Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 11:19

Στρέψτε λοιπόν τις καρδιές σας στα παιδιά σας, και μην κλείνετε τα μάτια σας μπροστά στην αλήθεια. Εάν όμως εσείς παραμένετε τέτοιοι, ώστε ακούγοντας να μην ακούτε και βλέποντας να μη βλέπετε, και μάταια αντιδικείτε με τα νήπια, αυτά τα ίδια θα γίνουν κριτές σας, σύμφωνα με τον λόγο του Σωτήρος. Πολύ ορθά, λοιπόν, προανήγγειλε και αυτό μαζί με τα άλλα για εσάς ο προφήτης Ησαΐας, λέγοντας: «Δεν θα ντροπιαστεί τώρα πλέον ο Ιακώβ, ούτε θα αλλάξει όψη το πρόσωπό του· αλλά όταν τα παιδιά τους δουν τα έργα μου, θα αγιάσουν εξαιτίας μου τον Άγιο του Ιακώβ, και θα φοβηθούν τον Θεό του Ισραήλ. Και εκείνοι που πλανώνται στο πνεύμα θα γνωρίσουν τη σύνεση, και όσοι γογγύζουν θα μάθουν να υπακούν, και οι γλώσσες που ψελλίζουν θα μάθουν να μιλούν ειρηνικά». Βλέπεις, ανόητε Ιουδαίε, πώς από το προοίμιο κιόλας του λόγου του ο προφήτης προαναγγέλλει σε εσάς την ντροπή εξαιτίας της απείθειάς σας; Μάθετε έστω και από αυτόν πώς διακηρύσσει ως θεοδίδακτη την υμνωδία των παιδιών σας, όπως ακριβώς προανήγγειλε και ο μακάριος Δαβίδ λέγοντας: «Από το στόμα νηπίων και θηλαζόντων κατήρτισες αίνο». Ή λοιπόν οικειοποιηθείτε την οσιότητα των παιδιών σας, όπως οφείλετε, ή μαζί με την ευσέβεια παραχωρήστε και τα παιδιά σε εμάς.

Και συνέβη, όταν εξήλθε το δαιμόνιο, ο κωφός μίλησε, και τα πλήθη θαύμασαν. Μερικοί όμως από αυτούς είπαν: «Με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων, εκβάλλει τα δαιμόνια». Άλλοι πάλι, πειράζοντάς τον, ζητούσαν από αυτόν σημείο από τον ουρανό. Αυτός όμως, γνωρίζοντας τις σκέψεις τους, τους είπε: «Κάθε βασιλεία που διαιρέθηκε εναντίον του εαυτού της ερημώνεται, και οίκος πέφτει πάνω σε οίκο. Αν λοιπόν και ο Σατανάς διαιρέθηκε εναντίον του εαυτού του, πώς θα σταθεί η βασιλεία του; Διότι λέτε ότι εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ. Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με τον Βεελζεβούλ, οι γιοι σας με ποιον τα εκβάλλουν; Γι' αυτόν τον λόγο, αυτοί θα είναι κριτές σας. Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το δάχτυλο του Θεού, τότε έφτασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού». Κωφός βέβαια λέγεται ως επί το πλείστον εκείνος που δεν μιλά, θα μπορούσε να λεχθεί και εκείνος που δεν ακούει, αλλά κυριότερα εκείνος που ούτε ακούει ούτε μιλά. Και εκείνοι που δεν ακούν εκ γενετής, ούτε μιλούν· διότι αυτό τους συμβαίνει κατ' ανάγκην. Επειδή, δηλαδή, μιλάμε εκείνα τα οποία μαθαίνουμε μέσω της ακοής. Όταν λοιπόν κάποιος δεν ακούει, φυσικό είναι ούτε να μιλά, εκτός και αν, λόγω κάποιας πάθησης, υπέστη αργότερα βλάβη στην ακοή του· διότι έναν τέτοιον άνθρωπο τίποτα δεν τον εμποδίζει να μιλά. Εκείνος, λοιπόν, που οδηγήθηκε στον Κύριο έπασχε και από τα δύο, ήταν κωφός και στη γλώσσα και στα αυτιά. Αυτός αποτελεί σύμβολο της ανθρώπινης φύσης, η οποία, επειδή βρισκόταν υπό την κυριαρχία των δαιμόνων, ούτε ανεχόταν να ακούει τα λόγια του Θεού, ούτε, πολύ περισσότερο, μπορούσε να τα εκφωνήσει.