Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 12:22

Αυτός όμως, συνηθίζοντας να αποσύρεται μόνος του στο μοναστήρι του, ενέτεινε την άσκησή του, και καθημερινά αναστέναζε, φέρνοντας στον νου του τις ουράνιες μονές, τρέφοντας πόθο για αυτές και αναλογιζόμενος τον εφήμερο βίο των ανθρώπων. Διότι, όταν επρόκειτο να φάει και να κοιμηθεί και να ανταποκριθεί στις άλλες ανάγκες του σώματος, αισθανόταν ντροπή, αναλογιζόμενος τη νοερή φύση της ψυχής. Πολλές φορές, λοιπόν, όταν επρόκειτο να φάει μαζί με πολλούς άλλους μοναχούς, ενθυμούμενος την πνευματική τροφή, το απέφευγε και απομακρυνόταν από αυτούς, νομίζοντας ότι θα κοκκίνιζε από ντροπή, εάν τον έβλεπαν οι άλλοι να τρώει. Έτρωγε βέβαια μόνος του εξαιτίας της ανάγκης του σώματος, πολλές φορές όμως και μαζί με τους αδελφούς. Ντρεπόταν μεν για αυτά, μιλούσε όμως με παρρησία όταν τα λόγια απέβλεπαν στην πνευματική ωφέλεια. Και έλεγε ότι πρέπει όλη η ενασχόληση και ο χρόνος να αφιερώνεται στην ψυχή μάλλον παρά στο σώμα, και να παραχωρείται μεν λόγω ανάγκης λίγος χρόνος στο σώμα, εξολοκλήρου όμως να ασχολείται κανείς κυρίως με την ψυχή και να επιζητεί την ωφέλειά της, ώστε να μην παρασύρεται αυτή προς τα κάτω από τις ηδονές του σώματος, αλλά μάλλον το σώμα να υποδουλώνεται σε αυτήν. Διότι αυτό εννοεί εκείνο που ειπώθηκε από τον Σωτήρα: «Μη μεριμνάτε για την ψυχή σας τι θα φάτε, μήτε για το σώμα σας τι θα ντυθείτε. Και εσείς μην αναζητάτε τι θα φάτε ή τι θα πιείτε, και μην κυριεύεστε από αγωνία. Διότι όλα αυτά τα επιζητούν τα έθνη του κόσμου. Ο δικός σας Πατέρας όμως γνωρίζει ότι τα έχετε ανάγκη όλα αυτά».

Αν όμως θησαύριζε για τους φτωχούς και για τον Θεό, δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα. Ας φροντίσουμε λοιπόν να πλουτίζουμε κατά Θεόν, δηλαδή να έχουμε εμπιστοσύνη σε Εκείνον, και να έχουμε Εκείνον ως πλούτο μας και ως ταμία του πλούτου μας, και να μην λέμε ότι είναι δικά μου αγαθά, αλλά αγαθά του Θεού. Αν, λοιπόν, είναι αγαθά του Θεού, ας μην στερούμε από τον Θεό τα αγαθά Του. Αυτό σημαίνει το να πλουτίζει κανείς κατά Θεόν: το να πιστεύει ότι εάν τα δώσω και τα αδειάσω όλα, τίποτα από τα αναγκαία δεν θα μου λείψει. Διότι ταμείο των αγαθών για μένα είναι ο Θεός. Ανοίγω και παίρνω τα απαραίτητα. «Είπε τότε προς τους μαθητές Του: Γι' αυτό σας λέω, μην μεριμνάτε για τη ζωή σας τι θα φάτε, ούτε για το σώμα σας τι θα ντυθείτε. Διότι η ζωή είναι ανώτερη από την τροφή, και το σώμα από το ένδυμα. Παρατηρήστε τα κοράκια, ότι ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν, και δεν έχουν ούτε ταμείο ούτε αποθήκη, και ο Θεός τα τρέφει. Πόσο μάλλον εσείς αξίζετε περισσότερο από τα πετεινά; Ποιος από εσάς με τη μέριμνά του μπορεί να προσθέσει στη ζωή του έναν πήχη; Αν, λοιπόν, ούτε το ελάχιστο δεν μπορείτε να κάνετε, γιατί μεριμνάτε για τα υπόλοιπα;» Σιγά-σιγά προάγει τη διδασκαλία προς τα τελειότερα ο Κύριος. Διότι, παρατήρησε τη σειρά των πραγμάτων.

Αφού λοιπόν μας υπέδειξε να φυλαγόμαστε από την πλεονεξία, έρχεται και στη ρίζα της, για να την κόψει και αυτήν, εννοώ δηλαδή τη μέριμνα, και λέει: Γι' αυτό σας λέω, επειδή, λέει, είναι άφρονας εκείνος που καθορίζει για τον εαυτό του περισσότερα μέτρα ζωής, και εξαπατάται ώστε να ορέγεται περισσότερα από εδώ, όπως ήταν ο πλούσιος, γι' αυτό σας λέω, να μην μεριμνάτε για την ψυχή σας τι θα φάτε, όχι επειδή η νοερή ψυχή τρώει, αλλά επειδή φαίνεται ότι η ψυχή δεν ανέχεται να είναι συνδεδεμένη με το σώμα με άλλον τρόπο, παρά μόνο αν τρεφόμαστε· γι' αυτό μίλησε έτσι. Εξάλλου, το σώμα και όταν είναι νεκρό ντύνεται, αλλά δεν τρέφεται. Επειδή λοιπόν το να τρέφεται είναι ίδιον του εμψύχου, εύλογα απέδωσε στην ψυχή το να τρέφεται. Ή μήπως δεν λέγεται ψυχή και η θρεπτική δύναμη; Μην μεριμνάτε λοιπόν για το θρεπτικό μέρος της άλογης ψυχής, τι θα φάτε, ούτε για το σώμα, τι θα ντυθείτε. Έπειτα προσθέτει τον εξής συλλογισμό: διότι αυτός που έδωσε το μεγαλύτερο, την ψυχή, δεν θα δώσει και την τροφή; Αυτός που έδωσε το σώμα, δεν θα δώσει και το ένδυμα; Στη συνέχεια, μέσα από το παράδειγμα των κορακιών, για να μας νουθετήσει, φέρνει στο μέσο τα πετεινά. Θα μπορούσε βέβαια να παραθέσει αγίους προφήτες, όπως τον Ηλία και τον Μωυσή, αλλά για να μας κάνει να νιώσουμε μεγαλύτερη ντροπή, φέρνει ως παράδειγμα τα πετεινά.