Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 11:38

Διότι, όπως λέει κάπου ο ίδιος: «Δεν έχουν ανάγκη ιατρού οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς.» Λοιπόν, ο μεν Φαρισαίος, σύμφωνα με τον σκοπό που είχε μέσα του, τον προσκαλεί στο σπίτι του· ο δε Σωτήρας των όλων συγκαταβαίνει σε αυτό, όπως είπα, κατ' οικονομίαν, και έκανε το γεγονός αυτό αφορμή για μυσταγωγία. Τις αφορμές δε για τον λόγο αυτόν τις έδωσε ο δυσμαθής Φαρισαίος. Διότι απόρησε, λέει, που δεν βαπτίσθηκε (πλύθηκε) πριν από το γεύμα. Σκανδαλίστηκε, λέει, επειδή, ενώ είχε τη φήμη δικαίου και προφήτη μεταξύ τους, δεν συμμορφωνόταν με τις εντελώς παράλογες συνήθειές τους. Επειδή βαπτίζονταν πριν από την τροφή, νομίζοντας ότι έτσι απαλλάσσουν τον εαυτό τους από κάθε ρύπο· και μάλιστα εντελώς ασύνετα. Διότι το πλύσιμο με το νερό είναι βεβαίως εξαιρετικά αναγκαίο για εκείνους που έχουν σωματικούς ρύπους· πώς θα μπορούσε, όμως, να απαλλάξει κανέναν από την ακαθαρσία του νου και της καρδιάς; Πλην όμως εμείς λέμε τούτο: Ασύνετε Φαρισαίε, υπερηφανεύεσαι πολύ για τη γνώση των Ιερών Γραμμάτων, γνωρίζεις τον νόμο του Μωυσή. Πες, λοιπόν, πού σου το διέταξε αυτό ο Μωυσής; Ποια εντολή ορισμένη από τον Θεό μπορείς να αναφέρεις, η οποία να επιβάλλει να βαπτίζεται κανείς πριν από την τροφή; Διότι μέσω της εντολής του Μωυσή έχει δοθεί για τον καθαρισμό του σωματικού ρύπου το νερό του αγνισμού, το οποίο αποτελεί τύπο του αληθινά αγίου και καθαρτικού βαπτίσματος, εννοώ βέβαια του εν Χριστώ.

Εισέρχεται, λοιπόν, στη μάνδρα του, κρύβοντας τον ποιμένα μέσα στο αρνίο του σώματος, χωρίς να φέρει ποιμενική ράβδο, χωρίς ράβδο που να απειλεί για την πρότερη πλάνη, ώστε να μην δειλιάσει και πτοηθεί το πρόβατο και αποδράσει πάλι από τον ίδιο του τον ποιμένα. Αλλά εισέρχεται στον οίκο του Φαρισαίου, όχι ως Θεός, όχι ως βασιλιάς, όχι ως ήλιος της δικαιοσύνης, αλλά ως άνθρωπος προς άνθρωπο, ως αρνίο προς αρνίο· συνδιαιτάται μαζί του, συμβόσκει, συναναπαύεται στο χορτάρι, εισέρχεται, συγκατακλίνεται στο δείπνο με αυτόν που έχει ήδη πέσει στην αμαρτία, ώστε με το να συγκατακλιθεί, να συνεγείρει μαζί Του αυτόν που έχει ήδη πέσει. Και αφού εισήλθε, δεν πλύθηκε σύμφωνα με τη συνήθεια των Φαρισαίων.

Αυτό δε το έπραττε με δύο τρόπους, για να δώσει στο πρόβατο αφορμή να μιλήσει στον ποιμένα, αλλά επιπλέον για να καταργήσει μια ιουδαϊκή αντίληψη και να εδραιώσει μια πνευματική. Διότι είδε, λέγει, ο Φαρισαίος και εξεπλάγη που δεν νίφθηκε προηγουμένως. Εξεπλάγη, όχι επαινώντας τον Διδάσκαλο, αλλά απορώντας για αυτό που γινόταν· όχι επαινώντας, αλλά κρίνοντας. Και μπορούσε κανείς να δει, αγαπητοί, τον Ζωοπλάστη να κρίνεται από το πλάσμα, και τον Κεραμέα να διορθώνεται από τον πηλό. Αυτό δε το έλεγε ο Φαρισαίος, επειδή δεν έβλεπε με τους κρυφούς οφθαλμούς της καρδιάς του Εκείνον που βρισκόταν έσωθεν, τον Ταξίαρχο των αγγέλων και των Σεραφίμ και των Χερουβίμ. Διότι, εάν Τον είχε δει, θα προσέπιπτε στα γόνατά Του, και με τα δάκρυά του θα έπλενε τα πόδια Του και θα έλεγε: «Σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό»· διότι θα έλεγε: «Εσύ είσαι Εκείνος που έφερε τα πάντα από την ανυπαρξία στην ύπαρξη· με τον λόγο Σου στερεώθηκαν οι ουρανοί, και με το πνεύμα του στόματός Σου όλη η δύναμή τους· Εσύ που συγκεντρώνεις σαν σε ασκό τα ύδατα της θάλασσας· Εσύ που τοποθετείς τις αβύσσους σε ταμιευτήρες· Εσένα φοβάται όλη η γη· από Εσένα σείεται σύμπασα η οικουμένη». Όμως, μη έχοντας σκεφθεί ούτε έχοντας πει τίποτε από αυτά, κατέκρινε τον Διδάσκαλο.

Διότι, λέει, ο Φαρισαίος είδε και εξεπλάγη που δεν βαπτίσθηκε πρώτα, όχι επαινώντας τον Διδάσκαλο, αλλά απορώντας για το γινόμενο, όχι επαινώντας, αλλά κρίνοντας. Και μπορούσε να δει κανείς, αγαπητοί, τον Ζωοπλάστη να κρίνεται από το πλάσμα, και τον Κεραμέα να διορθώνεται από τον πηλό.

Και τον οφθαλμό και το φως που έλαβε από τον Θεό, αν τα βρει σκοτισμένα είτε από φθόνο, είτε από φιλαργυρία, και, με απλά λόγια, από προσκόλληση στην ύλη, σκοτίζεται και η ίδια. «Ενώ δε μιλούσε, τον παρακάλεσε κάποιος Φαρισαίος να γευματίσει στο σπίτι του· και αφού εισήλθε, κάθισε στο τραπέζι. Ο δε Φαρισαίος, βλέποντάς το, απόρησε που δεν πλύθηκε πρώτα πριν από το γεύμα. Είπε τότε ο Κύριος προς αυτόν: Τώρα εσείς οι Φαρισαίοι καθαρίζετε το εξωτερικό του ποτηριού και του πινακίου, το εσωτερικό σας όμως είναι γεμάτο από αρπαγή και πονηριά· άφρονες, εκείνος που έφτιαξε το εξωτερικό δεν έφτιαξε και το εσωτερικό; Όμως, δώστε ως ελεημοσύνη τα υπάρχοντά σας, και ιδού, όλα θα είναι καθαρά για εσάς.» Γνώριζε βέβαια τη σκληροκαρδία των Φαρισαίων ο Κύριος, αλλά παρ' όλα αυτά συντρώγει μαζί τους γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή ήταν πονηροί και χρειάζονταν διόρθωση.