Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 12:1

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΒ'. <Πρώτα προσέχετε τους εαυτούς σας από το προζύμι των Φαρισαίων.> (A f. 165 b) Από αυτό ακριβώς θέλει ο Κύριος να προσέχουν οι μαθητές· ονομάζοντας προζύμι, σε αυτές τις περιπτώσεις, την υποκρισία. Διότι το πράγμα αυτό είναι μισητό από τον Θεό· και μπορεί μεν να μένει κρυφό για λίγο, όμως αποκαλύπτεται, και μάλιστα όχι μετά από πολύ καιρό. Διότι το ότι δεν είναι δυνατόν να ξεφύγουν από το μάτι της Θεότητας τα όσα πράττουμε, το απέδειξε λέγοντας: «Τίποτε δε δεν είναι καλυμμένο, το οποίο δεν θα αποκαλυφθεί.»—(A f. 165 b, C f. 133 b) Διότι κάθε λόγος μας και κάθε έργο μας κατά την ημέρα της κρίσεως θα γίνει φανερό· περιττή λοιπόν είναι η υποκρισία· αλλά πρέπει εμείς να φαινόμαστε αληθινοί προσκυνητές.—(A f. 165 b) Ίσως δε και σύμφωνα με την προηγούμενη προσέγγιση διδάσκει, ότι όσα κρυφά λέγονται και πράττονται από εμάς, θα γίνουν φανερά στο μάτι που τα βλέπει όλα, και θα αποκαλυφθούν και στους άλλους. <Λέγω δε σε εσάς τους φίλους μου· μην φοβηθείτε από εκείνους που σκοτώνουν το σώμα.> (A f. 165 b, B f. 120 b, C f. 134) Προετοιμάζει για πνευματική ανδρεία εκείνους που τον αγαπούν. «Διότι λέγω σε εσάς, λέει, τους φίλους μου.» Δεν θα ταίριαζε λοιπόν απλώς σε όλους, όπως φαίνεται, ο λόγος περί αυτών· αλλά περισσότερο σε εκείνους στους οποίους θα φαινόταν να ενυπάρχει το να τον αγαπούν με όλη τους την καρδιά· στους οποίους και αρμόζει να λένε: «Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; θλίψη, ή στενοχώρια, ή διωγμός, ή γυμνότητα, ή μάχαιρα;»

Αλλά αυτά μεν αφορούν την καθαρότητα που εσύ αποδίδεις στα άζυμα κατ' αποκλειστικότητα. Εγώ όμως, γνωρίζοντας ότι όλα όσα έχουν δημιουργηθεί από τον Θεό είναι καθαρά, έστω κι αν ο νόμος διαχώρισε ορισμένα, και πειθόμενος μάλλον στον Πέτρο και στο σχετικό με αυτόν όραμα με το σεντόνι, απέχω πολύ από το να αποκλείσω τον άρτο εξαιτίας της ζύμης, ή την ίδια τη ζύμη από τον κατάλογο των καθαρών· και ούτε θα απέρριπτα το άζυμο, εάν δεν αποστρεφόμουν την υπονοούμενη κοινωνία με τις προαναφερθείσες αιρέσεις και την ομολογούμενη παραδοχή του καταργημένου νόμου, καθώς και τη μισανθρωπία του Ναυάτου και τη φαρισαϊκή ζύμη, η οποία είναι υποκρισία, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου.

Κεφάλαιο ΙΒ'. Περί της ζύμης των Φαρισαίων. Περί εκείνου που ήθελε να μοιράσει την κληρονομιά. Περί του πλουσίου του οποίου η γη καρποφόρησε. Περί της καταφρονήσεως των γήινων. Περί της αποφυγής της φιλαργυρίας. Περί του άγρυπνου δούλου. Περί του να μη φιλονικούμε με τον πλησίον. «Στο μεταξύ, όταν συγκεντρώθηκαν οι μυριάδες του πλήθους, ώστε να καταπατούν ο ένας τον άλλον, άρχισε να λέει πρώτα προς τους μαθητές του: Προσέχετε τον εαυτό σας από τη ζύμη των Φαρισαίων, η οποία είναι η υποκρισία. Διότι δεν υπάρχει τίποτα σκεπασμένο που δεν θα αποκαλυφθεί, και κρυφό που δεν θα γίνει γνωστό. Γι' αυτό, όσα είπατε στο σκοτάδι, θα ακουστούν στο φως, και ό,τι ψιθυρίσατε στο αυτί μέσα στα κλειστά δωμάτια, θα κηρυχθεί πάνω στις ταράτσες.» Οι μεν Φαρισαίοι προσπαθούσαν να τον παγιδεύσουν στα λόγια του, ώστε να απομακρύνουν τα πλήθη από αυτόν. Συνέβαινε όμως το αντίθετο· διότι τα πλήθη τον προσέγγιζαν περισσότερο, συγκεντρώνονταν κατά μυριάδες, και ο καθένας επιθυμούσε τόσο πολύ να τον πλησιάσει, ώστε καταπατούσαν ο ένας τον άλλον. Τόσο ισχυρή είναι λοιπόν η αλήθεια, και ο δόλος παντού αδύναμος.