Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 11:17

Παρομοίως, ο διάδοχός του Ιησούς σταμάτησε τον ήλιο στη Γαβαών και τη σελήνη στη φάραγγα του Αρνών. Σταμάτησε τον Ιορδάνη και στα νάματά του έβαλε δεσμό. Εσύ όμως δεν έδειξες τίποτε από αυτά. Διότι το να θέλουν να ζητούν σημείο από τον ουρανό, τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να υποδηλώνει, παρά το ότι τέτοιους διαλογισμούς έκαναν για εκείνον τότε. Και τι απαντά σε αυτά ο Χριστός; <Αυτός δε, γνωρίζοντας τα διανοήματά τους, κ.τ.λ.> (A f. 155 b) Πρώτον, φανερώνει τον εαυτό του ότι είναι Θεός, διά του ότι γνώριζε και αυτό που ψιθυρίστηκε κρυφά ανάμεσά τους· διότι γνώριζε τους διαλογισμούς τους.

Και συνέβη, όταν εξήλθε το δαιμόνιο, ο κωφός μίλησε, και τα πλήθη θαύμασαν. Μερικοί όμως από αυτούς είπαν: «Με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων, εκβάλλει τα δαιμόνια». Άλλοι πάλι, πειράζοντάς τον, ζητούσαν από αυτόν σημείο από τον ουρανό. Αυτός όμως, γνωρίζοντας τις σκέψεις τους, τους είπε: «Κάθε βασιλεία που διαιρέθηκε εναντίον του εαυτού της ερημώνεται, και οίκος πέφτει πάνω σε οίκο. Αν λοιπόν και ο Σατανάς διαιρέθηκε εναντίον του εαυτού του, πώς θα σταθεί η βασιλεία του; Διότι λέτε ότι εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ. Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με τον Βεελζεβούλ, οι γιοι σας με ποιον τα εκβάλλουν; Γι' αυτόν τον λόγο, αυτοί θα είναι κριτές σας. Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το δάχτυλο του Θεού, τότε έφτασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού». Κωφός βέβαια λέγεται ως επί το πλείστον εκείνος που δεν μιλά, θα μπορούσε να λεχθεί και εκείνος που δεν ακούει, αλλά κυριότερα εκείνος που ούτε ακούει ούτε μιλά. Και εκείνοι που δεν ακούν εκ γενετής, ούτε μιλούν· διότι αυτό τους συμβαίνει κατ' ανάγκην. Επειδή, δηλαδή, μιλάμε εκείνα τα οποία μαθαίνουμε μέσω της ακοής. Όταν λοιπόν κάποιος δεν ακούει, φυσικό είναι ούτε να μιλά, εκτός και αν, λόγω κάποιας πάθησης, υπέστη αργότερα βλάβη στην ακοή του· διότι έναν τέτοιον άνθρωπο τίποτα δεν τον εμποδίζει να μιλά. Εκείνος, λοιπόν, που οδηγήθηκε στον Κύριο έπασχε και από τα δύο, ήταν κωφός και στη γλώσσα και στα αυτιά. Αυτός αποτελεί σύμβολο της ανθρώπινης φύσης, η οποία, επειδή βρισκόταν υπό την κυριαρχία των δαιμόνων, ούτε ανεχόταν να ακούει τα λόγια του Θεού, ούτε, πολύ περισσότερο, μπορούσε να τα εκφωνήσει.