέρας του Ιωάννη, εάν δεν ήταν αντάξιος και αυτής της τιμής.

«Τι άραγε να γίνει αυτό το παιδί;» Και το χέρι του Κυρίου ήταν μαζί του. Και ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του, γέμισε από Άγιο Πνεύμα και προφήτευσε, λέγοντας: «Ευλογημένος να είναι ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, διότι επισκέφθηκε και λύτρωσε τον λαό του, και ανέδειξε για εμάς κέρας σωτηρίας στον οίκο του Δαβίδ, του δούλου του, όπως ακριβώς μίλησε δια στόματος των αγίων προφητών του απ' αιώνος: σωτηρία από τους εχθρούς μας και από τα χέρια όλων εκείνων που μας μισούν, για να δείξει έλεος στους πατέρες μας και να θυμηθεί την αγία του διαθήκη, τον όρκο που έδωσε στον Αβραάμ τον πατέρα μας, να μας αξιώσει, αφού ελευθερωθούμε από τα χέρια των εχθρών μας, χωρίς φόβο να τον λατρεύουμε με οσιότητα και δικαιοσύνη ενώπιόν του όλες τις ημέρες της ζωής μας». Και έπεσε φόβος σε όλους, εξαιτίας του παράδοξου γεγονότος της ομιλίας του Ζαχαρία. Διότι, όπως ακριβώς εξεπλάγη ο λαός με τη σιωπή του, έτσι εξεπλάγη και όταν αυτός μίλησε· ώστε διαμέσου αυτών των δύο θαυμάτων, να συλλογιστούν όλοι για το βρέφος που γεννήθηκε, ότι είναι ανώτερο από τους πολλούς.