Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 10:4

ΒΙΒΛΙΟ Δ'. <Και τώρα έλαβες το αργύριο, κ.λπ.> Του Κυρίλλου. Αυτό λέει και ο Χριστός στα άγια Ευαγγέλια: «Μην κρατάτε πορτοφόλι ούτε σακίδιο ή υποδήματα, και κανέναν μην ασπαστείτε στον δρόμο.» Διότι πρέπει με ευθεία ορμή να προχωρούμε στο έργο, και ούτε να ανταποδίδουμε τον χαιρετισμό σε αυτόν που μας χαιρετά· διότι αποτελεί ζημιά για την προθυμία η παρέκκλιση προς άλλους, και το να δαπανάται μάταια ο χρόνος που αρμόζει στο κήρυγμα σε μη αναγκαία πράγματα, και να μην χαρίζεται στις φιλίες η ανώφελη χρονοτριβή. <Και κληρονόμησαν τη Σαμάρεια.> Του Κυρίλλου. Αυτοί λοιπόν που έλαβαν ως κλήρο και κατοίκησαν τη γη των Σαμαρειτών, και ίσως μάλιστα έγιναν πατέρες τέκνων, έκλιναν προς τα ήθη των Ιουδαίων, επειδή φοβήθηκαν τις επιθέσεις των λεόντων.

Στο Λουκ. 10, 4α: Επομένως, ούτε για το ίδιο το σώμα δεν επέτρεπε να έχουν φροντίδα, πόσο μάλλον δεν επέτρεψε να ασχολούνται με όσα βρίσκονται έξω από το σώμα, από τη στιγμή που ούτε για εφόδια τους άφησε να μεριμνήσουν ούτε να πάρουν μαζί τους κάτι από όσα δεν φορούσαν ήδη στο σώμα τους, όπως υποδήματα, αλλά να εναποθέτουν σε Αυτόν όλη τους την ελπίδα.

Στο Λουκ. 10, 4β. Διότι όχι μόνο απαγόρευσε να φέρουν μαζί τους «πήρα» και «βαλλάντιο», αλλά ούτε επέτρεψε να δεχθούν την παραμικρή καθυστέρηση στην προθυμία τους, εκείνος που δεν συγχώρησε να χρονοτριβούν ούτε καν για τον «ασπασμό» αυτών που συναντούσαν, πράγμα το οποίο ειπώθηκε από παλιά και από τον Ελισσαίο προς εκείνον που είχε σταλεί: να προχωρά με ευθεία ορμή στο έργο και ούτε να ανταποδίδει χαιρετισμό σε εκείνον που τον «ευλογούσε» —διότι αποτελεί ζημία της προθυμίας η απόκλιση της προσοχής προς άλλους, όπως και το να σπαταλάται άσκοπα ο πρέπων για το κήρυγμα χρόνος σε μη αναγκαία πράγματα— ούτε να προσφέρει χάριν των φιλιών μια ανωφελή χρονοτριβή.

Διότι αντλούμε, σαν από άγιες πηγές, από τους μαθητές του Σωτήρος τη γνώση κάθε αγαθού. Θαυμάζουμε μάλιστα και τους εβδομήκοντα, και λέμε ότι είναι σαν φοίνικες· διότι το φυτό αυτό έχει γερή καρδιά, είναι πολύκαρπο και βαθύρριζο, και πάντοτε ανθεί κοντά στα ύδατα. «Εγώ σας αποστέλλω σαν αρνιά ανάμεσα σε λύκους. Μη βαστάζετε βαλάντιο» και τα λοιπά. Προλέγει τους διωγμούς, για να μπορέσουν να υπομείνουν την πείρα τους. Και πώς θα μπορούσε άραγε το πρόβατο να υπερισχύσει του λύκου;

Διότι τέτοια είναι η διδασκαλία των αγίων, ούτε εξ ολοκλήρου γλυκαίνουσα και κολακευτική, ούτε εξ ολοκλήρου στυφή και επικριτική, αλλά μετέχει και από τα δύο, και είναι όντως αρτυμένη με αλάτι, αλλά έχει και χάρη, όπως βροντοφωνάζει ο Παύλος: «Ο λόγος σας ας είναι με χάρη, αρτυμένος με αλάτι». Αναδεικνύει δε ο Κύριος τους εβδομήκοντα μαθητές εξαιτίας του πλήθους εκείνων που είχαν ανάγκη διδασκαλίας. Διότι όπως ακριβώς οι αγροί που έχουν καρποφορήσει ζητούν πολλούς θεριστές, έτσι και αυτοί που επρόκειτο να πιστέψουν, επειδή ήταν πολλοί και αναρίθμητοι, είχαν ανάγκη από πολλούς δασκάλους. Τους στέλνει δε ανά δύο για μεγαλύτερη ασφάλεια, ώστε ο ένας να συνεργεί με τον άλλον, και πορευόμενοι προ του προσώπου Του, προφανώς δίδασκαν, όπως ο Ιωάννης: «Ετοιμάσατε την οδό του Κυρίου». Πρόσεξε δε πώς, αφού είπε, «Παρακαλέστε τον Κύριο του θερισμού, να βγάλει εργάτες», ύστερα ο ίδιος με δική Του εξουσία τους αποστέλλει. Διότι αληθώς Αυτός είναι ο Κύριος του θερισμού, δηλαδή των πιστών, ως αληθινός Θεός. Προλέγει δε σε αυτούς και τους διωγμούς, και ότι θα είναι σαν αρνιά ανάμεσα σε λύκους, ώστε να μην τους ταράξουν με τον αιφνιδιασμό, εάν τους συμβούν απροσδόκητα. «Μην κρατάτε βαλάντιο, ούτε σακίδιο, ούτε υποδήματα, και κανέναν μην ασπαστείτε καθ' οδόν. Σε όποια οικία δε εισέρχεστε, πρώτα να λέγετε: Ειρήνη στον οίκο αυτόν. Και εάν μεν υπάρχει εκεί υιός ειρήνης, θα επαναπαυθεί σε αυτόν η ειρήνη σας, εάν όμως όχι, σε εσάς θα επιστρέψει.»

Εξάλλου: Επειδή πρόκειται να τρέφεστε από εκείνους που διδάσκονται, ποια η ανάγκη να έχετε μαζί σας πουγκί ή σακίδιο ή υποδήματα; Διότι κάθε σας ανάγκη για αυτά θα την καλύπτουν αυτοί που διδάσκονται. Η δε εντολή, «Κανέναν μην ασπαστείτε στον δρόμο», τους την επιβάλλει για τον εξής λόγο, για να μην απασχολούνται με ανθρώπινους χαιρετισμούς και φιλοφρονήσεις, και εξαιτίας αυτού να εμποδίζονται στο κήρυγμα. Διότι είναι φυσικό αυτός που δέχεται τον χαιρετισμό, να ανταποδώσει τον χαιρετισμό και πιθανόν να αξιώσει μακρύτερη συνομιλία, όπως συμβαίνει με τους συνοδοιπόρους, και έπειτα, έχοντας γίνει πλέον φίλος, να προβεί και σε κάποια παραπάνω φιλοφρόνηση, και έτσι σιγά-σιγά ο απόστολος να ξεπέσει σε ανθρώπινες σχέσεις και να αμελήσει το κήρυγμα. Στον δρόμο λοιπόν τους εμποδίζει να χαιρετούν κάποιον για την προαναφερθείσα αιτία. Εισερχόμενοι όμως σε οικία, λέει, να λέτε: «Ειρήνη στον οίκο τούτο»· δηλαδή, να χαιρετάτε τους ενοίκους. Έπειτα δείχνοντας ότι αυτό δεν είναι μόνο χαιρετισμός, αλλά και ευλογία, λέει, ότι εάν μεν είναι άξιος ο οικοδεσπότης, θα ευλογηθεί, εάν όμως είναι υβριστής και ανεπίδεκτος της ειρήνης, μαχόμενος και εναντιούμενος στον λόγο σας και στη διδασκαλία, η ευλογία δεν θα έλθει σε αυτόν, αλλά θα επιστρέψει σε εσάς. Παραγγέλλει δε να μην μεταβαίνουν σε πολλές οικίες, για να μη φανούν γαστρίμαργοι και σκανδαλίσουν πολλούς, και για να μη λυπήσουν εκείνους που τους φιλοξένησαν εξ αρχής.