Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 12:13

Κεφάλαιο ΚΘ΄. ΛΟΥΚΑΣ. Είπε δε σε αυτόν κάποιος από το πλήθος: «Διδάσκαλε, πες στον αδελφό μου να μοιραστεί μαζί μου την κληρονομιά». Εκείνος του είπε: «Άνθρωπε, ποιος με κατέστησε δικαστή ή μεριστή σε εσάς;» ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄. Κανείς στρατευόμενος δεν εμπλέκεται στις βιοτικές υποθέσεις, και τα εξής.

Έπειτα, εισάγει και τη λογική εξήγηση των όσων ειπώθηκαν, στηρίζοντας τη βεβαιότητα του λόγου του με την παράθεση του μείζονος. Ως αγγέλους εδώ δεν εννοεί τους αγίους, αλλά μάλλον τους αποστάτες, αυτούς που δεν διατήρησαν το δικό τους αξίωμα, οι οποίοι, αν και βρίσκονται ψηλά και δεν είναι επιφορτισμένοι με χωματένια σώματα, θα κατακριθούν από τους αγίους με τον ίδιο τρόπο όπως ο κόσμος μέσω της αρετής των αγίων, κατηγορούμενοι για όλα τα αίσχιστα έργα τους. Εάν λοιπόν οι άγιοι είναι ανώτεροι από τους αγγέλους, πώς θα μπορούσαν να είναι ανάξιοι να κρίνουν τις ελάχιστες κοσμικές υποθέσεις; <Εάν λοιπόν έχετε δικαστήρια για βιωτικές υποθέσεις.> Πολύ μικρό και εντελώς ανάξιο λόγου για τους εξαιρετικά ενάρετους μέσα στην Εκκλησία είναι το να κρίνουν τα βιωτικά ζητήματα. Και αυτό το έχουμε διδαχθεί από τον Κύριο. Διότι τον πλησίασε κάποιος λέγοντας: «Διδάσκαλε, πες στον αδελφό μου να μοιραστεί μαζί μου την κληρονομιά». Και Εκείνος του είπε: «Άνθρωπε, ποιος με κατέστησε κριτή ή διαμοιραστή ανάμεσά σας;». Διότι θα ταίριαζε μάλλον στους πιο συνετούς μέσα στην Εκκλησία να κρίνουν τα πνευματικά ζητήματα, να εξετάζουν με ακρίβεια τον λόγο περί της πίστεως. Και αυτό συγκαταλέγεται στα άνωθεν αγαθά που δίδονται μέσω του Πνεύματος. Διότι σε κάποιους δίδεται λόγος σοφίας και λόγος γνώσεως, και σε άλλους διάκριση πνευμάτων. <Δεν γνωρίζετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού;> Πώς θα μπορούσαν τα δικά μας σώματα να είναι μέλη του Χριστού;

Διότι, επειδή δεν πίστεψαν πολλοί σοφοί κατά σάρκα, αλλά οι περισσότεροι ήταν απλοί άνθρωποι, λέει: Μη φοβάσαι εσύ, ο αγράμματος και απλός, και μην μεριμνάς πώς ή τι θα απολογηθείς όταν σε ρωτήσει ο τύραννος ή τι θα πεις αγορεύοντας με άλλον τρόπο· διότι το Άγιο Πνεύμα θα σας διδάξει εκείνη ακριβώς την ώρα τι πρέπει να πείτε. Ώστε, ποια ανάγκη υπάρχει να φροντίζεις, εφόσον πρόκειται εκείνη ακριβώς την ώρα να διδαχθείς από το Πνεύμα; Έτσι, λοιπόν, μας προετοιμάζει και από τις δύο πλευρές για το μαρτύριο, θεραπεύοντας τόσο τον φόβο για τη σωματική αδυναμία όσο και τον φόβο για την αμορφωσιά. «Είπε τότε κάποιος προς αυτόν από το πλήθος: Διδάσκαλε, πες στον αδελφό μου να μοιράσει μαζί μου την κληρονομιά».