Διὰ τοῦτό φησιν ὁ μακάριος Παῦλος· «Εἰ ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην. <Διδάσκαλε, ταῦτα λέγων καὶ ἡμᾶς ὑβρίζεις.> (A f. 163 b, B f. 119, Cf. 133) Δυσφόρητον μὲν ἀεί πώς ἐστι παντὶ ἀνθρώπῳ, τὸ ἐλέγχεσθαι· πλὴν οὐκ ἀνόνητον τοῖς ἐπιεικέσι· μεθίστησι γὰρ αὐτοὺς ἐπὶ τὸ ἄμεινον. Ἄθρει τοῦτο πεπονθότας τοὺς παρά γε τοῖς Ἰουδαίοις ὠνομασμένους νομικούς. Ὁ μὲν γὰρ Σωτὴρ τῶν ὅλων, ἐπετίμα τοῖς Φαρισαίοις ὡς ἔξω τρέχουσι τῆς εὐθείας ὁδοῦ· πρὸς τοῦτο δὲ τὸ τῶν ἀνοσίων νομικῶν ἐχαλέπαινε στίφος· ἑαυτοὺς γὰρ ὑποφέρουσι τοῖς ἐγκλήμασι, καὶ καθ᾽ ἑαυτῶν εἰρῆσθαι νομίζουσιν, ἃ πρὸς ἐκείνους ἔφη Χριστός· ἀλλ᾽ ἦν δή που κρεῖττον ἀγαπῆσαι μὲν τὸν ἔλεγχον, αἰτῆσαι δὲ τῶν ἀῤῥωστημάτων τὴν λύσιν, καὶ μὴ ὕβριν ἀμαθῶς τὸν ἔλεγχον ὀνομάζειν, ἐπωφελῆ ὄντα [καὶ] χρήσιμον. Τί οὖν πρὸς ταῦτα Χριστός; Ἐπιτείνει τὸν ἔλεγχον, καὶ τὴν εἰκαίαν αὐτῶν ὀφρὺν καταφέρει, λέγων· <Καὶ ὑμῖν τοῖς νομικοῖς οὐαὶ, ὅτι φορτίζετε τοὺς ἀνθρώπους φορτία, κ.τ.λ.> (A f. 163 b, B f. 119) Ὡς ἐκ παραδείγματος ἐναργοῦς, τὸν πρὸς αὐτοὺς ἐξυφαίνει λόγον· φορτικὸς μὲν γὰρ ὁμολογουμένως ὁ νόμος ἦν τοῖς ἐξ Ἰσραήλ· ὡμολόγουν δὲ τοῦτο καὶ οἱ θεσπέσιοι μαθηταὶ, λέγοντες ἐν ταῖς Πράξεσι· »Καὶ νῦν τί πειράζετε τὸν Θεὸν ἐπιθεῖναι ζυγὸν ἐπὶ τὸν τράχηλον τῶν μαθητῶν, ὃν οὔτε οἱ πατέρες ὑμῶν ἴσχυσαν βαστάσαι;»
Μετάφραση
Γι' αυτό λέει ο μακάριος Παύλος: «Αν άρεσα σε ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού. <Διδάσκαλε, λέγοντας αυτά προσβάλλεις και εμάς.> (A f. 163 b, B f. 119, Cf. 133) Δυσβάσταχτο βέβαια είναι πάντοτε για κάθε άνθρωπο το να ελέγχεται, όμως δεν είναι ανώφελο για τους επιεικείς, διότι τους οδηγεί προς το καλύτερο. Παρατήρησε ότι αυτό έπαθαν οι ονομαζόμενοι νομικοί μεταξύ των Ιουδαίων. Διότι ο Σωτήρας των όλων, επέπληττε τους Φαρισαίους επειδή παρεκκλίνουν από την ευθεία οδό. Με αυτό όμως εξοργιζόταν το πλήθος των ανόσιων νομικών. Διότι υπέβαλαν τους εαυτούς τους στις κατηγορίες και νόμιζαν ότι ειπώθηκαν εναντίον τους όσα ο Χριστός είπε προς εκείνους. Αλλά θα ήταν βέβαια προτιμότερο να αγαπήσουν τον έλεγχο και να ζητήσουν τη θεραπεία των ασθενειών τους, και να μην αποκαλούν από αμάθεια τον έλεγχο προσβολή, ενώ είναι επωφελής [και] χρήσιμος. Τι λοιπόν απαντά σε αυτά ο Χριστός; Εντείνει τον έλεγχο και καταρρίπτει τη μάταιη υπεροψία τους, λέγοντας: <Και σε εσάς τους νομικούς, αλίμονο, διότι φορτώνετε τους ανθρώπους με φορτία, κ.τ.λ.> (A f. 163 b, B f. 119) Σαν από ξεκάθαρο παράδειγμα, συνθέτει τον λόγο του προς αυτούς. Διότι ο νόμος ήταν ομολογουμένως φορτικός για τους Ισραηλίτες. Το ομολογούσαν δε αυτό και οι θεσπέσιοι μαθητές, λέγοντας στις Πράξεις: «Και τώρα γιατί πειράζετε τον Θεό, με το να επιβάλετε ζυγό στον τράχηλο των μαθητών, τον οποίο ούτε οι πατέρες σας μπόρεσαν να βαστάξουν;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες