Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 11:46

Και ο Κύριος θα τους εκμυκτηρίσει. Διότι θα τους εξουθενώσει, λέει, και θα τους μισήσει και θα τους αποστραφεί. [Θα τους καταγελάσει, αντί του, θα τους μισήσει και θα τους αποστραφεί. Αλλά Εκείνος που είναι ανώτερος από αυτούς που τον επιβουλεύονται, λέει, θα τους καταγελάσει, δηλαδή θα αναδείξει την επιβουλή τους γελοία, ως ανθρώπων που επιχειρούν ανόητα πράγματα. Διότι «μυκτηρισμός» είναι η πνοή που εξέρχεται από τη μύτη με σκοπό την εξουθένωση όσων κομπάζουν αλαζονικά. Και το ότι αυτά έχουν ειπωθεί με σύνθεση προθέσεων καθιστά τον χλευασμό πιο έντονο. Και δεν θα συμβεί μόνο αυτό, λέει, αλλά θα δοκιμάσουν και την οργή.] Τότε θα τους μιλήσει μέσα στην οργή του. Τότε, πότε; Όταν έλεγαν: «Ας διαρρήξουμε τους δεσμούς τους»; Και ποια είναι αυτά που ειπώθηκαν από αυτόν με οργή; Είναι το: «Αλίμονο σε εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι»· και το: «Θα αφαιρεθεί από εσάς η βασιλεία»· και το: «Αλίμονο και σε εσάς, νομικοί». [Διότι ρωμαϊκός στρατός τους εξανδραπόδισε.

Του Αθανασίου. «Τότε». Πότε; Ή άραγε όταν έλεγαν: «Ας διαρρήξουμε τους δεσμούς τους»; Ποια δε είναι τα λόγια που ειπώθηκαν από Αυτόν με οργή; «Ουαί σε εσάς, Γραμματείς και Φαρισαίοι, διότι θα αφαιρεθεί από εσάς η βασιλεία του Θεού». Και στους νομικούς, το «ουαί». Ή το «Τότε», αναφέρεται στον καιρό της κρίσεως, όταν θα δουν αυτόν που εξεκέντησαν. Διότι τότε θα τους ταράξει λέγοντας: «Πορευθείτε απ' εμού οι καταραμένοι». Γεύθηκαν δε τη θεία οργή και όταν η ρωμαϊκή στρατιά επιτέθηκε εναντίον τους, πυρπόλησε την πόλη, λεηλάτησε τον ναό και παρέδωσε τους περισσότερους από αυτούς στον θάνατο.

Κεφάλαιο Θʹ. ΛΟΥΚΑΣ. Αλίμονο και σε εσάς τους νομικούς, διότι φορτώνετε τους ανθρώπους με φορτία δυσβάστακτα, ενώ οι ίδιοι ούτε με ένα από τα δάχτυλά σας δεν αγγίζετε τα φορτία αυτά. Ότι πρέπει εκείνος που προΐσταται στη διδασκαλία του λόγου να αποτελεί πρότυπο κάθε καλού για τους άλλους, εφαρμόζοντας πρώτα ο ίδιος αυτά που διδάσκει.

Γι' αυτό λέει ο μακάριος Παύλος: «Αν άρεσα σε ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού. <Διδάσκαλε, λέγοντας αυτά προσβάλλεις και εμάς.> (A f. 163 b, B f. 119, Cf. 133) Δυσβάσταχτο βέβαια είναι πάντοτε για κάθε άνθρωπο το να ελέγχεται, όμως δεν είναι ανώφελο για τους επιεικείς, διότι τους οδηγεί προς το καλύτερο. Παρατήρησε ότι αυτό έπαθαν οι ονομαζόμενοι νομικοί μεταξύ των Ιουδαίων. Διότι ο Σωτήρας των όλων, επέπληττε τους Φαρισαίους επειδή παρεκκλίνουν από την ευθεία οδό. Με αυτό όμως εξοργιζόταν το πλήθος των ανόσιων νομικών. Διότι υπέβαλαν τους εαυτούς τους στις κατηγορίες και νόμιζαν ότι ειπώθηκαν εναντίον τους όσα ο Χριστός είπε προς εκείνους. Αλλά θα ήταν βέβαια προτιμότερο να αγαπήσουν τον έλεγχο και να ζητήσουν τη θεραπεία των ασθενειών τους, και να μην αποκαλούν από αμάθεια τον έλεγχο προσβολή, ενώ είναι επωφελής [και] χρήσιμος. Τι λοιπόν απαντά σε αυτά ο Χριστός; Εντείνει τον έλεγχο και καταρρίπτει τη μάταιη υπεροψία τους, λέγοντας: <Και σε εσάς τους νομικούς, αλίμονο, διότι φορτώνετε τους ανθρώπους με φορτία, κ.τ.λ.> (A f. 163 b, B f. 119) Σαν από ξεκάθαρο παράδειγμα, συνθέτει τον λόγο του προς αυτούς. Διότι ο νόμος ήταν ομολογουμένως φορτικός για τους Ισραηλίτες. Το ομολογούσαν δε αυτό και οι θεσπέσιοι μαθητές, λέγοντας στις Πράξεις: «Και τώρα γιατί πειράζετε τον Θεό, με το να επιβάλετε ζυγό στον τράχηλο των μαθητών, τον οποίο ούτε οι πατέρες σας μπόρεσαν να βαστάξουν;»

Και μακάριος είναι εκείνος, ο οποίος δεν έπραξε κρυφά κάτι που δεν αρέσει στον Θεό, αλλά υπηρέτησε με κάθε αλήθεια και όλες οι πράξεις του έγιναν στο φως, και ο οποίος δεν συναίνεσε σε κανέναν λογισμό που συμβουλεύει μάταια πράγματα. Και τι να κάνω εγώ που επαίνεσα κάθε αρετή, αλλά σε καμία από αυτές δεν αναστράφηκα, παρά κατασπατάλησα τα χρόνια μου σε όλα τα κακά; Και εκπληρώνεται σε εμένα το γεγραμμένο: φορτώνετε τους ανθρώπους με φορτία δυσβάσταχτα, και ούτε με το ένα σας δάχτυλο δεν τα αγγίζετε. Γι' αυτό παρακαλώ την αγάπη όλων σας, ευλογημένοι του Χριστού και μέτοχοι του παραδείσου, φροντίστε όλοι με ζήλο να γίνεται αρεστοί στον Χριστό που σας στρατολόγησε, μήπως τυχόν κάποιος από εσάς αποβληθεί επειδή επέδειξε καταφρόνηση ή αμέλεια.

Τα «ενόντα» λοιπόν, δηλαδή τα υπάρχοντά σας. Και πολύ σωστά είπε «τα ενόντα», και δεν είπε «τα όντα», διότι τα χρήματα βρίσκονται μέσα στην καρδιά του φιλάργυρου και εγκαθίστανται σε αυτήν, γι' αυτό και ο Δαβίδ λέει να μην προσκολλάται η καρδιά στον πλούτο, δηλαδή να μην προσηλώνεται και να μη συνδέεται με αυτόν. «Αλλά αλίμονο σε εσάς τους Φαρισαίους, διότι δίνετε το δέκατο από τον δυόσμο, τον πήγανο και κάθε λαχανικό, αλλά παραβλέπετε τη δικαιοσύνη και την αγάπη του Θεού· αυτά έπρεπε να κάνετε, χωρίς να παραμελείτε και εκείνα. Αλίμονο σε εσάς τους Φαρισαίους, διότι αγαπάτε την πρωτοκαθεδρία στις συναγωγές και τους ασπασμούς στις αγορές. Αλίμονο σε εσάς, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, διότι είστε σαν τα άδηλα μνημεία, και οι άνθρωποι που περπατούν από πάνω τους δεν το γνωρίζουν». Αποκρινόμενος τότε κάποιος από τους νομικούς, του λέει: «Διδάσκαλε, λέγοντας αυτά προσβάλλεις και εμάς». Και εκείνος είπε: «Και σε εσάς τους νομικούς αλίμονο, διότι φορτώνετε τους ανθρώπους με φορτία δυσβάστακτα, και εσείς οι ίδιοι ούτε με ένα από τα δάχτυλά σας δεν αγγίζετε τα φορτία. Αλίμονό σας, διότι οικοδομείτε τα μνημεία των προφητών, ενώ οι πατέρες σας τους σκότωσαν· άρα μαρτυρείτε και συγκατατίθεστε στα έργα των πατέρων σας, διότι εκείνοι μεν τους σκότωσαν, εσείς δε οικοδομείτε τα μνημεία τους».