Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 12:17

Κακός οικονόμος της παρούσας ζωής ήταν εκείνος ο πλούσιος, του οποίου τα χωράφια έφεραν άφθονη σοδειά, επειδή, μπροστά στην αφθονία των καρπών, ο άνθρωπος δεν σκέφτηκε τίποτα το αγαθό, αλλά, ανοίγοντας την επιθυμία της κοιλιάς του και τους πλατείς και αχώρητους κόλπους της πλεονεξίας, τα προόριζε όλα για τη δική του απόλαυση λέγοντας: Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες, και θα πω στην ψυχή μου: Έχεις πολλά αγαθά αποθηκευμένα, αναπαύσου, φάε, πιες, ευφραίνου. Και ενώ ακόμη μιλούσε, παρουσιάστηκε εκείνος που επρόκειτο να τον πάρει. Ήλθε ένας φοβερός σύνδουλος για να τον αποσπάσει βίαια από τη διαχείρισή του και να τον οδηγήσει μακριά. Και ποιο ήταν το όφελος της φιλήδονης απόφασής του; Και αυτά μεν γράφτηκαν παραστατικά για τη δική μας νουθεσία. Η πείρα όμως της ζωής τι είδους είναι;

Παραδείγματα των πειρασμών που προέρχονται από την ευημερία του βίου είναι, εκτός από διάφορα άλλα, και αυτός ο πλούσιος για τον οποίο διαβάσαμε μόλις τώρα· ο οποίος άλλον πλούτο είχε στην κατοχή του και άλλον ήλπιζε να αποκτήσει. Και τούτο, επειδή ο φιλάνθρωπος Θεός δεν τον καταδίκασε εξ αρχής για την αχαριστία της διαγωγής του, αλλά διαρκώς πρόσθετε νέο πλούτο στον προϋπάρχοντα, μήπως τυχόν, προκαλώντας του κάποτε τον κορεσμό, προσελκύσει την ψυχή του προς την κοινωνική προσφορά και την ημερότητα. Διότι λέει: «Τα χωράφια ενός πλούσιου ανθρώπου καρποφόρησαν άφθονα, και εκείνος διαλογιζόταν μέσα του: Τι να κάνω;».

Αυτά ανταπέδιδε στον ευεργέτη του. Δεν θυμήθηκε την κοινή ανθρώπινη φύση· δεν θεώρησε ότι έπρεπε να μοιράσει το περίσσευμα στους ενδεείς· δεν έλαβε καθόλου υπόψη του την εντολή: «Μην παραλείπεις να ευεργετείς τον ενδεή»· και, «Οι ελεημοσύνες και η πίστη ας μη σε εγκαταλείψουν»· και, «Μοίραζε τον άρτο σου σε αυτόν που πεινά». Και όλοι οι προφήτες και όλοι οι διδάσκαλοι αν και φώναζαν δυνατά, δεν εισακούονταν· αλλά οι μεν αποθήκες του κόντευαν να διαρραγούν επειδή ασφυκτιούσαν από το πλήθος των αποθηκευμένων αγαθών, ενώ η φιλάργυρη καρδιά του δεν χόρταινε. Διότι, προσθέτοντας πάντοτε τα νέα αγαθά στα παλαιά και αυξάνοντας τον πλούτο του με τις ετήσιες προσθήκες, περιέπεσε σε αυτήν την αδιέξοδη αμηχανία, να μην επιτρέπει μεν να αναλωθούν τα παλαιά εξαιτίας της πλεονεξίας του, αλλά και να μην επαρκεί ο χώρος για να υποδεχθεί τα νέα εξαιτίας του πλήθους τους. Γι' αυτό, τα μεν σχέδιά του ήταν ατελέσφορα, οι δε φροντίδες του αδιέξοδες. Τι να κάνω; Ποιος δεν θα σπλαγχνιζόταν αυτόν που πολιορκείται με αυτόν τον τρόπο;

Κοιτάξτε τα πτηνά του ουρανού, ότι δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συγκεντρώνουν σε αποθήκες· και ο Πατέρας σας ο ουράνιος τα τρέφει. Δεν έχετε εσείς πολύ μεγαλύτερη αξία από αυτά; Ποιος δε από εσάς, με το να μεριμνά, μπορεί να προσθέσει στο ανάστημά του έναν πήχη; Και για το ένδυμα γιατί μεριμνάτε; Παρατηρήστε προσεκτικά τα κρίνα του αγρού πώς αυξάνονται· δεν κοπιάζουν ούτε γνέθουν. Σας λέγω δε ότι ούτε ο Σολομών με όλη του τη δόξα δεν περιβλήθηκε όπως ένα από αυτά. Εάν, λοιπόν, το χορτάρι του αγρού, το οποίο σήμερα υπάρχει και αύριο ρίχνεται στον φούρνο, ο Θεός το ντύνει με αυτόν τον τρόπο, δεν θα φροντίσει πολύ περισσότερο για εσάς, ολιγόπιστοι; Μην μεριμνήσετε, λοιπόν, λέγοντας: Τι θα φάμε, ή τι θα πιούμε, ή τι θα ντυθούμε; Διότι όλα αυτά τα επιζητούν τα έθνη. Γνωρίζει εξάλλου ο Πατέρας σας ο ουράνιος ότι έχετε ανάγκη από όλα αυτά. Ζητείτε όμως πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, και όλα αυτά θα σας προστεθούν. Μην μεριμνήσετε, λοιπόν, για την αυριανή ημέρα· διότι η αυριανή θα μεριμνήσει για τα δικά της ζητήματα. Αρκετή είναι για την κάθε ημέρα η δική της ταλαιπωρία. ΛΟΥΚΑΣ. Τα κτήματα κάποιου πλούσιου ανθρώπου απέδωσαν άφθονη καρποφορία, και διαλογιζόταν μέσα του, λέγοντας: Τι να κάνω, διότι δεν έχω πού να συγκεντρώσω τους καρπούς μου;

<Και σκεφτόταν μέσα του, λέγοντας: Τι να κάνω; Διότι δεν έχω πού να συγκεντρώσω τους καρπούς μου.> (A f. 172, B f. 122 b, E f. 192) Εσύ όμως πρόσεξέ με με ακρίβεια, για να θαυμάσεις την τέχνη του λόγου. Διότι δεν μας έδειξε να καρποφορεί μόνο ένα χωράφι, αλλά είπε ότι ολόκληρη η χώρα έγινε εύφορη για τον ιδιοκτήτη της, ώστε να κατανοήσεις το βάθος του πλούτου. Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο πλούσιος, που περιβάλλεται από τόσα πολλά και αμέτρητα αγαθά, στενοχωριέται όντας γεμάτος φροντίδες, και εκστομίζει τα λόγια του φτωχού. «Τι να κάνω λοιπόν», λέει εκείνος (ο φτωχός), «όταν στερούμαι τα αναγκαία;» Πάντοτε εκστομίζει μια τόσο άθλια φωνή. Αλλά να που τα ίδια λόγια χρησιμοποιεί και ο πλούσιος, υποφέροντας πολύ και οδυνώμενος: «Και είπε: Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου, και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου.» Σκεφτόταν να χτίσει ευρύτερα θησαυροφυλάκια, ήθελε να απολαμβάνει μόνος του τα υπάρχοντά του· δεν αγαπά τη φιλοπτωχία, δεν επιθυμεί τα καυχήματα που προέρχονται από αυτήν, αλλά λέει: «Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου». Παρατήρησε λοιπόν και έναν άλλο ανόητο λόγο του: «Διότι θα συγκεντρώσω», λέει, «τα γεννήματά μου.» Δεν θεωρούσε ότι τα έχει αυτά από τον Θεό όπως ο Ιώβ· διότι τότε θα τα διαχειριζόταν ως οικονόμος του Θεού· αλλά τα θεωρούσε γεννήματα των δικών του κόπων. Και το ότι δεν νομίζει πως η ευημερία του προέρχεται από τον Θεό, το δηλώνει σαφώς από όσα λέει. Διότι θα συγκεντρώσω, λέει, τα γεννήματά μου, και τα αγαθά μου δεν θα τα μεταδώσω σε κανέναν, αλλά όλα θα τα αποταμιεύσω για τον εαυτό μου και για τη δική μου κοιλιά.

Επομένως, αν κάποιος έχει σπλάχνα οικτιρμών, τέτοιον ακριβώς θα συναντήσει και τον Θεό, και θα θησαυρίσει μεν στους ουρανούς, θα φάει δε τους καρπούς των δικών του κόπων, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί, και δεν θα γίνει σαν εκείνον τον σκληρό και ανόητο πλούσιο, του οποίου τα χωράφια λέει ο Σωτήρας στις ευαγγελικές παραβολές ότι καρποφόρησαν. Διότι εκείνος έλεγε: «Τι να κάνω; Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες, και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά αποταμιευμένα για πολλά χρόνια, φάε, πιες, ευφραίνου». Σε αυτόν όμως που σκεφτόταν τέτοια πράγματα και ενεργούσε με άγνοια, ο Θεός είπε: «Άφρον, αυτή τη νύχτα ζητούν την ψυχή σου από εσένα· αυτά λοιπόν που ετοίμασες, σε ποιον θα ανήκουν;». Επομένως, όπως είπα, αυτός που προσφέρει στους άλλους είναι γεμάτος ευλογίες· ένας τέτοιος άνθρωπος θα έχει και νοητές βροχές που θα αρδεύουν την καρδιά του και θα την ευφραίνουν επαρκώς, και θα αποδώσει τους καρπούς της ευσέβειας, άλλοτε με τον έναν τρόπο και άλλοτε με τον άλλον, και τρόπον τινά διαφοροποιημένους, διαπρέποντας αφενός στην αγάπη, αφετέρου στη χρηστότητα και τη φιλαλληλία, στην ανδρεία και την υπομονή· και θα είναι σαν κάποια εύκαρπη και γονιμότατη γη, λαμπρός και ονομαστός και αληθινά τρισμακάριος. «Διότι είναι προτιμότερο το καλό όνομα παρά ο πολύς πλούτος», όπως έχει γραφτεί. <Βαρύνατε εναντίον μου τα λόγια σας, λέει ο Κύριος, και είπατε: Σε τι σε καταλαλήσαμε;>

3. Εμπρός, λοιπόν, αφού μετρήσουμε το μήκος του βίου και στρέψουμε το μάτι της διανοίας μας στο τέλος του καθενός, ας εξετάσουμε πού άραγε θα καταλήξει το χρήμα για τους πλουσίους. Είπε κάποιος από τους αγίους: «Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω εκεί.» Γράφει δε και κάποιος άλλος: «Διότι τίποτα δεν φέραμε στον κόσμο· ούτε μπορούμε να πάρουμε κάτι μαζί μας.» Εφόσον λοιπόν ο χρόνος του βίου είναι τόσο περιορισμένος και βραχύς, και το τέλος του δεν επιτρέπει να πλουτίσει κανείς, πώς δεν είναι φανερά καλύτερο να προσηλωνόμαστε στα ιερά έργα και να έχουμε αναφαίρετο τον πλούτο, συγκεντρωμένο στους ουρανούς, «όπου ούτε ο σκόρος ούτε η φθορά τον καταστρέφουν, ούτε οι κλέφτες κάνουν διάρρηξη και κλέβουν», σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου; Ας παραθέσουμε με συντομία και κάτι από τις ευαγγελικές διηγήσεις, το οποίο δεν στερείται χρησιμότητας για την ωφέλεια των ακροατών. Είπε κάπου ο Χριστός: «Τα χωράφια κάποιου πλούσιου ανθρώπου έδωσαν άφθονη σοδειά· και συλλογιζόταν μέσα του, λέγοντας: Τι να κάνω; Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες, και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις αγαθά αποταμιευμένα για πολλά χρόνια, φάε, πιες, ευφραίνου. Του είπε όμως ο Θεός: Άφρονα, αυτή τη νύχτα απαιτούν από εσένα την ψυχή σου. Αυτά λοιπόν που ετοίμασας, σε ποιον θα ανήκουν;» Ώ, τι παράδοξο πράγμα! Στενοχωριέται ενώ πλουτίζει, και αναλαμβάνει βαρύτερη τη φροντίδα για τα πολλά του αγαθά. «Τι να κάνω;»

Ποιος ανατέλλει τον ήλιο; Ποιος εξαφανίζει το σκοτάδι της νύχτας; Ποιος σου δείχνει την αχτίδα του φωτός; Ποιος περιστρέφει τον ουρανό, ώστε ο φωστήρας να βρεθεί πάνω από τη γη; Εκείνος που σου δωρίζει αυτά και άλλα τόσο σπουδαία αγαθά, έχει άραγε ανάγκη τη δική σου συνέργεια για να αναπληρώσει στη σάρκα σου ό,τι λείπει από τις ανάγκες της; Ποια φροντίδα καταβάλλει η φύση των άλογων ζώων για την ίδια της τη ζωή; Ποια είναι τα χωράφια των κορακιών; Ποιες είναι οι αποθήκες των αετών; Δεν είναι για όλα μία η χορηγία της ζωής, το θείο θέλημα, από το οποίο συγκρατούνται τα πάντα; Έπειτα, το βόδι, ή το υποζύγιο, ή κάποιο άλλο από τα άλογα ζώα κατέχει από τη φύση του αυτοδίδακτη τη φιλοσοφία, και διαχειρίζεται καλά το παρόν, ενώ για τα μελλοντικά δεν έχει καμία απολύτως φροντίδα· εμείς, αντίθετα, έχουμε ανάγκη από συμβούλους για να κατανοήσουμε το φθαρτό και εφήμερο αυτής της κατά σάρκα ζωής. Δεν διδασκόμαστε από τις συμφορές των άλλων; Δεν γινόμαστε συνετοί ως προς τον δικό μας βίο; Τι ωφελήθηκε από την πολλή προετοιμασία εκείνος ο πλούσιος, ο οποίος ματαιοπονούσε με ανυπόστατες ελπίδες, γκρεμίζοντας, χτίζοντας, συγκεντρώνοντας αγαθά, τρυφώντας, εγκλωβίζοντας μαζί στις αποθήκες του μακρές περιόδους ετών μέσα στη ματαιότητα των ελπίδων του; Μία μόνο νύχτα δεν διέψευσε όλη εκείνη την ελπίδα που ονειρευόταν, αποδεικνύοντάς την σαν κάποιο μάταιο όνειρο πλασμένο πάνω στη ματαιότητα;

Αν αυτά τα επιβλέπει ο Θεός, όπως βεβαίως και τα επιβλέπει, ποιο τέλος του βίου αναμένετε, εσείς οι μισόπτωχοι; Πείτε μου· ή μήπως δεν γνωρίζετε ότι εξαιτίας τέτοιων ανθρώπων το ιερό Ευαγγέλιο ανακράζει και μαρτυρεί όλα τα φρικώδη και φοβερά παραδείγματα; Έτσι, είναι καταγεγραμμένο ότι οδύρεται βαριά και στενάζει εκείνος που έζησε μέσα στον βύσσο και τώρα συνέχεται μέσα στην άβυσσο των δεινών· ενώ κάποιος άλλος πάλι, με όμοιο χαρακτήρα, καταδικάστηκε σε απροσδόκητο θάνατο, καθώς το βράδυ σχεδίαζε την πρωινή του απόλαυση και τελικά δεν πρόλαβε να αντικρίσει την ακτίνα της αυγής. Ας μην είμαστε θνητοί ως προς την πίστη και αθάνατοι ως προς την απόλαυση· διότι αυτήν την αντίληψη έχουμε εμείς που θέλουμε να τα προσφέρουμε όλα στην κολακεία της σάρκας, σαν να είμαστε οικοδεσπότες δίχως διαδόχους, σαν να είμαστε παντοτινοί κύριοι των επίγειων αγαθών, μεριμνώντας το θέρος για τη σπορά και προσδοκώντας κατά τη σπορά την ευφροσύνη του θέρους· φυτεύοντας το πλατάνι και ελπίζοντας στη σκιά του υψηλού δέντρου· φυτεύοντας τον σπόρο του φοίνικα και αναμένοντας τη γλυκύτητα των καρπών του. Και αυτά μάλιστα τα κάνουμε συχνά όταν πια έχουμε ασπρισμένα μαλλιά, όταν έχει ήδη επέλθει το φθινόπωρο της ηλικίας μας, όταν είναι εγγύς ο χειμώνας του θανάτου, και δεν απομένει πλέον στη ζωή μας ένας κύκλος ετών, παρά μόνο τρεις ή τέσσερις ημέρες.

Διότι συνέβη, λέει, να πεθάνει και να μεταφερθεί από τους αγγέλους. Όμως, δεν οδηγούνται εκεί μόνο οι ψυχές των δικαίων, αλλά και εκείνων που ζουν μέσα στην πονηρία· και αυτό πάλι καθίσταται φανερό από έναν άλλο πλούσιο. Διότι, επειδή η γη του έδωσε πλούσια σοδειά, είπε μέσα του: «Τι να κάνω; Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες». Τίποτα δεν είναι πιο άθλιο από μια τέτοια σκέψη. Πράγματι, γκρέμισε τις αποθήκες του· διότι ασφαλείς αποθήκες δεν είναι οι τοίχοι, αλλά τα στομάχια των φτωχών· αυτός όμως, αφήνοντας εκείνες, ασχολούνταν με τοίχους. Τι του λέει λοιπόν ο Θεός; «Άφρον, αυτήν τη νύχτα απαιτούν την ψυχή σου από εσένα». Και πρόσεξε: εδώ λέει ότι μεταφέρθηκε από τους αγγέλους, ενώ εκεί ότι την απαιτούν· και τον μεν τον οδηγούσαν ως δεσμώτη, ενώ τον άλλον τον συνόδευαν τιμητικά ως στεφανωμένο νικητή.

Τι σημαίνει, «Μέσα μου»; Ούτε σε άλλους δεν μπορούσα να το φανερώσω, λέει, και να λάβω κάποια παρηγοριά. Τέτοιες είναι οι ψυχές των πονηρών ανθρώπων· δεν υπάρχει στιγμή που να μην ταράζονται, όχι μόνο από τα παρόντα δεινά, αλλά και από εκείνα που προσδοκούν. Ποτέ δεν υπάρχει σε αυτούς γαλήνη, δεν υπάρχει άνεση και ελευθερία στην ψυχή, αλλά κλονίζονται χειρότερα από κάθε πέλαγος· ούτε η νύχτα, ούτε η μέρα τους προσφέρει απαλλαγή από τη φουρτούνα, αλλά καταδιώκονται από παντού, ακόμη και αν δεν υπάρχει κανείς να τους ενοχλεί, έχοντας τον πόλεμο ως μόνιμο συγκάτοικο. Και δεν απολαμβάνουν αυτά που ήδη έχουν αποκτήσει, καθώς φθείρονται και καταπονούνται από τις μέριμνες για όσα δεν έχουν ακόμη αποκτήσει, φροντίζοντας για τις υποθέσεις των πάντων, περιεργαζόμενοι τις περιουσίες όλων, αναλογιζόμενοι πώς τον ένα θα πείσουν, τον άλλο θα φοβίσουν, τον άλλο θα κολακεύσουν, τον άλλο θα εξαναγκάσουν, τον άλλο θα περιποιηθούν, ξετυλίγοντας μέσα τους τον σωρό όλων αυτών των κακών: συκοφαντίες, αγορές, πωλήσεις, διαθήκες, εγγυήσεις, τόκους, κεφάλαια. Και όταν τα πράγματα τους έρχονται ευνοϊκά, τότε ακριβώς θορυβούνται περισσότερο. Δες, για παράδειγμα, εκείνον τον πλούσιο να ταράζεται, όταν τα χωράφια του καρποφόρησαν πλούσια, να βρίσκεται σε αδιέξοδο και αμηχανία, και να λέει: «Τι να κάνω; Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες».

Διότι κάποιου πλούσιου ανθρώπου, λέγει, τα χωράφια καρποφόρησαν πλούσια, και διαλογιζόταν μέσα του: Τι να κάνω; Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα οικοδομήσω μεγαλύτερες. Γιατί λοιπόν καρποφόρησε η γη ενός ανθρώπου που δεν επρόκειτο να κάνει κανένα καλό από αυτήν την ευφορία; Για να διαφανεί περισσότερο η μακροθυμία του Θεού, εφόσον η αγαθότητά Του εκτείνεται μέχρι και σε τέτοιους ανθρώπους.

«Τι να κάνω;» Ποιος δεν θα σπλαγχνιζόταν αυτόν που πραγματικά πολιορκείται; Είναι άθλιος εξαιτίας της ευφορίας, αξιοθρήνητος για τα παρόντα αγαθά του, και ακόμη πιο αξιοθρήνητος για όσα προσδοκά. Διότι, μήπως του φέρνει εισοδήματα η γη; Στεναγμούς του γεννά. Μήπως συγκεντρώνει αφθονία καρπών; Φροντίδες, λύπες και φοβερή αμηχανία μαζεύει. Οδύρεται με τον ίδιο τρόπο που οδύρονται οι φτωχοί. Ή μήπως δεν βγάζει αυτήν τη φωνή και εκείνος που στενοχωρείται από τη φτώχεια; «Τι να κάνω; Από πού θα βρω τροφή; Από πού ενδύματα;» Αυτά λέει και ο πλούσιος. Πονάει η καρδιά του, κατατρωγόμενος από τη μέριμνα. Διότι αυτό που ευφραίνει τους άλλους, αυτό ακριβώς λιώνει τον πλεονέκτη. Επειδή δεν χαίρεται που έχουν γεμίσει όλοι οι εσωτερικοί του χώροι, αλλά του κεντρίζει την ψυχή ο πλούτος που ξεχειλίζει και χύνεται έξω από τις αποθήκες, μήπως τυχόν διαρρεύσει προς τα έξω και γίνει αφορμή για κάποιο καλό στους ενδεείς. Και μου φαίνεται ότι το πάθος της ψυχής του μοιάζει με εκείνο των γαστρίμαργων, οι οποίοι προτιμούν μάλλον να σκάσουν από τη λαιμαργία τους, παρά να δώσουν τα περισσεύματα στους ενδεείς. Κατανόησε, άνθρωπε, Αυτόν που σου τα έδωσε. Θυμήσου ποιος είσαι, τι διαχειρίζεσαι, από ποιον τα έλαβες, γιατί προτιμήθηκες ανάμεσα σε τόσους πολλούς. Έγινες υπηρέτης του Αγαθού Θεού, οικονόμος των ομοδούλων σου. Μη νομίζεις ότι όλα έχουν προετοιμαστεί για τη δική σου κοιλιά. Να διαχειρίζεσαι όσα έχεις στα χέρια σου σαν να είναι ξένα. Σε ευφραίνουν για λίγο χρόνο, έπειτα θα διαρρεύσουν και θα χαθούν, ενώ εσύ θα κληθείς να δώσεις με ακρίβεια αυστηρό λόγο για αυτά.

Αυτός που έχει πολλά, ίσως μάλιστα και πέρα από κάθε προσδοκία· διότι αυτό είναι πλέον το πιο άδικο· και επειδή δεν τον χωρούν οι πολλές του αποθήκες, άλλες μεν γεμίζει, άλλες δε γκρεμίζει, για να χτίσει μεγαλύτερες για τους μελλοντικούς καρπούς, αγνοεί ότι θα αρπαγεί από τη ζωή πριν εκπληρωθούν οι ελπίδες του, και θα δώσει λόγο για τον πλούτο και τη ματαιοδοξία του, έχοντας αποδειχθεί κακός οικονόμος ξένων αγαθών.

Αυτό δε το λέει ο Κύριος, ανατρέποντας τους συλλογισμούς των φιλοπλούτων. Επειδή οι φιλόπλουτοι νομίζουν ότι, αγαπώντας τη ζωή, φροντίζουν για τον πλούτο και συγκεντρώνουν από παντού νομίζοντας ότι πρόκειται να ζήσουν για πολύ, λέει: Άθλιε και ταλαίπωρε, μήπως επειδή έχεις πολλά θα αποκτήσεις και μακροζωία; Γιατί λοιπόν ταλαιπωρείσαι ολοφάνερα για μια αβέβαιη ανάπαυση; Διότι είναι μεν αβέβαιο εάν θα φτάσεις στα γηρατειά, για τα οποία θησαυρίζεις. Είναι όμως ολοφάνερο ότι τώρα αναλώνεσαι στον πορισμό των χρημάτων. «Είπε δε παραβολή προς αυτούς λέγοντας: Κάποιου πλούσιου ανθρώπου τα χωράφια απέδωσαν άφθονη σοδειά, και συλλογιζόταν μέσα του λέγοντας: Τι να κάνω, επειδή δεν έχω πού να συγκεντρώσω τους καρπούς μου; Και είπε: Αυτό θα κάνω, θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες, και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου, και θα πω στην ψυχή μου:»

Διότι ο μεν Θεός έκανε το δικό Του έργο και επεδείκνυε τη δική Του ευσπλαχνία· επειδή δεν καρποφόρησε μόνο ένα μικρό χωράφι του πλουσίου, αλλά ολόκληρη η περιοχή. Αυτός όμως ήταν τόσο άκαρπος ως προς την ευσπλαχνία, ώστε πριν καν λάβει τους καρπούς, τους συγκρατούσε. Δες όμως και τις απολαύσεις του πλουσίου: «Τι να κάνω;». Τέτοια λόγια δεν λέει άραγε και ο φτωχός, «Τι να κάνω, επειδή δεν έχω με τι να τραφώ, με τι να ντυθώ;»; Παρατήρησε όμως και τα λόγια του πλουσίου: «Τι να κάνω, επειδή δεν έχω πού να συγκεντρώσω τους καρπούς μου;». Ωραία ανάπαυση πράγματι! Εάν λοιπόν και ο φτωχός λέει: «Τι να κάνω, επειδή δεν έχω;», και ο πλούσιος: «Τι να κάνω, επειδή δεν έχω;», τότε τι κερδίζουμε από το να συγκεντρώνουμε περισσότερα αγαθά; Διότι ανάπαυση πάντως δεν κερδίζουμε.