Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 10:33

Αυτός που κατεβαίνει θα μπορούσε να είναι ο Αδάμ, ο οποίος κατρακυλά από εκείνον τον μακάριο και υψηλό τρόπο ζωής σε αυτόν τον βαραθρώδη και χαμερπή βίο. Ποιος είναι ο ιερέας; Ποιος είναι ο λευίτης; Κατά την πνευματική ερμηνεία, θα μπορούσαν να είναι ο Μωυσής και ο Ιωάννης, οι οποίοι κρύβονται και οι δύο μέσα στα παραπετάσματα της παραβολής και διαφεύγουν από τα μάτια των πολλών. Διότι αυτοί, αφού συνάντησαν τον άνθρωπο, δηλαδή ολόκληρο το γένος μας, γυμνό από ευσέβεια και αρετή και τραυματισμένο από τα αντίθετα προς αυτές, τον είδαν μεν, αλλά δεν επαρκούσαν για να τον θεραπεύσουν. Όμως ο Σαμαρείτης, όταν τον βρήκε, φέροντας θησαυρό αγαθών κάτω από ένα περιφρονημένο όνομα, του προσέφερε τη θεραπεία. Αυτός είναι ο Σωτήρας μας, ο οποίος κρύπτεται κάτω από την κακόφημη ονομασία του Σαμαρείτη και αναβλύζει τις πηγές της σωτηρίας για εκείνον που κείτεται στο έδαφος.

Τότε λέει: «Κανείς δεν βάζει το χέρι του στο άροτρο και στρέφεται προς τα πίσω». Ανέδειξε εβδομήντα μαθητές και τους στέλνει ανά δύο, προτρέποντάς τους να μην πάρουν τίποτα μαζί τους. Ονειδίζει τις πόλεις. Τότε λέει: «Εκείνος που ακούει εσάς, ακούει εμένα». Έπειτα λέει: «Έβλεπα τον Σατανά να πέφτει σαν αστραπή»· και δίνει στους μαθητές εξουσία εναντίον του, και τους προτρέπει να μη χαίρονται για αυτό. Έπειτα δοξολογεί τον Πατέρα, και λέει στους μαθητές: «Μακάρια τα μάτια που βλέπουν αυτά που βλέπετε. Διότι πολλοί προφήτες επιθύμησαν να δουν αυτά που βλέπετε». Ο νομικός τον πειράζει, και λέγεται η παραβολή εκείνου που κατέβαινε στην Ιεριχώ.

Απόκριση: Ο μεν άνθρωπος είναι ο Αδάμ· η δε Ιερουσαλήμ ο παράδεισος· η Ιεριχώ αυτός ο κόσμος· και οι ληστές οι δαίμονες. Ερώτηση 31: Κατά συγκυρία κάποιος ιερέας τον είδε και τον αντιπαρήλθε (τον προσπέρασε από την απέναντι πλευρά)· ομοίως και ένας Λευίτης. Ένας Σαμαρείτης όμως, αφού τον είδε, τον σπλαχνίστηκε και έδεσε τα τραύματά του. Τι σημαίνει το «κατά συγκυρίαν»; Και ποιος είναι ο ιερέας; Και ποιος ο Λευίτης; Και ποιος ο Σαμαρείτης;

Άλλη ιε΄. «Κάποιος άνθρωπος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ και έπεσε σε ληστές». Ο άνθρωπος είναι ο Αδάμ· η Ιερουσαλήμ ο παράδεισος· η Ιεριχώ ο κόσμος· οι ληστές οι πονηροί λογισμοί και η παράβαση· ο ιερέας οι προφήτες· ο Λευίτης ο Μωσαϊκός νόμος· ο Σαμαρείτης ο Χριστός· το έλαιο και ο οίνος το τίμιο σώμα και αίμα, και το άγιο βάπτισμα· το πανδοχείο η Εκκλησία· ο πανδοχέας ο άγιος Παύλος· τα δύο δηνάρια, η Παλαιά και η Νέα Διαθήκη.

Και κάποιος Σαμαρείτης προσήλθε, ο οποίος τον σπλαχνίστηκε. Και παίρνοντάς τον έδεσε τα τραύματά του, και έχυσε φάρμακα στις πληγές του, και έδωσε αμοιβή σε εκείνον που τον φρόντισε· μέγα θαύμα, πώς ένας Σαμαρείτης, αντικρίζοντάς τον, τον σπλαχνίστηκε, αυτόν τον οποίο δεν τον σπλαχνίστηκαν οι άριστοι! Διότι εγώ δεν γνωρίζω σαφώς τι υποκρύπτεται σε αυτήν την εικόνα, τέτοιου είδους μυστήρια περικαλύπτει ο Θεός με τη σοφία Του.

«Αυτός», λέγει, «είναι ο αδελφιδός μου και αυτός είναι ο πλησίον μου, θυγατέρες της Ιερουσαλήμ»· διότι, αφού έφερε ενώπιόν τους όλα τα γνωρίσματα μέσα από την περιγραφή του λόγου, μέσω των οποίων ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί η φανέρωση του ζητουμένου, τότε χρησιμοποίησε δεικτικό λόγο, λέγοντας, «αυτός είναι ο ζητούμενος», ο οποίος, με το να γίνει αδελφός ανατέλλοντας για εμάς από τον Ιούδα, έγινε πλησίον σε εκείνον που έπεσε στους ληστές, θεραπεύοντας τις πληγές του με έλαιο και οίνο και επιδέσμους, και αφού τον ανέβασε στο δικό του υποζύγιο και τον ανέπαυσε στο πανδοχείο, προσφέροντας τα δύο δηνάρια για τη διαβίωσή του και δίνοντας την υπόσχεση πως, κατά την επιστροφή του, θα αποδώσει ό,τι επιπλέον δαπανηθεί για το έργο της εντολής. Είναι βεβαίως φανερό πού αποβλέπει το καθένα από αυτά· διότι απευθυνόταν στον νομικό που εκπείραζε τον Κύριο, ο οποίος επιθυμούσε να δείξει τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους και με υπερηφάνεια περιφρονούσε την ισοτιμία προς τους υπολοίπους, λέγοντας: «Και ποιος είναι ο πλησίον μου;»

Τότε, υπό μορφή διηγήματος, ο λόγος εκθέτει όλη τη φιλάνθρωπη οικονομία, διηγούμενος την από τα άνω κάθοδο του ανθρώπου, την ενέδρα των ληστών, την αφαίρεση του άφθαρτου ενδύματος, τα τραύματα της αμαρτίας, την προέλαση του θανάτου στο ήμισυ της φύσεως, καθώς η ψυχή παρέμεινε αθάνατη, και την ανωφελή διέλευση του νόμου, αφού ούτε ο ιερέας ούτε ο Λευίτης θεράπευσαν τις πληγές εκείνου που περιέπεσε στους ληστές· διότι είναι αδύνατον αίμα ταύρων και τράγων να αφαιρέσει αμαρτίες. Αντιθέτως, Εκείνος που περιβλήθηκε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση μέσω της απαρχής του φυράματος, στην οποία υπήρχε η μερίδα κάθε έθνους, Ιουδαίου και Σαμαρείτη και Έλληνα και όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, Αυτός, μαζί με το σώμα Του, το οποίο αποτελεί το υποζύγιο, αφού έφτασε στον τόπο της κακώσεως του ανθρώπου, θεράπευσε τα τραύματα, τον ανέπαυσε πάνω στο δικό Του κτήνος και έκανε πανδοχείο για αυτόν τη δική Του φιλανθρωπία, στην οποία αναπαύονται όλοι όσοι κοπιάζουν και είναι φορτωμένοι. Εκείνος δε που βρίσκεται μέσα σε Αυτόν, δέχεται οπωσδήποτε μέσα του Εκείνον στον οποίο βρέθηκε, όπως ακριβώς είπε ο Λόγος: «Εκείνος που μένει σε εμένα, κι εγώ σε αυτόν». Αφού, λοιπόν, Τον δεχθεί στον δικό του χώρο, φιλοξενεί μέσα του τον αχώρητο, από τον οποίο λαμβάνει τα δύο νομίσματα, εκ των οποίων το ένα είναι η εξ όλης της ψυχής αγάπη προς τον Θεό, και το άλλο η αγάπη προς τον πλησίον όπως προς τον εαυτό του, όπως ακριβώς απάντησε και ο νομικός.

Ένας ιερέας και ένας Λευίτης, περνώντας από τον δρόμο εκείνο και βλέποντάς τον, τον προσπέρασαν από την απέναντι πλευρά. Κάποιος Σαμαρείτης όμως, φτάνοντας στον τόπο εκείνο και βλέποντάς τον, τον σπλαχνίστηκε, και αφού έβαλε και ανέμειξε κρασί με λάδι, τα έχυσε επάνω του και έδεσε τα τραύματά του. Έπειτα, αφού τον ανέβασε στο δικό του υποζύγιο, τον οδήγησε σε πανδοχείο, και έδωσε στον πανδοχέα δύο δηνάρια, λέγοντας: «Φρόντισε αυτόν τον άνθρωπο, και ό,τι επιπλέον ξοδέψεις, εγώ, κατά την επιστροφή μου, θα σου το αποδώσω».

Ούτε ο Μωυσής διά του νόμου ούτε οι προφήτες διά των σημείων θεράπευσαν το τραύμα του Αδάμ. Κανείς δεν τον ανέστησε, κανείς δεν του χάρισε ζωή, κανείς δεν τον λύτρωσε από τον θάνατο, κανείς δεν ανέστειλε το τραύμα της αμαρτίας· διότι και οι ίδιοι κατέχονταν από αμαρτίες. Αν και, λόγω της σεμνής τους πολιτείας, έγιναν φίλοι του Θεού, εντούτοις, επειδή ήταν ομόσαρκοι με τον Αδάμ και προέρχονταν από τη νεκρή ρίζα, δεν μπορούσαν, όντας οι ίδιοι κλάδοι, να ανασπάσουν τη ρίζα από την αμαρτία. Κάποιος Σαμαρείτης όμως, λέγει, πρόθυμος στα έργα, εύσπλαχνος στην προαίρεση, με συμπόνια προς τους ομοδούλους του, αφού έφθασε στον τόπο εκείνο και τον είδε τραυματισμένο, τον σπλαγχνίσθηκε, και επέθεσε έλαιο και οίνο, και περίδεσε τα τραύματά του, δηλαδή τις αμαρτίες του. Το πρόσωπο και την εικόνα του Σαμαρείτη αναλαμβάνει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Αλλά θα ρωτήσει κάποιος από τους ακροατές: «Τι; Ονομάζεις τον Κύριο Σαμαρείτη;». Ναι, τον ονομάζω Σαμαρείτη, όχι κατά τη φύση της θεότητος, αλλά κατά τη μίμηση της ευσπλαγχνίας.

Σπλαγχνίσθηκε εμάς, κατήλθε από τον ουρανό στη γη, είδε τον άνθρωπο ριγμένο, ταλαιπωρημένο, τραυματισμένο μέσα σε πορνείες, ειδωλολατρίες, μοιχείες, φόνους· είδε, και σπλαγχνίσθηκε το ίδιο του το πλάσμα, και έριξε οίνο μαζί με έλαιο· δηλαδή, αφού ανέμειξε και τα δύο, έφτιαξε υγρό επίθεμα και το τοποθέτησε επάνω στον άνθρωπο.

ια΄. Και ο μεν Σαμαρείτης, βλέποντας έναν τραυματία άγνωστο και εντελώς ξένο προς αυτόν, στάθηκε κοντά του, τον ανέβασε στο υποζύγιό του, τον μετέφερε στο πανδοχείο, μίσθωσε ιατρό, και άλλα μεν χρήματα έδωσε, άλλα δε υποσχέθηκε. Εσύ όμως, ενώ βλέπεις κάποιον να έχει περιπέσει όχι σε ληστές, αλλά σε φάλαγγα δαιμόνων και σε πολιορκία θυμού, όχι στην έρημο, αλλά στη μέση της αγοράς, και ενώ δεν πρόκειται να ξοδέψεις χρήματα, ούτε να μισθώσεις υποζύγιο, ούτε να τον συνοδεύσεις σε μακρινό δρόμο, αλλά μόνο λόγια να προφέρεις, διστάζεις και υποχωρείς, και τον προσπερνάς με σκληρότητα και χωρίς έλεος; Και πώς προσδοκάς, όταν επικαλείσαι τον Θεό, να τον βρεις ποτέ ίλεω; Ας απευθυνθώ όμως και προς εσάς που ασχημονείτε δημόσια, προς εκείνον που συμπεριφέρεται βάναυσα και αδικεί. Καταφέρεις χτυπήματα, πες μου, και κλωτσάς, και δαγκώνεις; Άγριος χοίρος έγινες και άγριος όνος; Και δεν ντρέπεσαι, ούτε κοκκινίζεις, που αποθηριώνεσαι και προδίδεις την ίδια σου την ευγένεια;

Στην παραβολή του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, η οποία λέει: Κάποιος άνθρωπος κατέβαινε και έπεσε σε ληστές. Πράγματι, κατά τον θείο απόστολο, εκείνοι που τρέχουν στο στάδιο, όλοι μεν τρέχουν, ένας όμως λαμβάνει το βραβείο. Έτρεξε σήμερα ο ιερέας, έτρεξε και ο Λευίτης, και μόνος ο Σαμαρείτης έλαβε το βραβείο.

Κάποιος Σαμαρείτης, όμως, που οδοιπορούσε, έφτασε στο μέρος όπου βρισκόταν και, βλέποντάς τον, τον σπλαχνίστηκε. Και αφού τον πλησίασε, έδεσε τα τραύματά του, επιχύνοντας έλαιο και οίνο. Έπειτα, αφού τον ανέβασε στο δικό του υποζύγιο, τον οδήγησε σε ένα πανδοχείο και τον φρόντισε. Και την επόμενη ημέρα αναχωρώντας, έβγαλε δύο δηνάρια, τα έδωσε στον πανδοχέα και του είπε: «Φρόντισέ τον, και ό,τι επιπλέον δαπανήσεις, εγώ, όταν επιστρέψω, θα σου το αποδώσω». Ας μάθουμε, λοιπόν, ποια είναι η Ιερουσαλήμ, και ποια η Ιεριχώ, και ποιοι είναι οι ληστές στους οποίους έπεσε, και ποιο το ένδυμα που του αφαίρεσαν, και ποιες είναι οι πληγές που προξένησαν στον άνθρωπο, και γιατί έφυγαν αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο, και ποιος είναι ο ιερέας, και ποιος ο Λευίτης, και ποιος ο Σαμαρείτης, και τι είναι το έλαιο, και τι ο οίνος, και ποιοι είναι οι επίδεσμοι, και τι το υποζύγιο, και τι το πανδοχείο, και ποιος ο πανδοχέας, και τι τα δύο δηνάρια, και τι η επιπλέον δαπάνη την οποία υποσχέθηκε να αποδώσει, και ποια η επιστροφή του Σαμαρείτη. Ποιος είναι, λοιπόν, ο άνθρωπος που κατεβαίνει από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ; Η Ιερουσαλήμ είναι ο παράδεισος, η Ιεριχώ είναι αυτός ο κόσμος. Ο άνθρωπος, δε, που κατεβαίνει από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, είναι ο πρωτόπλαστος Αδάμ. Διότι, αφού εξέπεσε από τον παράδεισο, κατήλθε στην Ιεριχώ, δηλαδή στον κόσμο τούτο.

Επειδή λοιπόν αυτοί δεν μπόρεσαν να ανορθώσουν αυτόν που κειτόταν, έρχεται ένας Σαμαρείτης, ο οποίος είναι ο Δεσπότης Χριστός, ο φύλακας των ψυχών μας· διότι Σαμαρείτης ερμηνεύεται φύλακας. Γι' αυτό λοιπόν είπε: «Κάποιος Σαμαρείτης όμως, καθώς οδοιπορούσε, ήλθε». Και δεν είπε ότι «ήλθε προς αυτόν», αλλά «ήλθε κατ' αυτόν», δηλαδή, λαμβάνοντας σάρκα όμοια με τη δική του, υποκείμενος σε σωματικό πάθος όμοια με αυτόν, αλλά αναμάρτητα. Και βλέποντάς τον, τον σπλαχνίστηκε, και αφού τον πλησίασε, έδεσε τα τραύματά του, επιχύνοντας έλαιο και οίνο. Ποιοι είναι οι επίδεσμοι, τι είναι το έλαιο, και ποιος ο οίνος; Επίδεσμοι είναι οι παραγγελίες του Χριστού, έλαιο το άγιο χρίσμα, και οίνος το μυστήριο της πίστεως. Διαμέσου αυτών των τριών θεραπεύονται τα ψυχικά μας τραύματα.

Τίποτε από αυτά δεν είπε· αλλά ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο έδειξε τότε πάρα πολλή πρόνοια, επειδή τον είδε να έχει διολισθήσει σε ανείπωτη κακία, και δεν σταμάτησε να φοβερίζει, να απειλεί, να τιμωρεί, και είτε ο ίδιος είτε μέσω πολλών άλλων να κάνει και να μεριμνά για τα πάντα, μέχρις ότου τον έφερε σε επίγνωση της αμαρτίας, σε συναίσθηση της παρανομίας, και τον απάλλαξε ολοκληρωτικά από κάθε κηλίδα. Αυτό λοιπόν πράξε και εσύ· μιμήσου εκείνον τον Σαμαρείτη, ο οποίος στο Ευαγγέλιο επέδειξε τόση πρόνοια για εκείνον τον τραυματία. Διότι και εκεί πέρασε ένας Λευίτης, πέρασε και ένας Φαρισαίος, και κανένας από τους δύο δεν έσκυψε με συμπόνια προς αυτόν που κειτόταν, αλλά αφήνοντάς τον ανελέητα και σκληρά, απήλθαν. Ένας Σαμαρείτης όμως, ο οποίος δεν είχε καμία απολύτως σχέση μαζί του, δεν τον προσπέρασε, αλλά στάθηκε, τον σπλαχνίστηκε, και έσταξε λάδι και κρασί· τον έβαλε πάνω στο υποζύγιό του, τον οδήγησε στο πανδοχείο, και άλλα χρήματα έδωσε και άλλα υποσχέθηκε να δώσει για τη θεραπεία του ανθρώπου αυτού, με τον οποίο δεν τον συνέδεε τίποτε.

Γι' αυτόν τον λόγο βροντοφώναζε: «Δεν ήρθα για να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια». Και: «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι». Και (έλεγε) ότι έχει έρθει για να ζητήσει και να σώσει το χαμένο. Και ότι έχει σταλεί προς τα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ. Και με την παραβολή της δραχμής υπαινίχθηκε παραβολικά ότι ήρθε για να διασώσει τη βασιλική εικόνα, η οποία είχε περιέλθει κάτω από την πιο δυσώδη κοπριά των παθών. Και: «Αλήθεια σας λέω ότι γίνεται χαρά στον ουρανό και στη γη για έναν αμαρτωλό που μετανοεί». Γι' αυτόν τον λόγο, εκείνον που έπεσε στα χέρια των ληστών, γυμνώθηκε από κάθε ένδυμα και απέμεινε μισοπεθαμένος από τις πληγές, τον θεράπευσε ρίχνοντας κρασί και λάδι και βάζοντας επιδέσμους· και αφού τον ανέβασε στο δικό του υποζύγιο, τον παραδίδει στον πανδοχέα· και δίνοντάς του τα αναγκαία για την περιποίησή του, του υποσχέθηκε ότι θα πληρώσει και όσα επιπλέον ξοδευτούν, όταν θα επιστρέψει. Γι' αυτό λέει ότι ο πανάγαθος πατέρας έσκυψε με ευσπλαχνία κατά την επιστροφή του ασώτου υιού, και αφού ασπάστηκε εκείνον που προσέτρεξε κοντά του μέσω της μετάνοιας, τον στόλισε και πάλι με την ομορφιά της πατρικής δόξας, χωρίς να τον μεμφθεί στο ελάχιστο για τα προηγούμενα. Γι' αυτό, το πρόβατο που είχε απομακρυνθεί από τη θεία εκατοντάδα, όταν το βρήκε να πλανάται στα όρη και τους λόφους, δεν το επανέφερε στη μάνδρα των προβάτων χτυπώντας το, ούτε καταπονώντας το με τον κόπο· αλλά, αφού το σήκωσε στους δικούς του ώμους, το διέσωσε με συμπόνια φέρνοντάς το κοντά στα υπόλοιπα του κοπαδιού.

ΟΕʹ. Η αγάπη προς τον Θεό αντιστέκεται στην επιθυμία· διότι πείθει τον νου να εγκρατεύεται από τις ηδονές. Η αγάπη προς τον πλησίον αντιστέκεται στον θυμό· διότι τον κάνει να περιφρονεί τη δόξα και τα χρήματα. Και αυτά είναι τα δύο δηνάρια, τα οποία ο Σωτήρας έδωσε στον πανδοχέα, για να σε φροντίσει. Αλλά μη φανείς αγνώμων συνδεόμενος με τους ληστές, μήπως τυχόν πληγωθείς ξανά και βρεθείς όχι πλέον ημιθανής, αλλά νεκρός.

κε΄. Περί του φθόνου του Κάιν κατά του αδελφού του, και τι σημαίνει το «όποιος σκοτώσει τον Κάιν, θα υποστεί επτά τιμωρίες». κστ΄. Περί του πώς ο Λάμεχ προέβη οικειοθελώς στην εξομολόγηση του φόνου. κζ΄. Περί αυτού που έπεσε στους ληστές, και ποιος είναι ο Σαμαρείτης, και τι είναι το πανδοχείο, και ποιος ο πανδοχέας.

Κάποιος Σαμαρείτης, όχι όμως από το γένος της Σαμάρειας ούτε από τη χώρα των Σαμαρειτών, αλλά προερχόμενος από την άχραντη Μαρία, ήρθε προς αυτόν τον ίδιο τον πληγωμένο και πεσμένο άνθρωπο, φέροντας απαθώς τη μορφή του· και, αφού τον σπλαχνίστηκε, τον πλησίασε και έδεσε τα θανατηφόρα τραύματά του με τους δεσμούς της μετανοίας και της τριαδικής θεογνωσίας. Και δεν θεώρησε ανάξιο να χύσει και να επιθέσει επάνω στα τραύματά του οίνο, δηλαδή το θείο αίμα του, και έλαιο της έμφυτης ευσπλαχνίας του. Έπειτα τον ανέβασε στο δικό του υποζύγιο, δηλαδή στο σώμα που προσέλαβε γι’ αυτόν, διότι «αυτός έλαβε τις ασθένειες όλων μας και βάστασε τις νόσους», και τον οδήγησε σε πανδοχείο. Πανδοχείο, επειδή δέχεται τους πάντες· πανδοχείο που δέχεται όσους θέλουν να θεραπευθούν και να ζήσουν διά της μετανοίας· πανδοχείο ευρύχωρο και πρόξενο αναπαύσεως· πανδοχείο στο οποίο καταλύουν όσοι έχουν πληγωθεί βαριά και βρίσκουν θεραπεία· πανδοχείο στο οποίο και ο ίδιος ο Βασιλεύς της δόξης ευφραίνεται δικαίως. Και τον οδήγησε στο πανδοχείο της μετανοίας και τον περιποιήθηκε· διότι, υπομένοντας γι’ αυτόν σταυρό και θάνατο, φρόντισε για τη θεραπεία του.

Ναι, λέει, αλλά ιδού, εκείνος που έπεσε στους ληστές και χτυπήθηκε και έμεινε μισοπεθαμένος, φαίνεται ότι δεν έφτασε στο πανδοχείο εκείνο από μόνος του, αλλά ότι εκείνος ο Σαμαρείτης με το δικό του υποζύγιο τον μετέφερε στο εν λόγω πανδοχείο· κι εγώ πώς θα μπορούσα να φτάσω από μόνος μου σε εκείνο το πανδοχείο, όντας μισοπεθαμένος από τους ληστές δαίμονες και από τις πληγές των αμαρτιών;

Ο λόγος ονομάζει τον Σωτήρα Σαμαρείτη, καταισχύνοντας και εδώ την παράνοια των Ιουδαίων που τον αποκάλεσαν έτσι, διότι εξύβριζαν αποκαλώντας Σαμαρείτη εκείνον που σπλαχνίστηκε και θεράπευσε τον τραυματισμένο περισσότερο από τους λευίτες και τους ιερείς.

Ο τρισάθλιος, δεχόμενος αυτή την πληγή πολύ βαθιά, έπεσε στο έδαφος και κυλιόταν, και σπαρταρούσε όπως σπαρταρούν όσοι σφάζονται, νομίζοντας ότι χάνει τη ζωή του, και δίνοντας στους παρευρισκόμενους την εντύπωση ότι πεθαίνει αμέσως. [7] Όταν οι θυρωροί και εκείνοι που τελούσαν τη διακονία των αγίων είδαν αυτό το γεγονός, καταλήφθηκαν από μεγάλο φόβο, θεωρώντας δικό τους σφάλμα και αιτία μομφής το ότι δεν προστάτευσαν από μια τέτοια απόπειρα αυτόν που βρισκόταν υπό την ενέργεια του πονηρού δαίμονα. Και φοβούμενοι μήπως βρεθούν οι ίδιοι σε κίνδυνο, έτρεχαν στα γειτονικά χωριά προσκαλώντας ιατρούς, μήπως και μπορέσουν να ενώσουν το τραύμα με ραφές και να σώσουν τον άνθρωπο που δεν είχε πεθάνει ακόμη, σώζοντας ταυτόχρονα και τους εαυτούς τους που κινδύνευαν μαζί του. [8] Αφού βρήκαν μόνο έναν ιατρό στο Ηράκλειο, και τον έπεισαν με πολλές παρακλήσεις, τον οδήγησαν στο μαρτύριο. Αυτός, βλέποντας ότι η πληγή ήταν θανατηφόρα, αναχώρησε χωρίς να επιχειρήσει καμία επέμβαση, κατεχόμενος από μεγάλο φόβο και γεμάτος απορία πώς δεν είχε πεθάνει ακόμη ο Γεώργιος, ο οποίος είχε καταφέρει αυτήν την πληγή στον εαυτό του. Διότι η εκπνοή έβγαινε μέσα από την πληγή και πάλι η εισπνοή έμπαινε από αυτήν, και ομοίως οι τροφές από εκεί πραγματοποιούσαν την έξοδό τους. [9] Αλλά οι μάρτυρες εμφανίστηκαν μέσα στη νύχτα και υπέδειξαν στον οικονόμο, ενώ αυτός κοιμόταν, τη θεραπεία [η οποία ήταν οίνος και έλαιο], με την οποία ο Κύριος διέσωσε εκείνον που έπεσε στους ληστές, επιχέοντας στα τραύματά του οίνο και έλαιο. Με την ίδια θεραπεία και οι μιμητές του Σωτήρος διασώζουν τον Γεώργιο, προστάζοντας τον Χριστόδωρο να πράξει με αυτόν τον τρόπο.

Σε Αυτόν, λοιπόν, που μας ελεεί, ενώ βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση που αναφέρθηκε, και μας σπλαχνίζεται και θεραπεύει τις ψυχές μας και μας διδάσκει τα προς σωτηρίαν και μας χορηγεί σιγά-σιγά την ίαση των τραυμάτων και των νοσημάτων μας, θα τολμήσουμε καθόλου να πούμε ότι Τον υπηρετούμε ως δούλοι; Βεβαίως όχι, όπως ακριβώς δεν λέγεται ότι υπηρέτησε ως δούλος εκείνος που συντρίφθηκε στο σώμα από τους ληστές και κειτόταν ημιθανής, εκείνον που τον ανέβασε στο δικό του υποζύγιο και τον πήγε στο πανδοχείο και έβαλε στις πληγές του κρασί και λάδι, αλλά μάλλον ότι ελεήθηκε και θεραπεύτηκε και επανήλθε μέσω αυτού στην προγενέστερη υγεία του. Επομένως, αφού είμαστε και εμείς παράλυτοι και ακρωτηριασμένοι και τραυματίες, και αμελούμε όσα συντελούν στη θεραπεία μας και δεν φροντίζουμε με κανέναν τρόπο να τα πράττουμε, όπως είπα, πώς θα τολμήσουμε να πούμε ή να διανοηθούμε ότι δουλεύουμε στον Κύριο; Με κανέναν τρόπο· αλλά τι;

Διότι, λέγει, μεγαλύτερη αγάπη από αυτή δεν μπορεί κανείς να δείξει, από το να θυσιάσει κάποιος τη ζωή του για τους φίλους του. Λέγει λοιπόν προς τον νομικό: Ορθά αποκρίθηκες. Επειδή, λέγει, υπόκεισαι ακόμη στον νόμο, ορθά αποκρίνεσαι· διότι σκέφτεσαι σύμφωνα με τον νόμο. «Αυτός όμως, θέλοντας να δικαιώσει τον εαυτό του, είπε προς τον Ιησού: Και ποιος είναι ο πλησίον μου; Παίρνοντας τον λόγο ο Ιησούς, είπε: Κάποιος άνθρωπος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, και έπεσε σε ληστές, οι οποίοι, αφού τον έγδυσαν και του κατάφεραν πληγές, έφυγαν, αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο. Κατά σύμπτωση, κάποιος ιερέας κατέβαινε σε εκείνον τον δρόμο, και βλέποντάς τον, πέρασε από την απέναντι πλευρά. Ομοίως και ένας Λευίτης, φτάνοντας σε εκείνο το μέρος και βλέποντάς τον, πέρασε από την απέναντι πλευρά. Ένας Σαμαρείτης, όμως, που οδοιπορούσε, ήρθε κοντά του, και βλέποντάς τον τον σπλαχνίστηκε, και πλησιάζοντας έδεσε τα τραύματά του, ρίχνοντας πάνω τους λάδι και κρασί.