Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 1:75

Ερώτηση του ίδιου προς τον ίδιο μέγα Γέροντα περί ακηδίας και άλλων τινών λογισμών. Απόκριση του Βαρσανουφίου: Ο Θεός, ο μόνος αναμάρτητος, «ο οποίος σώζει εκείνους που ελπίζουν σε αυτόν», είθε να ενδυναμώσει την αγάπη σου, «ώστε να τον λατρεύεις με οσιότητα και δικαιοσύνη όλες τις ημέρες της ζωής σου» μέχρι την έσχατη αναπνοή, στον ναό του θυσιαστηρίου του έσω ανθρώπου, όπου νοητές θυσίες προσφέρονται στον Θεό, όπου προσφέρεται το δοκιμασμένο χρυσάφι και λιβάνι και σμύρνα, όπου θυσιάζεται ο σιτευτός μόσχος, και ραντίζεται το τίμιο αίμα του άμωμου Αμνού, όπου υψώνονται οι φωνές των αγίων αγγέλων με συμφωνία. «Τότε θα προσφέρουν πάνω στο θυσιαστήριό σου μόσχους.» Πότε όμως θα γίνει αυτό; Όταν παραστεί ο μέγας αρχιερέας που προσφέρει και δέχεται την αναίμακτη θυσία, όταν στο όνομά του ακουστεί στα αυτιά του παραλυτικού, ο οποίος κάθεται δίπλα στην ωραία πύλη του ιερού, η φωνή της χαράς: «Σήκω και περπάτα». Όταν εισέρχεται «στο ιερό περπατώντας και πηδώντας και αινώντας τον Θεό», τότε παύει ο ύπνος της ακηδίας και της αμάθειας, τότε καταργείται η νύστα της ραθυμίας από τα βλέφαρα.

Διότι υπήρχαν, υπήρχαν και μέσα στον Ισραήλ αυτοί που διψούσαν για την έλευση του Σωτήρα, και επιθυμούσαν να δουν τον Σωτήρα και Λυτρωτή των πάντων. Τέτοιος ήταν ο δίκαιος Συμεών, ο οποίος, όταν πήρε στα χέρια του τον νεογέννητο Ιησού, έλεγε: «Νυν απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα, σύμφωνα με τον λόγο σου, εν ειρήνη, διότι είδαν τα μάτια μου το σωτήριό σου, το οποίο ετοίμασας ενώπιον όλων των λαών. Φως για την αποκάλυψη των εθνών και δόξα του λαού σου, του Ισραήλ.» Επίσης και ο μακάριος Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη, έχοντας γεμίσει από Άγιο Πνεύμα, δοξολογούσε φωνάζοντας: «Ευλογημένος ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, επειδή επισκέφθηκε και πρόσφερε λύτρωση στον λαό του, και ανέδειξε σε εμάς κέρας σωτηρίας μέσα από τον οίκο του Δαβίδ, του δούλου του, καθώς μίλησε διά στόματος των αγίων προφητών του απ' αιώνος, σωτηρία από τους εχθρούς μας και από τα χέρια όλων όσων μας μισούν· για να δείξει έλεος στους πατέρες μας και να θυμηθεί την αγία του διαθήκη. Τον όρκο που ορκίστηκε στον Αβραάμ, τον πατέρα μας: να μας δώσει τη χάρη, αφού ελευθερωθούμε από τα χέρια των εχθρών μας, να τον λατρεύουμε άφοβα με οσιότητα και δικαιοσύνη ενώπιόν του, όλες τις ημέρες της ζωής μας.» Βλέπεις πώς εκπληρώθηκε η αρχαία και αληθινή βουλή του Θεού και Πατέρα, η οποία είχε υποσχεθεί στους αγίους πατέρες. Εννοώ το να αναδειχθεί ως σωτηρία για τον κόσμο ο Εμμανουήλ, ο οποίος έγινε πνοή παρηγοριάς για τους αδικούμενους ανθρώπους.

Διότι εκείνη την εποχή έφτασε προς τη δύση του βίου του εκείνος ο μέγας Νίκων, ο οποίος κατείχε τότε τους οίακες της Εκκλησίας. Και αφού ολοκλήρωσε τον βίο του «εν οσιότητι και δικαιοσύνη», εκλέγεται στη θέση του με την ψήφο του Θεού ο θεσπέσιος και επάξιος του θρόνου Αρκάδιος. Αυτός, θεωρώντας την εκλογή δυσχερή και βαριά, σκεφτόταν να διαφύγει, καθώς δεν μπορούσε να υποφέρει τον αποχωρισμό από την αγαπημένη του έρημο και τη θεόγνωστη ησυχία. Αλλά επειδή έπρεπε να νικήσει η θεία ψήφος, και ήδη είχε νικήσει, χειροτονήθηκε τελικά σύμφωνα με τη συνηθισμένη τάξη και ακολουθία της Εκκλησίας και κοσμεί την προεδρία της ιδιαιτέρας του πατρίδας. Και ο θρόνος τον είχε πλέον ως λαμπρότατο λύχνο που φώτιζε από τη λυχνία και δαδουχούσε τον οίκο, ενώ τον Θεοσέβιο, τον αδελφό του, τον κατείχε η τιμή της αφανούς ζωής, σαν να είχε κρυμμένο το φως των δικών του κατορθωμάτων κάτω από το μόδιο, επειδή ακριβώς έβοσκε πρόβατα και συζούσε με γυναίκα και συναναστρεφόταν με τις μέριμνες του βίου, και κανείς δεν υποψιαζόταν ότι αυτός ήταν αγνός αν και έγγαμος, ούτε γνώριζε κάποιος ότι η σύζυγός του ήταν ύπανδρη παρθένος, έως ότου το τέλος του βίου του και η πείρα των πραγμάτων και η ενέργεια των θαυμάτων φανέρωσαν τον άθλο του.

Σε καμία περίπτωση· αλλά για τους εαυτούς μας ας ευχαριστήσουμε θερμά τον Κύριο, ο οποίος μας απέσπασε από έναν τέτοιο βίο σαν από κάποιο τέλμα ή βάραθρο, και μας οδήγησε στην ιερή κλήση να τον λατρεύουμε με οσιότητα και δικαιοσύνη. Για εκείνους όμως ας γελάσουμε, ή μάλλον ας θρηνήσουμε, διότι αντλούν σε τρύπιο πιθάρι και δεν το αντιλαμβάνονται, αλλά δελεαζόμενοι από την παρούσα μικρή ηδονή εκπίπτουν από τη μακάρια απόλαυση, εκτός και αν κάποιος λόγος τους συνετίσει να προσεγγίζουν τις τροφές σύμφωνα με τη λογική και να παραμένουν στο μέτρο της αυτάρκειας, διατηρώντας σε όλα μια ευπρεπή κατάσταση.

«Τι άραγε να γίνει αυτό το παιδί;» Και το χέρι του Κυρίου ήταν μαζί του. Και ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του, γέμισε από Άγιο Πνεύμα και προφήτευσε, λέγοντας: «Ευλογημένος να είναι ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, διότι επισκέφθηκε και λύτρωσε τον λαό του, και ανέδειξε για εμάς κέρας σωτηρίας στον οίκο του Δαβίδ, του δούλου του, όπως ακριβώς μίλησε δια στόματος των αγίων προφητών του απ' αιώνος: σωτηρία από τους εχθρούς μας και από τα χέρια όλων εκείνων που μας μισούν, για να δείξει έλεος στους πατέρες μας και να θυμηθεί την αγία του διαθήκη, τον όρκο που έδωσε στον Αβραάμ τον πατέρα μας, να μας αξιώσει, αφού ελευθερωθούμε από τα χέρια των εχθρών μας, χωρίς φόβο να τον λατρεύουμε με οσιότητα και δικαιοσύνη ενώπιόν του όλες τις ημέρες της ζωής μας». Και έπεσε φόβος σε όλους, εξαιτίας του παράδοξου γεγονότος της ομιλίας του Ζαχαρία. Διότι, όπως ακριβώς εξεπλάγη ο λαός με τη σιωπή του, έτσι εξεπλάγη και όταν αυτός μίλησε· ώστε διαμέσου αυτών των δύο θαυμάτων, να συλλογιστούν όλοι για το βρέφος που γεννήθηκε, ότι είναι ανώτερο από τους πολλούς.