Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:70

Διότι υπήρχαν, υπήρχαν και μέσα στον Ισραήλ αυτοί που διψούσαν για την έλευση του Σωτήρα, και επιθυμούσαν να δουν τον Σωτήρα και Λυτρωτή των πάντων. Τέτοιος ήταν ο δίκαιος Συμεών, ο οποίος, όταν πήρε στα χέρια του τον νεογέννητο Ιησού, έλεγε: «Νυν απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα, σύμφωνα με τον λόγο σου, εν ειρήνη, διότι είδαν τα μάτια μου το σωτήριό σου, το οποίο ετοίμασας ενώπιον όλων των λαών. Φως για την αποκάλυψη των εθνών και δόξα του λαού σου, του Ισραήλ.» Επίσης και ο μακάριος Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη, έχοντας γεμίσει από Άγιο Πνεύμα, δοξολογούσε φωνάζοντας: «Ευλογημένος ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, επειδή επισκέφθηκε και πρόσφερε λύτρωση στον λαό του, και ανέδειξε σε εμάς κέρας σωτηρίας μέσα από τον οίκο του Δαβίδ, του δούλου του, καθώς μίλησε διά στόματος των αγίων προφητών του απ' αιώνος, σωτηρία από τους εχθρούς μας και από τα χέρια όλων όσων μας μισούν· για να δείξει έλεος στους πατέρες μας και να θυμηθεί την αγία του διαθήκη. Τον όρκο που ορκίστηκε στον Αβραάμ, τον πατέρα μας: να μας δώσει τη χάρη, αφού ελευθερωθούμε από τα χέρια των εχθρών μας, να τον λατρεύουμε άφοβα με οσιότητα και δικαιοσύνη ενώπιόν του, όλες τις ημέρες της ζωής μας.» Βλέπεις πώς εκπληρώθηκε η αρχαία και αληθινή βουλή του Θεού και Πατέρα, η οποία είχε υποσχεθεί στους αγίους πατέρες. Εννοώ το να αναδειχθεί ως σωτηρία για τον κόσμο ο Εμμανουήλ, ο οποίος έγινε πνοή παρηγοριάς για τους αδικούμενους ανθρώπους.

Μαρτυρεί δε την εκπλήρωση της προφητείας και το Ευαγγέλιο, στο οποίο κατά τον Λουκά ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη, με προφητική δύναμη τον ονόμασε και ο ίδιος κέρας. Λέει λοιπόν ο ευαγγελιστής: Και ο Ζαχαρίας επλήσθη Πνεύματος Αγίου και προφήτευσε λέγοντας: Ευλογητός ο Θεός του Ισραήλ, διότι επισκέφθηκε και προσέφερε λύτρωση στον λαό του. Και ανήγειρε κέρας σωτηρίας για εμάς στον οίκο του Δαβίδ, του δούλου του. Όπως ακριβώς ελάλησε δια στόματος των αγίων απ' αιώνος προφητών του.

Σαφώς, λοιπόν, από αυτά έχει διακηρυχθεί ότι ο Υιός του Θεού, ο πρωτότοκος, θα προέλθει από το σπέρμα του Δαβίδ, ώστε να είναι ένας και ο αυτός ο υιός του Δαβίδ με τον Υιό του Θεού και ο Υιός του Θεού με τον υιό του Δαβίδ. Μέσα από αυτά, ολοφάνερα προφητευόταν ότι ο «πρωτότοκος πάσης κτίσεως», ο ίδιος ο Υιός του Θεού, θα γινόταν υιός ανθρώπου. Και αυτό το λόγιο το επισφραγίζει η Γραφή του Ευαγγελίου, με όσα αναφέρει, ότι δηλαδή ο Γαβριήλ, όταν εμφανίστηκε στην αγία Παρθένο, είπε για τον Σωτήρα μας: «Αυτός θα είναι μέγας και θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου, και θα του δώσει Κύριος ο Θεός τον θρόνο του Δαβίδ του πατέρα του, και θα βασιλεύσει στον οίκο του Ιακώβ εις τους αιώνας, και η βασιλεία του δεν θα έχει τέλος». Και λίγο αργότερα στο ίδιο ευαγγέλιο ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη, προφητεύει τα εξής για τον Χριστό: «Ευλογητός Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, διότι επισκέφθηκε και έκανε λύτρωση στον λαό του, και ήγειρε κέρας σωτηρίας για εμάς στον οίκο του Δαβίδ του δούλου του, καθώς μίλησε μέσω του στόματος των αγίων προφητών του απ' αιώνος». Αλλά το γεγονός ότι τον αιώνιο θρόνο που είχε υποσχεθεί στον Δαβίδ τον παρέλαβε ο Σωτήρας και Κύριός μας Ιησούς, ο Χριστός του Θεού, και κανένας άλλος από τους ανθρώπους, είναι ικανές να το πιστοποιήσουν οι μαρτυρίες που παρατέθηκαν προηγουμένως, τόσο του Γαβριήλ όσο και του Ζαχαρία, μέσα από τις οποίες και αποδεικνύεται ότι γεννήθηκε «εκ σπέρματος Δαβίδ κατά σάρκα».

Το δε «στον οίκο του Δαβίδ» σημαίνει ότι η Παρθένος που τον γέννησε προερχόταν από το σπέρμα του Δαβίδ, στην οποία και ο Γαβριήλ έλεγε ότι «ο Κύριος ο Θεός θα του δώσει τον θρόνο του Δαβίδ του πατέρα του» και τα εξής. «Όπως ακριβώς μίλησε μέσω του στόματος των αγίων του προφητών». Διότι όλοι οι προφήτες μιλούσαν για αυτό το σωτήριο κέρας, ότι δηλαδή μέσω αυτού θα υπάρξει σωτηρία για τον λαό. Διότι το κέρας σημαίνει τη βασιλεία, επειδή αποκρούει σθεναρά, όπως ακριβώς τα κερασφόρα ζώα, τις επιθέσεις των επιβούλων. Και το κέρας της βασιλείας του Χριστού κατέλυσε τη δύναμη του διαβόλου και κατέβαλε το θράσος των τυράννων βασιλέων. Για να «δείξει έλεος», λέει, «στους πατέρες μας και για τη διαθήκη του, ώστε να λατρεύσουμε με οσιότητα και δικαιοσύνη», δηλαδή με ορθότητα πίστεως και αγαθά έργα.

Διότι όχι μόνο κατάλαβε μέσω του Πνεύματος ότι αυτή ήταν έγκυος, αλλά κατείχε σε αφθονία και τη γνώση όσων της είχαν ειπωθεί από τον Θεό μέσω αγγελικής φωνής. Και αυτό θα ήταν εντελώς απίστευτο και απίθανο. Διότι αποδεικνύει την τελειότητα του Ζαχαρία ενώπιον του Θεού όχι μόνο το γεγονός ότι εστάλη σε αυτόν ο άγγελος που κόσμησε τη γη με τέτοια επαγγελία, και το ότι έγινε πατέρας του Ιωάννη του Βαπτιστή, ή το ότι σεμνυνόταν για τη συγγένειά του με τον Χριστό - «Ιδού γάρ», λέει, «και η Ελισάβετ η συγγενής σου», όπως είπε ο ίδιος ο άγγελος που ευαγγελίστηκε την Αγία Παρθένο - αλλά και από όσα έψαλε προφητικά μετά τη γέννηση του Ιωάννη και προανήγγειλε σχετικά με τον Χριστό, αναφωνώντας: «Ευλογημένος ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, διότι επεσκέφθη και λύτρωσε τον λαό του, και ύψωσε για εμάς κέρας σωτηρίας, στον οίκο του Δαβίδ, του δούλου του, όπως ακριβώς μίλησε μέσω του στόματος των αγίων προφητών του απ' αιώνος»· και από τα υπόλοιπα που πρόσθεσε σε αυτά σχετικά με αυτόν, τα οποία προσευχόταν κάθε ώρα να αξιωθεί να δει πριν από τον θάνατό του.

«Τι άραγε να γίνει αυτό το παιδί;» Και το χέρι του Κυρίου ήταν μαζί του. Και ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του, γέμισε από Άγιο Πνεύμα και προφήτευσε, λέγοντας: «Ευλογημένος να είναι ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, διότι επισκέφθηκε και λύτρωσε τον λαό του, και ανέδειξε για εμάς κέρας σωτηρίας στον οίκο του Δαβίδ, του δούλου του, όπως ακριβώς μίλησε δια στόματος των αγίων προφητών του απ' αιώνος: σωτηρία από τους εχθρούς μας και από τα χέρια όλων εκείνων που μας μισούν, για να δείξει έλεος στους πατέρες μας και να θυμηθεί την αγία του διαθήκη, τον όρκο που έδωσε στον Αβραάμ τον πατέρα μας, να μας αξιώσει, αφού ελευθερωθούμε από τα χέρια των εχθρών μας, χωρίς φόβο να τον λατρεύουμε με οσιότητα και δικαιοσύνη ενώπιόν του όλες τις ημέρες της ζωής μας». Και έπεσε φόβος σε όλους, εξαιτίας του παράδοξου γεγονότος της ομιλίας του Ζαχαρία. Διότι, όπως ακριβώς εξεπλάγη ο λαός με τη σιωπή του, έτσι εξεπλάγη και όταν αυτός μίλησε· ώστε διαμέσου αυτών των δύο θαυμάτων, να συλλογιστούν όλοι για το βρέφος που γεννήθηκε, ότι είναι ανώτερο από τους πολλούς.