Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 11:16

Μερικοί δε από αυτούς, αναφέρει, οι οποίοι ήταν Γραμματείς και Φαρισαίοι, έχοντας την καρδιά τους μεθυσμένη από έπαρση και φθόνο, μετέτρεψαν το θαύμα σε προσθήκη της νόσου τους. Διότι, αποστερώντας από αυτόν τα θεοπρεπώς πεπραγμένα, απέδωσαν στον διάβολο την ικανότητα να κατορθώνει τα πάντα· διότι έλεγαν ότι μέσω αυτού εκβάλλει τα δαιμόνια. — (A f. 155 b) Καταχωνιάζοντας λοιπόν ο Χριστός τα πονηρά δαιμόνια σαν μέσα σε άβυσσο, και απομακρύνοντάς τα χωρίς τη θέλησή τους, εκδιώκοντάς τα από τους κατεχόμενους, αν και θα έπρεπε για τούτο να θαυμάζεται, δεν διέφυγε από τα λόγια όσων συνήθιζαν να κατακρίνουν. Διότι τόλμησαν να πουν, θεωρώντας τη θαυματουργία ως έγκλημα: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο μέσω του Βεελζεβούλ. — Άλλοι δε, πειράζοντάς τον», κ.λπ. Άλλοι πάλι, κεντριζόμενοι από τα ίδια κέντρα του φθόνου, ζητούσαν να δουν από αυτόν σημείο εξ ουρανού· σχεδόν κραυγάζοντας: Ακόμη και αν απελαύνεις από άνθρωπο ένα κακόηθες δαιμόνιο, τούτο δεν είναι ακόμη σπουδαίο κατόρθωμα, ούτε αποτελεί το τελούμενο απόδειξη θείας ενέργειας. Δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα όμοιο με τα αρχαία θαύματα. Δείξε μας κάτι από όσα αναμφίβολα ενεργούνται άνωθεν. Ο Μωυσής διαβίβασε τον λαό, καθιστώντας γι' αυτούς βατή τη θάλασσα που άνοιξε στη μέση· χτύπησε με τη ράβδο την πέτρα, και την ανέδειξε μητέρα ποταμών· ανέβλυσαν πηγές από τον απόκρημνο βράχο.

Και συνέβη, όταν εξήλθε το δαιμόνιο, ο κωφός μίλησε, και τα πλήθη θαύμασαν. Μερικοί όμως από αυτούς είπαν: «Με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων, εκβάλλει τα δαιμόνια». Άλλοι πάλι, πειράζοντάς τον, ζητούσαν από αυτόν σημείο από τον ουρανό. Αυτός όμως, γνωρίζοντας τις σκέψεις τους, τους είπε: «Κάθε βασιλεία που διαιρέθηκε εναντίον του εαυτού της ερημώνεται, και οίκος πέφτει πάνω σε οίκο. Αν λοιπόν και ο Σατανάς διαιρέθηκε εναντίον του εαυτού του, πώς θα σταθεί η βασιλεία του; Διότι λέτε ότι εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ. Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με τον Βεελζεβούλ, οι γιοι σας με ποιον τα εκβάλλουν; Γι' αυτόν τον λόγο, αυτοί θα είναι κριτές σας. Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το δάχτυλο του Θεού, τότε έφτασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού». Κωφός βέβαια λέγεται ως επί το πλείστον εκείνος που δεν μιλά, θα μπορούσε να λεχθεί και εκείνος που δεν ακούει, αλλά κυριότερα εκείνος που ούτε ακούει ούτε μιλά. Και εκείνοι που δεν ακούν εκ γενετής, ούτε μιλούν· διότι αυτό τους συμβαίνει κατ' ανάγκην. Επειδή, δηλαδή, μιλάμε εκείνα τα οποία μαθαίνουμε μέσω της ακοής. Όταν λοιπόν κάποιος δεν ακούει, φυσικό είναι ούτε να μιλά, εκτός και αν, λόγω κάποιας πάθησης, υπέστη αργότερα βλάβη στην ακοή του· διότι έναν τέτοιον άνθρωπο τίποτα δεν τον εμποδίζει να μιλά. Εκείνος, λοιπόν, που οδηγήθηκε στον Κύριο έπασχε και από τα δύο, ήταν κωφός και στη γλώσσα και στα αυτιά. Αυτός αποτελεί σύμβολο της ανθρώπινης φύσης, η οποία, επειδή βρισκόταν υπό την κυριαρχία των δαιμόνων, ούτε ανεχόταν να ακούει τα λόγια του Θεού, ούτε, πολύ περισσότερο, μπορούσε να τα εκφωνήσει.