Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 11:35

«Και αν έχεις αμαρτία, μην την αποκαλύπτεις.» «Γιατί βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδελφού σου, και το δοκάρι που είναι στο δικό σου μάτι δεν το αντιλαμβάνεσαι; Ή πώς θα πεις στον αδελφό σου: Άφησέ με να βγάλω το σκουπιδάκι από το μάτι σου· και ιδού, το δοκάρι είναι στο δικό σου μάτι; Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου, και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι που είναι στο μάτι του αδελφού σου.» «Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε.» «Πρόσεχε, μήπως το φως που είναι μέσα σου είναι σκοτάδι.» «Εσύ ποιος είσαι που κρίνεις ξένον υπηρέτη; Στον δικό του κύριο στέκεται ή πέφτει. Θα σταθεί όμως όρθιος, διότι ο Θεός έχει τη δύναμη να τον στηρίξει. Εσύ όμως, γιατί κρίνεις τον αδελφό σου; Όλοι θα παραστούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού.» «Να διατηρείς τον εαυτό σου αγνό.» «Εκείνος που κακολογεί τον αδελφό του ή τον κρίνει, κακολογεί τον νόμο και κρίνει τον νόμο. Αν όμως κρίνεις τον νόμο, δεν είσαι τηρητής του νόμου.» Γνώρισε τον εαυτό σου πριν από όλα. Διότι τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο.

Ποιον, λοιπόν, ονομάζει με αυτά τα λόγια οφθαλμό, αν όχι βεβαίως τον νου, ο οποίος ποτέ δεν θα γίνει απλός, παρά μόνο όταν αντικρίσει το απλό φως; Απλό δε φως είναι ο Χριστός. Αυτός, λοιπόν, που έχει πάντοτε το φως Του να λάμπει στη διάνοιά του, λέγεται ότι έχει νουν Χριστού. Όταν λοιπόν ο οφθαλμός σου είναι κατ' αυτόν τον τρόπο απλός, τότε και ολόκληρο το ασώματο σώμα της ψυχής σου θα είναι φωτεινό. Όταν όμως ο νους είναι πονηρός, δηλαδή σκοτισμένος και σβησμένος, τότε και το σώμα σου αυτό θα είναι σκοτεινό. Πρόσεχε λοιπόν μήπως το φως που είναι μέσα σου είναι σκοτάδι· «Πρόσεχε», λέει, «μήπως νομίζεις ότι έχεις κάτι που δεν κατέχεις». Βλέπετε πώς και ο ίδιος ο Δεσπότης ομιλεί σε εσάς όπως ακριβώς και εμείς οι δούλοι Του, λέγοντας, «Πρόσεχε, μήπως απατήσεις τον εαυτό σου και, ενώ νομίζεις ότι υπάρχει μέσα σου φως, αυτό δεν είναι φως αλλά σκοτάδι». Βλέπετε ότι τα ίδια με τον Δεσπότη λέμε και εμείς προς εσάς τους ομοδούλους μας και δεν λέμε τίποτα το διεστραμμένο ή φαύλο.

Όπως ο ίδιος ο Θεός των πάντων όρισε· διότι λέει: Κανείς, όταν ανάψει λύχνο, δεν τον βάζει σε κρυφό μέρος ούτε κάτω από το μόδι, αλλά πάνω στον λυχνοστάτη, για να βλέπουν το φως όσοι μπαίνουν. Αφού είπε λοιπόν αυτό, προσθέτει και τα γνωρίσματα εκείνου που έχει ήδη γίνει λύχνος και έχει μαζί του το φως, λέγοντας τα εξής: Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός. Ποιον, λοιπόν, εννοεί μέσω αυτού ως οφθαλμό, αν όχι προφανώς τον νου, ο οποίος ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει απλός, παρά μόνο όταν δει το απλό φως; Και απλό φως είναι ο Χριστός. Εκείνος, λοιπόν, που έχει πάντοτε το φως Του να λάμπει μέσα στη διάνοιά του, λέγεται ότι έχει νουν Χριστού. Όταν λοιπόν αυτός ο οφθαλμός σου είναι απλός, τότε και όλο το σώμα της ψυχής σου θα είναι φωτεινό· όταν όμως ο νους είναι πονηρός, δηλαδή σκοτισμένος και σβησμένος, τότε και αυτό το σώμα σου θα είναι σκοτεινό. Πρόσεχε, λοιπόν, μήπως το φως που υπάρχει μέσα σου είναι σκοτάδι. Πρόσεχε, λέει, μην νομίζεις ότι έχεις αυτό που δεν κατέχεις. Βλέπετε πώς και ο ίδιος ο Δεσπότης, παρόμοια με εμάς τους δούλους Του, απευθύνεται σε εσάς λέγοντας: «Πρόσεχε μην ξεγελάσεις τον εαυτό σου και, νομίζοντας ότι υπάρχει φως μέσα σου, αυτό να μην είναι φως αλλά σκοτάδι». Βλέπετε ότι και εμείς τα ίδια λέμε σύμφωνα με τον Δεσπότη προς εσάς τους ομοδούλους μας, και δεν λέμε τίποτα το διεστραμμένο ή φαύλο.

Όταν όμως είναι πονηρός, και το σώμα σου είναι σκοτεινό. Πρόσεχε, λοιπόν, μήπως το φως που είναι μέσα σου είναι σκοτάδι. Εάν λοιπόν το σώμα σου είναι όλο φωτεινό, χωρίς να έχει κανένα μέρος σκοτεινό, θα είναι ολόκληρο φωτεινό, όπως όταν ο λύχνος σε φωτίζει με τη λάμψη του.» Επειδή ακριβώς οι φθονεροί Ιουδαίοι, βλέποντας τα θαύματα, τα συκοφαντούσαν από την κακία του νου τους, για αυτόν τον λόγο ο Κύριος λέει αυτά: Ότι, δηλαδή, ενώ οι άνθρωποι έλαβαν ως λύχνο από τον Θεό τη χάρη του νου, μέσω του οποίου βλέπουμε σαν να μας έχει δοθεί φως, απέκρυψαν αυτή τη διακριτική ικανότητα του νου, και έχοντας σκοτιστεί από τον φθόνο, δεν βλέπουν τα θαύματα και τις ευεργεσίες. Καίτοι για αυτόν τον σκοπό λάβαμε τον νου, για να τον τοποθετούμε πάνω στον λυχνοστάτη, ώστε να βλέπουν και οι άλλοι το φως. Μου φαίνεται δε ότι εννοεί το εξής: Ω Φαρισαίε, έχεις τη γνώση, αυτή είναι ο λύχνος. Έπρεπε να χρησιμοποιήσεις αυτή τη γνώση για την επίγνωση των θαυμάτων, και να φωτίζεις και στους άλλους και να τους υποδεικνύεις αυτά, ότι δηλαδή είναι έργα του Υιού του Θεού, και όχι του Βεελζεβούλ, ώστε αυτοί που εισέρχονται, δηλαδή οι εισαγωγικοί και οι αρχάριοι, να βλέπουν το φως.