Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 12:2

Τότε λέγει προς αυτόν: «Εσείς καθαρίζετε το εξωτερικό του ποτηρίου». Και ταλανίζει αυτούς και τους νομικούς. Έπειτα λέγει: «Τίποτε δεν είναι κρυπτό»· και το, «Μη φοβηθείτε από εκείνους που σκοτώνουν το σώμα»· και το, «Όχι πέντε στρουθία»· και, «Όποιος βλασφημήσει εις το Πνεύμα». Προσέρχεται κάποιος για να μοιραστεί την κληρονομιά με τον αδελφό του. Έπειτα ο πλούσιος που συλλογιζόταν· περί των αποθηκών. Παραινεί να μη μεριμνούν για την τροφή. Ομιλεί περί ελεημοσύνης, και περί του κυρίου που διακονεί τους δούλους του, και περί του πιστού δούλου, και περί εκείνου που γνωρίζει το θέλημα του Κυρίου του και δεν το πράττει. Και, «Πυρ ήλθα», λέγει, «να βάλω». Έλεγε δε και για εκείνους που εξετάζουν την όψη του ουρανού. Και το: «Εάν πηγαίνεις με τον αντίδικό σου στον άρχοντα». Έπειτα τους Γαλιλαίους που θανατώθηκαν από τον Πιλάτο, και εκείνους που καταπλακώθηκαν από τον πύργο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΒ'. <Πρώτα προσέχετε τους εαυτούς σας από το προζύμι των Φαρισαίων.> (A f. 165 b) Από αυτό ακριβώς θέλει ο Κύριος να προσέχουν οι μαθητές· ονομάζοντας προζύμι, σε αυτές τις περιπτώσεις, την υποκρισία. Διότι το πράγμα αυτό είναι μισητό από τον Θεό· και μπορεί μεν να μένει κρυφό για λίγο, όμως αποκαλύπτεται, και μάλιστα όχι μετά από πολύ καιρό. Διότι το ότι δεν είναι δυνατόν να ξεφύγουν από το μάτι της Θεότητας τα όσα πράττουμε, το απέδειξε λέγοντας: «Τίποτε δε δεν είναι καλυμμένο, το οποίο δεν θα αποκαλυφθεί.»—(A f. 165 b, C f. 133 b) Διότι κάθε λόγος μας και κάθε έργο μας κατά την ημέρα της κρίσεως θα γίνει φανερό· περιττή λοιπόν είναι η υποκρισία· αλλά πρέπει εμείς να φαινόμαστε αληθινοί προσκυνητές.—(A f. 165 b) Ίσως δε και σύμφωνα με την προηγούμενη προσέγγιση διδάσκει, ότι όσα κρυφά λέγονται και πράττονται από εμάς, θα γίνουν φανερά στο μάτι που τα βλέπει όλα, και θα αποκαλυφθούν και στους άλλους. <Λέγω δε σε εσάς τους φίλους μου· μην φοβηθείτε από εκείνους που σκοτώνουν το σώμα.> (A f. 165 b, B f. 120 b, C f. 134) Προετοιμάζει για πνευματική ανδρεία εκείνους που τον αγαπούν. «Διότι λέγω σε εσάς, λέει, τους φίλους μου.» Δεν θα ταίριαζε λοιπόν απλώς σε όλους, όπως φαίνεται, ο λόγος περί αυτών· αλλά περισσότερο σε εκείνους στους οποίους θα φαινόταν να ενυπάρχει το να τον αγαπούν με όλη τους την καρδιά· στους οποίους και αρμόζει να λένε: «Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; θλίψη, ή στενοχώρια, ή διωγμός, ή γυμνότητα, ή μάχαιρα;»

Κεφάλαιο ΙΒ'. Περί της ζύμης των Φαρισαίων. Περί εκείνου που ήθελε να μοιράσει την κληρονομιά. Περί του πλουσίου του οποίου η γη καρποφόρησε. Περί της καταφρονήσεως των γήινων. Περί της αποφυγής της φιλαργυρίας. Περί του άγρυπνου δούλου. Περί του να μη φιλονικούμε με τον πλησίον. «Στο μεταξύ, όταν συγκεντρώθηκαν οι μυριάδες του πλήθους, ώστε να καταπατούν ο ένας τον άλλον, άρχισε να λέει πρώτα προς τους μαθητές του: Προσέχετε τον εαυτό σας από τη ζύμη των Φαρισαίων, η οποία είναι η υποκρισία. Διότι δεν υπάρχει τίποτα σκεπασμένο που δεν θα αποκαλυφθεί, και κρυφό που δεν θα γίνει γνωστό. Γι' αυτό, όσα είπατε στο σκοτάδι, θα ακουστούν στο φως, και ό,τι ψιθυρίσατε στο αυτί μέσα στα κλειστά δωμάτια, θα κηρυχθεί πάνω στις ταράτσες.» Οι μεν Φαρισαίοι προσπαθούσαν να τον παγιδεύσουν στα λόγια του, ώστε να απομακρύνουν τα πλήθη από αυτόν. Συνέβαινε όμως το αντίθετο· διότι τα πλήθη τον προσέγγιζαν περισσότερο, συγκεντρώνονταν κατά μυριάδες, και ο καθένας επιθυμούσε τόσο πολύ να τον πλησιάσει, ώστε καταπατούσαν ο ένας τον άλλον. Τόσο ισχυρή είναι λοιπόν η αλήθεια, και ο δόλος παντού αδύναμος.

Οι Φαρισαίοι, λοιπόν, λέει, νομίζουν ότι μπορούν να μένουν κρυφοί μέσω της υποκρισίας, προσδίδοντας στον εαυτό τους φαινομενική χρηστοήθεια. Όμως, δεν υπάρχει τίποτα συγκεκαλυμμένο το οποίο δεν θα αποκαλυφθεί. Διότι όλα, και τα λόγια και οι σκέψεις, θα παρουσιαστούν γυμνά οπωσδήποτε στο τελικό κριτήριο, αλλά και στην παρούσα ζωή πολλά από τα κρυμμένα συνηθίζουν να αποκαλύπτονται· όσα, λοιπόν, είπατε στο σκοτάδι και στα απόκρυφα δωμάτια, και μιλήσατε κρυφά, θα κηρυχθούν στο φως και πάνω στις στέγες.