Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 10:38

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Αʹ Περί του ότι πρέπει να προτιμάται η προσευχή πάνω από όλα. Κάθε πράξη, αγαπητέ, και κάθε λόγος του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού είναι κανόνας ευσέβειας και αρετής. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, ενανθρώπησε, σκιαγραφώντας σε εμάς σαν σε εικόνα την ευσέβεια και την αρετή, ώστε, βλέποντάς την, ο καθένας και η καθεμία να ζηλώσουμε το αρχέτυπο, ανάλογα με τις δυνάμεις μας. Διότι γι' αυτό ενδύθηκε το δικό μας σώμα, για να μιμηθούμε κι εμείς τη δική Του πολιτεία, όσο είναι δυνατόν. Εσύ, λοιπόν, όταν ακούς κάποιον λόγο ή πράξη Του, μην τον ακούς επιπόλαια και απλά και στην τύχη· αλλά να εμβαθύνεις στο βάθος των νοημάτων· γίνε κοινωνός αυτών που έχουν παραδοθεί μυστικά. Διότι η μεν Μάρθα υποδέχεται τον Κύριο, η δε Μαρία κάθεται στα πόδια Του· και στις δύο αδελφές υπάρχει καλή προθυμία, διάκρινε ωστόσο τα πράγματα. Διότι η μεν Μάρθα διακονούσε, ετοιμάζοντας τα αναγκαία για την ικανοποίηση της σωματικής Του ανάγκης· η δε Μαρία, καθισμένη στα πόδια Του, άκουγε τους λόγους Του. Η μία, λοιπόν, ανέπαυε το ορατό, ενώ η άλλη υπηρετούσε το αόρατο. Επειδή Εκείνος που ήταν παρών ήταν αληθινά και άνθρωπος και Θεός, ο ίδιος ο Δεσπότης αποδέχθηκε την προθυμία και των δύο γυναικών. Αλλά η μεν Μάρθα, πιεζόμενη από τον κόπο, παρακαλούσε τον Κύριο να μεσολαβήσει, ώστε να λάβει την αδελφή της ως βοηθό στη διακονία. Πες της, λέει, να σηκωθεί και να με βοηθήσει στη διακονία. Ο δε Κύριος της είπε: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζεις περί πολλά».

Κάθισαν λοιπόν οι άνδρες, περίπου πέντε χιλιάδες στον αριθμό. Έλαβε τότε τους άρτους ο Ιησούς και, αφού ευχαρίστησε, τους μοίρασε σε αυτούς που είχαν καθίσει. Το ίδιο έπραξε και με τα ψάρια, δίνοντάς τους όσο ήθελαν. ΛΟΥΚΑΣ. Κάποια γυναίκα, ονόματι Μάρθα, τον υποδέχθηκε στο σπίτι της. Αυτή είχε μια αδελφή που ονομαζόταν Μαρία, η οποία, αφού κάθισε κοντά στα πόδια του Ιησού, άκουγε τον λόγο του.

Και εκείνος απάντησε: «Αυτός που έδειξε έλεος σε αυτόν». Διότι ούτε ο ιερέας ούτε ο Λευίτης έγιναν πλησίον αυτού που υπέφερε, αλλά αυτός που τον σπλαχνίστηκε. Και προς αυτά ο Χριστός είπε: «Πήγαινε, και κάνε κι εσύ το ίδιο.» Διότι είναι ανώφελο το αξίωμα της ιερωσύνης για όσους το έλαβαν, και για εκείνους που θεωρούνται νομομαθείς το να ονομάζονται νομομαθείς, αν δεν διακρίνονται από τα ίδια τους τα έργα. Ιδού λοιπόν, πλέχτηκε το στεφάνι της αγάπης για εκείνον που αγάπησε τον πλησίον του· αυτός ήταν Σαμαρείτης, αλλά όχι απορριπτέος. Γι' αυτό έχει μαρτυρήσει ο πρώτος μεταξύ των μαθητών, δηλαδή ο μακάριος Πέτρος, λέγοντας περίπου τα εξής: «Επ' αληθείας κατανοώ ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης, αλλά σε κάθε έθνος όποιος τον φοβάται και πράττει δικαιοσύνη, είναι δεκτός από αυτόν.» Διότι ο φιλάρετος Κύριος δέχεται κοντά του όλους τους εραστές των αγαθών έργων, και τους αγκαλιάζει, και τους καθιστά γνήσιους δικούς του, και τους αξιώνει των μελλοντικών αγαθών. <Μια γυναίκα, ονόματι Μάρθα, τον υποδέχτηκε στο σπίτι της.> (A f. 146 b) Πάντως, σύμφωνα με την αφήγηση, είναι σπουδαίο πράγμα και αξιόκτητο η αρετή της φιλοξενίας· και το επιβεβαιώνει ο σοφότατος Παύλος λέγοντας: «Την φιλοξενία να μην την ξεχνάτε.» Τέτοια ήταν η Μάρθα που υποδέχτηκε τον Κύριο, την οποία είναι καλό να μιμούμαστε· όπως ακριβώς και τη φιλομαθέστατη αδελφή της Μαρία, η οποία καθισμένη κοντά στα πόδια του Σωτήρα, γέμιζε το νου της από τις διδαχές του.

Ότι δε η προσευχή και ο λόγος του Θεού προτάσσονται όταν εκτελούμε αρμονικά το έργο κάθε εντολής και αρετής, το μαρτυρεί και ο ίδιος ο Κύριος. Διότι, όταν ήλθε στην οικία της Μάρθας και της Μαρίας, και ενώ η Μάρθα ασχολείτο με τη διακονία, η δε Μαρία καθόταν στα πόδια του Κυρίου και έτρεφε την ψυχή της μέσα από τη σωτηριώδη διδασκαλία, η Μάρθα, παραπονούμενη για την αδελφή της ότι δεν τη βοηθά, είπε προς τον Κύριο: «Κύριε, πες στην αδελφή μου να έλθει να με βοηθήσει, διότι με άφησε μόνη μου να διακονώ». Ο δε Κύριος προέκρινε το πρώτο και σπουδαιότερο έναντι του δεύτερου, λέγοντας: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζεις για πολλά, ένα όμως είναι αναγκαίο· η δε Μαρία διάλεξε την αγαθή μερίδα».

Είπε δε, ότι ό,τι επιπλέον ξοδέψεις από δικά σου, εγώ θα σου το δώσω. Διότι, πράγματι, οι απόστολοι ξόδεψαν επιπλέον από τον εαυτό τους, έχοντας κοπιάσει πολύ και σπέρνοντας παντού τη διδασκαλία. Αλλά και οι διδάσκαλοι κάθε εποχής, ερμηνεύοντας την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, προσέθεσαν πολλά από δικά τους, για τα οποία θα λάβουν τον μισθό τους όταν επανέλθει ο Κύριος, δηλαδή κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Διότι τότε ο καθένας από αυτούς θα του πει: Κύριε, δύο δηνάρια μου έδωσες, ιδού, άλλα δύο προσέθεσα από δικά μου. Στον οποίο θα απαντήσει και Εκείνος: Εύγε, δούλε αγαθέ. «Ενώ δε πορεύονταν, αυτός εισήλθε σε κάποιο χωριό, και κάποια γυναίκα, με το όνομα Μάρθα, τον υποδέχθηκε στο σπίτι της. Και αυτή είχε αδελφή που ονομαζόταν Μαρία, η οποία, αφού κάθισε κοντά στα πόδια του Ιησού, άκουγε τα λόγια του».