Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 11:8

Διότι ο Βασιλιάς μας είναι μεγαλοπρεπέστατος, και αγανακτεί, εάν κάποιος του ζητήσει κάτι μικρό, εάν κάποιος από εμάς του ζητά πράγματα εντελώς ανάξια. Μην προκαλέσεις, λοιπόν, αγανάκτηση εναντίον του εαυτού σου κατά την προσευχή σου, αλλά να ζητάς πράγματα που είναι άξια του βασιλιά Θεού. Ζητώντας δε αυτά που είναι άξια του Θεού, μην σταματήσεις την προσπάθεια, έως ότου τα λάβεις. Διότι, υπονοώντας αυτό ακριβώς, ο Κύριος λέει στο Ευαγγέλιο: Ποιος από εσάς θα έχει κάποιον φίλο, και θα πάει σε αυτόν τα μεσάνυχτα και θα του πει: Φίλε, δάνεισέ μου τρία ψωμιά, επειδή ένας φίλος μου ήρθε σε μένα από ταξίδι και δεν έχω τίποτα να του προσφέρω· και εκείνος από μέσα θα αποκριθεί: Μην με ενοχλείς· η πόρτα είναι ήδη κλειδωμένη και τα παιδιά μου είναι μαζί μου στο κρεβάτι· δεν μπορώ να σηκωθώ να σου δώσω. Σας διαβεβαιώνω, κι αν ακόμη δεν σηκωθεί να του τα δώσει επειδή είναι φίλος του, τουλάχιστον εξαιτίας της φορτικότητάς του θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται.

Διότι, για να μην απελπίζεσαι, γι' αυτό λέγει: Ακόμη και αν δεν του δώσει επειδή είναι φίλος του, τουλάχιστον εξαιτίας της αναιδείας του θα του δώσει όσα έχει ανάγκη. Επομένως, είτε περάσει ένας μήνας, είτε ένα έτος, είτε διάστημα τριών ή τεσσάρων ετών, είτε και περισσότερα χρόνια, έως ότου λάβεις, μην υποχωρήσεις, αλλά να ζητάς με πίστη, πράττοντας πάντοτε το αγαθό. Διότι πολλές φορές κάποιος από εμάς κατά τη νεότητά του αγωνίστηκε για τη σωφροσύνη, έπειτα όμως εισχώρησε η ηδονή, κινήθηκαν οι φυσικές επιθυμίες, εξασθένησε η προσευχή, κυριάρχησε στη νεότητα το κρασί, χάθηκε η σωφροσύνη, και ο άνθρωπος έγινε εντελώς διαφορετικός. Έτσι συμβαίνουν οι μεταβολές, επειδή δεν αντιστεκόμαστε στα πάθη με γενναίο λογισμό. Πρέπει λοιπόν, από τη μία να εισφέρει κανείς τα πάντα από τον εαυτό του, και από την άλλη να βοά προς τον Θεό, ώστε Εκείνος να γίνει σύμμαχός του.

Επομένως, τα αιτήματα πρέπει να γίνονται με πολλή περίσκεψη, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Όταν όμως δεν εισακούονται, πρέπει να γνωρίζουμε ότι χρειάζεται είτε επιμονή είτε και ευτονία, σύμφωνα με την παραβολή του Κυρίου για το ότι πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε και να μην αποκάμνουμε, και σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί από Αυτόν σε άλλο σημείο, ότι «Εξαιτίας της αναιδείας του θα εγερθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται»· είτε ότι χρειάζεται διόρθωση και πνευματική επιμέλεια, σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν από τον Θεό μέσω του προφήτη προς κάποιους: «Όταν εκτείνετε τα χέρια σας προς εμένα, θα αποστρέψω το πρόσωπό μου από εσάς· και εάν πληθύνετε τη δέηση, δεν θα σας εισακούσω. Διότι τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα. Λουστείτε, γίνετε καθαροί» και τα εξής. Για το ότι μάλιστα και σήμερα συμβαίνουν αυτά, και τα χέρια των πολλών είναι γεμάτα αίμα, δεν πρέπει καθόλου να αμφιβάλλουν όσοι πιστεύουν σε εκείνη την κρίση του Θεού, την οποία εξέδωσε εναντίον εκείνου που έλαβε την προσταγή να αναγγείλει το μήνυμα στον λαό αλλά σιώπησε, λέγοντας ότι: «Το αίμα εκείνου που αμάρτησε θα εκζητηθεί από τα χέρια του σκοπού».

Πρέπει, λοιπόν, εμείς να κάνουμε τις δεήσεις μας προς τον Θεό με σύνεση και ταυτόχρονα με ένταση, ακόμα και αν υπάρξει κάποια καθυστέρηση στην εκπλήρωση των αιτημάτων μας. Διότι ό,τι αποκτάται χωρίς ιδρώτα και λαμβάνεται έτοιμο, συνήθως καταφρονείται. <Σας λέω, έστω και αν δεν σηκωθεί να του τα δώσει, κ.λπ.> (A f. 154, B f. 112) Εδώ, η φράση «Σας λέω» επέχει θέση όρκου. Ο Θεός δεν ψεύδεται, ακόμα κι αν αυτό που έχει υποσχεθεί δίνεται χωρίς όρκο. Αναδεικνύοντας όμως την ολιγοπιστία μας ως αδικαιολόγητη, κάποιες φορές βεβαιώνει τους ακροατές με όρκο. Λέγοντας δε «ζητάτε», επιτάσσει τον κόπο, διότι με τον κόπο πάντοτε κατά κάποιον τρόπο βρίσκεται το ζητούμενο. Αυτός που χτυπά με το χέρι κρούει δυνατά τη θύρα, ώστε ο οικοδεσπότης, μη αντέχοντας την ενόχληση των χτυπημάτων, να ανοίξει, έστω και χωρίς τη θέλησή του. Μάθε, λοιπόν, από τα ανθρώπινα πράγματα την αναζήτηση του ωφέλιμου: χτύπα, ενόχλησε, ζήτα. Τέτοιοι πρέπει να είναι αυτοί που ζητούν κάτι από τον Θεό. Πρέπει, λοιπόν, να προσευχόμαστε με σύνεση και ένταση. Και αν υπάρξει κάποια αναβολή στα αιτήματα, να μην αδρανούμε ούτε να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια.

Αλίμονο, αλίμονο! Ντρέπομαι αυτούς που τώρα με σέβονται, μήπως τότε ντροπιαστώ μπροστά τους για τις κρυφές μου αμαρτίες. Ντρέπομαι αυτούς που με γέννησαν, μήπως τότε με κατακρίνουν, εμένα που υποσχέθηκα πολιτεία ανώτερη από τον εγκόσμιο βίο. Θέλω να γίνω σαν εκείνη τη χήρα, η οποία, αφού ενόχλησε πολύ τον κριτή, πέτυχε τον σκοπό της· και σαν τον αναιδή φίλο θέλω να φανώ απέναντί σε εσένα, τον υπεράγαθο και μοναδικό Δεσπότη, για να επαναφέρεις μια ψυχή που έχει αιχμαλωτιστεί από τις αμαρτίες. Εκείνος ζητούσε άρτο για παρηγοριά, ενώ εγώ ανακούφιση από τους πόνους της ψυχής· εκείνος ζήτησε τροφή για τη σάρκα, ενώ εγώ αναδημιουργία της ψυχής.

Άκουσε, αγαπητέ· εάν δοκιμαστείς προτού λάβεις αυτό που ζητάς, μην πάψεις να Τον επικαλείσαι, μην αποθαρρυνθείς, με τη σκέψη ότι δεν εισακούστηκες. Θυμήσου τη Χαναναία και μιμήσου την υπομονή της, πώς δοκιμάστηκε προτού πετύχει το αίτημά της, σε τέτοιο βαθμό ώστε οι μαθητές Του να Τον πλησιάσουν εξαιτίας της και να Του πουν: «Απόλυσέ την, διότι φωνάζει οπίσω μας». Μήπως την απέρριψε οριστικά; Δεν τη δοκίμασε για λίγο και κατόπιν της έδωσε αυτό που ζήτησε; Αυτά διδασκόμαστε προς όφελός μας, για να μάθουμε όταν δοκιμαζόμαστε να εμμένουμε στο αίτημά μας, και πράγματι να λαμβάνουμε, έστω κι αν είμαστε αμαρτωλοί, όπως ακριβώς και αυτή, που ήταν αλλόφυλη Χαναναία. Όπως επίσης παρήγγειλε ο Κύριος, λέγοντας: «Ποιος από εσάς θα έχει έναν φίλο, και θα πάει σε αυτόν τα μεσάνυχτα και θα του πει: Φίλε, δάνεισέ μου τρία ψωμιά, επειδή ένας φίλος μου ήρθε σε εμένα από ταξίδι, και δεν έχω τίποτα να του παραθέσω· και εκείνος από μέσα θα αποκριθεί και θα πει: Μην μου προκαλείς κόπους· η θύρα έχει κλείσει, και τα παιδιά είναι μαζί μου στο κρεβάτι· δεν μπορώ να σηκωθώ για να σου δώσω. Σας λέω, έστω κι αν δεν σηκωθεί να του δώσει επειδή είναι φίλος του, τουλάχιστον εξαιτίας της φορτικότητάς του θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται. Κι εγώ σας λέω: Αιτείτε, και θα σας δοθεί». Όπως λέει και στον ψαλμό: «Υπομένοντας υπέμεινα τον Κύριο, και με πρόσεξε, και εισάκουσε τη δέησή μου».

Κατανοείς άραγε και την αγαθότητα του Πατέρα; Και εσύ, λοιπόν, ψυχή, μην ντραπείς. Χτύπησε την πόρτα! Προσδοκάς τα αναγκαία; Επίμεινε στην πόρτα, και θα λάβεις όσα χρειάζεσαι, σύμφωνα με τη θεία Γραφή που λέει: εξαιτίας της αναιδείας του, θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται. Δεν σε απορρίπτει, δεν σε ονειδίζει για τον αρχικό πλούτο που εξάντλησες, άνθρωπε.

«Ζητείτε», λέγει, «και θα λάβετε· αναζητήστε, και θα βρείτε· κρούετε, και θα σας ανοιχθεί· διότι καθένας που ζητεί λαμβάνει και αυτός που αναζητεί βρίσκει και σε αυτόν που κρούει θα ανοιχθεί». Και επιβεβαίωσε μάλιστα τον λόγο του και μας προέτρεψε να επιδείξουμε ακόμη μεγαλύτερη προθυμία με την παραβολή του φίλου, ο οποίος πήγε στον φίλο του τα μεσάνυχτα και του ζήτησε άρτο: «Αλήθεια», λέγει, «σας λέω ότι, εάν δεν του δώσει εξαιτίας της φιλίας του, τουλάχιστον εξαιτίας της επιμονής του θα εγερθεί και θα του δώσει όλα όσα του ζητήσει· έτσι και εσείς να προσεύχεσθε και να μην αμελείτε».

Γι' αυτό τον λόγο και ο Κύριός μας στήριξε την αδυναμία μας στην προσευχή, λέγοντας: «Ξυπνήστε», λέει, «και γρηγορείτε, και προσεύχεσθε, για να μην εισέλθετε σε πειρασμό». Και «προσεύχεσθε και μην αποκάμνετε», και «να αγρυπνείτε σε κάθε καιρό και να προσεύχεσθε». «Ζητάτε», λέει, «και θα λάβετε. Ψάξτε, και θα βρείτε. Χτυπάτε, και θα σας ανοιχτεί. Διότι καθένας που ζητά λαμβάνει, και αυτός που ψάχνει βρίσκει, και σε αυτόν που χτυπά θα ανοιχτεί». Μάλιστα δε, επιβεβαίωσε τον λόγο του και μας παρακίνησε σε ακόμη μεγαλύτερη προθυμία με την παραβολή του φίλου, ο οποίος πήγε στον φίλο του τα μεσάνυχτα και του ζήτησε ψωμί, λέγοντας: «Αλήθεια σας λέω, ότι αν δεν του δώσει εξαιτίας της φιλίας του, τουλάχιστον εξαιτίας της αναίδειάς του θα σηκωθεί και θα του δώσει όλα όσα του ζητήσει». Και εσείς να προσεύχεσθε και να μην αμελείτε.

Διότι, ιδού, και αυτή, αν και είχε τους μαθητές να ικετεύουν για χάρη της, δεν μπόρεσε να επιτύχει τίποτε περισσότερο, μέχρις ότου η ίδια, επιμένοντας, προσέλκυσε με τις δικές της προσπάθειες τη φιλανθρωπία του Δεσπότη. Αλλά και εκείνη η παραβολή για τον φίλο που έφθασε σε προχωρημένη ώρα της νύχτας και ζήτησε τρία ψωμιά, το ίδιο ακριβώς υπαινίσσεται. Διότι, «έστω κι αν δεν τον εισακούσει επειδή είναι φίλος του», λέει, «τουλάχιστον εξαιτίας της φορτικής επιμονής του θα σηκωθεί και θα του τα δώσει». Γνωρίζοντας, λοιπόν, την άφατη φιλανθρωπία του Δεσπότη μας, ας προσέλθουμε σε αυτόν, φανερώνοντας και σχεδόν θέτοντας μπροστά στα μάτια μας αναλυτικά το καθένα από τα σφάλματα που έχουμε διαπράξει, και ζητώντας συγχώρεση για τα παρελθόντα, ώστε, επιδεικνύοντας και στο εξής μεγάλη προσοχή, να ελκύσουμε περισσότερο την εύνοιά του. Αλλά ας επανέλθουμε, αν συμφωνείτε, στη συνέχεια του αναγνώσματος. «Ανέβηκε δε», αναφέρει, «ο Λωτ στη Σηγώρ, και εγκαταστάθηκε στο βουνό, και οι δύο θυγατέρες του μαζί του· επειδή φοβήθηκαν να κατοικήσουν στη Σηγώρ· και κατοίκησε σε σπήλαιο αυτός και οι δύο θυγατέρες του μαζί του». Καθώς διατηρούσε ακόμη στην ακμή του τον φόβο για την τιμωρία που είχε επιβληθεί στα Σόδομα, ο δίκαιος απομακρύνεται, και, όπως λέει το κείμενο, κατοικεί στο βουνό με τις θυγατέρες του, και βρισκόταν πλέον σε απόλυτη ερημία και απομόνωση, κατοικώντας στο όρος με τις δύο του θυγατέρες.

Μεγάλο όπλο είναι η προσευχή, εάν γίνεται με την πρέπουσα διάθεση. Και για να μάθεις τη δύναμή της, παρατήρησε το εξής: Η συνεχής παράκληση υπερίσχυσε της αναισχυντίας, της αδικίας, της σκληρότητας και του θράσους· διότι «ακούστε», λέει, «τι λέει ο κριτής της αδικίας». Επίσης, υπερίσχυσε και της οκνηρίας· και αυτό που δεν κατόρθωσε η φιλία, το κατόρθωσε η συνεχής παράκληση. Διότι λέει: «Και αν δεν του δώσει επειδή είναι φίλος του, τουλάχιστον εξαιτίας της αναίδειάς του θα σηκωθεί και θα του δώσει». Ακόμη και μία ανάξια, την κατέστησε άξια η συνεχής προσκαρτέρηση. «Δεν είναι καλό», λέει, «να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλάκια». Και εκείνη απάντησε: «Ναι, Κύριε· διότι και τα σκυλάκια τρώνε από το τραπέζι των κυρίων τους».

δʹ. Μετά από αυτά, νομίζω ότι εδώ προστάζει να μην κάνουμε τις προσευχές μας μακροσκελείς· μακροσκελείς όμως όχι ως προς τον χρόνο, αλλά ως προς το πλήθος και το μήκος των όσων λέγονται. Διότι πρέπει να επιμένουμε ζητώντας τα ίδια πράγματα· «να προσκαρτερείτε», λέει, «στην προσευχή». Και ο Ίδιος εξάλλου, μέσω εκείνου του παραδείγματος με τη χήρα, η οποία έκαμψε τον ανελέητο και σκληρό άρχοντα με τη συνέχεια της παρακλήσεώς της, και με το παράδειγμα του φίλου, ο οποίος έφτασε μέσα στη νύχτα και σήκωσε αυτόν που κοιμόταν από το κρεβάτι του, όχι εξαιτίας της φιλίας αλλά εξαιτίας της επιμονής του, δεν νομοθέτησε τίποτε άλλο για όλους παρά το να Τον παρακαλούμε συνεχώς. Δεν προστάζει βέβαια να συνθέτουμε προσευχή από χιλιάδες στίχους και να προσερχόμαστε σε Αυτόν απλώς για να την απαγγείλουμε. Διότι αυτό υπονόησε λέγοντας: «Νομίζουν ότι με την πολυλογία τους θα εισακουστούν». «Διότι γνωρίζει», λέει, «εκείνα που έχετε ανάγκη». Και εάν γνωρίζει, λέει, εκείνα που έχουμε ανάγκη, για ποιον λόγο πρέπει να προσευχόμαστε; Όχι για να Τον διδάξεις, αλλά για να Τον κάμψεις· για να οικειωθείς μαζί Του με τη συνέχεια της παρακλήσεως, για να ταπεινωθείς, για να θυμηθείς τις αμαρτίες σου. «Έτσι λοιπόν να προσεύχεστε εσείς», λέει: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς». Δες πώς αμέσως ανύψωσε τον ακροατή, και του υπενθύμισε όλη την ευεργεσία από τα προοίμια.

Ακόμη και αν πάρεις καλύτερη σύζυγο, δεν σε αφήνει να είναι ακέραιη η ευχαρίστηση από τη δεύτερη, εξαιτίας του χωρισμού από την πρώτη, καθώς αυτό σου καταλογίζεται ως μοιχεία· διότι μοιχεία είναι το να εγκαταλείψεις την πρώτη. Όταν λοιπόν δεις κάποια δυσκολία να συμβαίνει, είτε στον γάμο είτε σε κάποια άλλη κατάσταση πραγμάτων, να παρακαλείς τον Θεό· διότι αυτή είναι η μόνη και η πλέον άριστη λύση στα δεινά που μας συμβαίνουν. Επειδή είναι πράγματι μεγάλο το όπλο της προσευχής. Αυτό το είπα πολλές φορές, το λέω και τώρα, και δεν θα πάψω να το λέω: ακόμη και αν είσαι αμαρτωλός, να βλέπεις προς τον τελώνη ο οποίος δεν απέτυχε, ο οποίος ξέπλυνε τόσα πολλά αμαρτήματα. Θέλεις να μάθεις πόσο μεγάλη δύναμη έχει η προσευχή; Η φιλία με τον Θεό δεν κατορθώνει τόσα, όσα η προσευχή. Και ο λόγος αυτός δεν είναι δικός μου· διότι δεν θα τολμούσα να αποφανθώ για ένα τόσο μεγάλο ζήτημα με βάση τη δική μου γνώμη· άκουσε από τις Γραφές πώς όσα δεν κατόρθωσε η φιλία, τα κατόρθωσε η προσευχή. Ποιος από εσάς, λέει, είναι αυτός που θα έχει φίλο και θα πάει σε αυτόν και θα του πει: «Φίλε, δάνεισέ μου τρία ψωμιά», και εκείνος, απαντώντας, θα του πει: «Η θύρα είναι κλειστή και τα παιδιά βρίσκονται στο κρεβάτι· μην μου προκαλείς κόπους». Σας λέω, λοιπόν, πως ακόμη και αν δεν του τα δώσει επειδή είναι φίλος του, εξαιτίας της επιμονής του θα του δώσει όσα χρειάζεται. Βλέπεις πώς, όσα δεν ίσχυσε να κάνει η φιλία, τα ίσχυσε η επίμονη προσκαρτέρηση;

Διότι, επειδή αυτός που ζητούσε ήταν φίλος, για να μη νομίσεις ότι για τον λόγο αυτόν πέτυχε τον σκοπό του, είπε: «Ακόμη και αν δεν του δώσει επειδή είναι φίλος του, θα του δώσει όμως εξαιτίας της αναίδειάς του».

ΤΙΤΛΟΣ ΛΣΤ΄. — Περί επιμονής· και ότι η επιμονή φέρνει αποτέλεσμα. «Η συνεχής σταγόνα σκάβει την πέτρα.» «Ποιος από εσάς θα έχει φίλο, και θα πάει σε αυτόν τα μεσάνυχτα, και θα του πει: Φίλε, δάνεισέ μου τρία ψωμιά, επειδή ένας φίλος μου ήρθε σε μένα από ταξίδι, και δεν έχω τι να του παραθέσω· και εκείνος απαντώντας από μέσα, του πει: Μη με ενοχλείς· ήδη η πόρτα είναι κλειστή, και τα παιδιά μου είναι μαζί μου στο κρεβάτι, δεν μπορώ να σηκωθώ να σου δώσω. Σας λέω: αν και δεν θα του δώσει επειδή είναι φίλος του, τουλάχιστον εξαιτίας της φορτικότητάς του θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται.» «Υπήρχε κάποιος κριτής σε κάποια πόλη, που δεν φοβόταν τον Θεό και δεν ντρεπόταν άνθρωπο· υπήρχε δε και μία χήρα σε εκείνη την πόλη, και ερχόταν σε αυτόν λέγοντας: Απόδωσέ μου το δίκιο από τον αντίδικό μου. Και δεν ήθελε για πολύ καιρό. Μετά από αυτά όμως είπε μέσα του: Αν και δεν φοβάμαι τον Θεό, ούτε άνθρωπο ντρέπομαι, τουλάχιστον επειδή με ενοχλεί αυτή η χήρα, θα της αποδώσω το δίκιο, για να μην έρχεται διαρκώς και με ταλαιπωρεί. Είπε δε ο Κύριος: Ακούσατε τι λέει ο άδικος κριτής; Ο δε Θεός δεν θα αποδώσει άραγε δικαιοσύνη στους εκλεκτούς του που βοούν προς αυτόν ημέρα και νύχτα, και ας μακροθυμεί απέναντί τους; Ναι, σας λέω, ότι θα αποδώσει τη δικαιοσύνη τους ταχύτατα.» ΤΙΤΛΟΣ ΛΖ΄. — Περί πιστού ανθρώπου· και ότι είναι σπάνιο να βρει κανείς πιστό άνδρα. «Πιστό άνδρα, είναι δύσκολο να βρεις.» «

Διότι, αν για τα σώματα που φθείρονται και πεθαίνουν πάλι, έδειξε τέτοια ευσπλαχνία και έκανε πρόθυμα και με αγαθότητα στον καθένα αυτό που ζητούσε, πόσο μάλλον στην αθάνατη, αδιάλυτη και άφθαρτη ψυχή, η οποία ασθενεί από την άγνοια (της κακίας της απιστίας και της αφοβίας και των υπόλοιπων παθών της αμαρτίας), αλλά προσέρχεται στον Κύριο και επιζητεί τη βοήθειά Του και προσβλέπει στο έλεός Του και επιθυμεί να δεχθεί από Αυτόν τη χάρη του Πνεύματος για τη λύτρωση και τη σωτηρία της και την απαλλαγή από κάθε κακία και κάθε πάθος, δεν θα δωρίσει ταχύτερα και πιο πρόθυμα τη λύτρωση της ιάσεως; Σύμφωνα με τον δικό Του λόγο: «πόσο μάλλον ο ουράνιος Πατέρας θα αποδώσει δικαιοσύνη σε αυτούς που βοούν προς αυτόν ημέρα και νύχτα», και προσθέτει λέγοντας: «ναι, σας λέω, θα αποδώσει τη δικαιοσύνη τους γρήγορα». Και πάλι σε άλλο σημείο προτρέπει: «ζητάτε, και θα σας δοθεί· ψάχνετε, και θα βρείτε· χτυπάτε, και θα σας ανοιχτεί. Διότι καθένας που ζητά λαμβάνει, και αυτός που ψάχνει βρίσκει, και σε αυτόν που χτυπά θα ανοιχτεί», και συνεχίζοντας προσθέτει: «πόσο μάλλον ο Πατέρας σας ο ουράνιος θα δώσει Πνεύμα Άγιο σε αυτούς που Του το ζητούν», «αλήθεια σας λέω, ακόμα και αν δεν του το δώσει επειδή είναι φίλος του, σίγουρα εξαιτίας της αναιδούς επιμονής του θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται».

Ο Πατέρας μου ο επουράνιος δεν θα αποδώσει δικαιοσύνη σε εκείνους που κραυγάζουν προς αυτόν νύχτα και μέρα; Ναι, σας λέω, θα αποδώσει γρήγορα τη δικαιοσύνη τους. Και το: Ζητάτε, και θα σας δοθεί. Και πάλι: Ακόμη και αν δεν του δώσει επειδή είναι φίλος του, τουλάχιστον εξαιτίας της φορτικής επιμονής του, θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται, προτρέποντας να είναι η αίτησή μας επίμονη και διαρκής, επειδή βεβαίως ήρθε και για τους αμαρτωλούς, για να τους επιστρέψει στον εαυτό του. Αρκεί μόνο εμείς, αφού απομακρυνθούμε από τις κακές προλήψεις, να αφοσιωθούμε στον Κύριο. Και αυτός δεν μας παραβλέπει, αλλά θα είναι έτοιμος να παράσχει τη βοήθειά του.

Διότι, εάν αυτός ο επαίτης για τον υλικό άρτο γίνεται αναιδής, κρούοντας τη θύρα και ζητώντας, και, εάν δεν λάβει, εισέρχεται πιο μέσα και ζητά με μεγαλύτερη αναίδεια άρτο ή ένδυμα ή υπόδημα για την ανάπαυση του σώματός του, και δεν απομακρύνεται έως ότου τα λάβει, ακόμη και αν τον διώκουν, πόσο μάλλον εμείς, που ζητούμε να λάβουμε τον αληθινό και επουράνιο άρτο για την ενδυνάμωση της ψυχής, και που επιποθούμε να ενδυθούμε τα ουράνια ενδύματα του φωτός και επιθυμούμε να υποδηθούμε τα νοερά υποδήματα του Πνεύματος για την ανάπαυση της αθάνατης ψυχής. Πόσο οφείλουμε χωρίς να αποκάμνουμε και αδιάλειπτα, με πίστη και αγάπη, να μακροθυμούμε πάντοτε και να κρούουμε την πνευματική θύρα του Θεού και να ζητούμε με κάθε υπομονή να αξιωθούμε της αιωνίου ζωής, όπως ακριβώς και ο Κύριος έλεγε "παραβολή" "για την ανάγκη να προσεύχονται πάντοτε και να μην αποκάμνουν", και αφού ανέπτυξε τον λόγο, προσθέτει λέγοντας: πόσο μάλλον ο Πατέρας μας ο ουράνιος "θα αποδώσει δικαιοσύνη" σε αυτούς "που βοούν" προς αυτόν "νύχτα και ημέρα"· και πάλι λέγοντας για τον φίλο: και αν "δεν του δώσει επειδή είναι φίλος του", "τουλάχιστον εξαιτίας της αναίδειάς του" θα εγερθεί και "θα του δώσει όσα έχει ανάγκη"· και προσθέτει: "ζητείτε, και θα σας δοθεί· ερευνάτε, και θα βρείτε· κρούετε, και θα σας ανοιχθεί. Διότι καθένας που ζητά λαμβάνει, και αυτός που ερευνά βρίσκει, και σε αυτόν που κρούει θα ανοιχθεί".

«Σας λέω, αν και δεν θα σηκωθεί να του δώσει επειδή είναι φίλος του, τουλάχιστον εξαιτίας της αναιδείας του θα εγερθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται.» Ο Κύριος λέει κάποια παραβολή και παράδειγμα, διδάσκοντάς μας να προσευχόμαστε ακούραστα. Τι σημαίνει λοιπόν η παραβολή; Μεσάνυχτα, λένε, είναι τα έσχατα του βίου, στα οποία όταν φτάνουν οι άνθρωποι αποκτούν συναίσθηση του καλού και προστρέχουν στον Θεό. Διότι Αυτός είναι ο φίλος, που αγαπά τους πάντες και θέλει να σωθούν. Προσέρχονται, λοιπόν, πολλοί τα μεσάνυχτα, δηλαδή στο τέλος του βίου, στον Θεό ως φίλο και λένε: Δώσε τρία ψωμιά, την πίστη στην Τριάδα. Διότι ήρθε φίλος, δηλαδή ο άγγελος που παραλαμβάνει την ψυχή. Φίλος όμως είναι και κάθε άγγελος, όπως ακριβώς λέει και ο Κύριος: Χαρά γίνεται στον ουρανό για τη σωτηρία του ανθρώπου. Τα δε παιδιά που αναπαύονται στο κρεβάτι, είναι εκείνοι που στράφηκαν στον Θεό και έγιναν σαν τα παιδιά, και αξιώθηκαν να αναπαύονται μαζί με τον Κύριο. Ως αναίδεια δε εννοεί την έντονη προσευχή που γίνεται με υπομονή.