Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 12:24

Του αυτού αγίου Αθανασίου από τον ίδιο λόγο Όταν δε ο δικός μας διδάσκαλος αναφέρει σε άλλο σημείο: «κατανοήστε τον απόστολο και αρχιερέα της ομολογίας μας, τον Ιησού, ο οποίος είναι πιστός σε εκείνον που τον δημιούργησε», να μη νομίσεις ότι ο Θεός Λόγος, ο οποίος υπήρχε από την αρχή μαζί με τον Πατέρα, είναι κτίσμα. Διότι δεν λέει να κατανοήσουμε την αόρατη θεότητα, αλλά τον κυριακό άνθρωπο, τον οποίο ο Παύλος ονόμασε μεσίτη Θεού και ανθρώπων, τον άνθρωπο Χριστό Ιησού που έδωσε τον εαυτό του ως αντίλυτρο για εμάς. Αυτόν ακριβώς είπε να κατανοήσουμε, τον «Ιησού που είναι πιστός σε εκείνον που τον δημιούργησε», όπως ακριβώς λέει και ο Κύριος: «παρατηρήστε τους κόρακες πώς δεν σπέρνουν» και τα εξής, και πάλι: «παρατηρήστε τα κρίνα του αγρού πώς αυξάνονται». Επομένως, εννοεί να παρατηρήσουμε τα ορατά και όχι τους αγγέλους ή άλλες αόρατες κτίσεις. Διότι, ακόμη κι αν ο προφήτης Αμβακούμ λέει: «κατενόησα τα έργα σου και εξεπλάγην», αναφέρει «κατενόησα τα έργα» και όχι τον δημιουργό των έργων. Έτσι και ο Απόστολος λέει να κατανοήσουμε το ορατό σώμα του Κυρίου, όχι την αόρατη θεότητα του Λόγου. Διότι «κανείς δεν έχει δει ποτέ τον Θεό», ούτε είναι δυνατόν να τον δει, μολονότι «ο Λόγος ήταν Θεός» και είναι, όπως λέει ο Ιωάννης ο Θεολόγος.

Ονομάζοντάς τον δε Επουράνιο Πατέρα, δίδασκε ένα μέγιστο δόγμα. Διότι, εφόσον υπάρχει ο πατέρας των σωμάτων που έσπειρε τη σάρκα στον καθένα, αλλά υπάρχει και ο Επουράνιος Πατέρας που συγκρότησε μέσα μας τη λογική και νοερή δύναμη, γιατί πρέπει να μεριμνούμε; Δεν πρέπει να είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι ο κατά φύσιν και ανώτερος Πατέρας θα προνοήσει για εμάς πολύ περισσότερο από ό,τι για τα πετεινά του ουρανού, τα οποία, χάρη στην πρόνοιά Του που εκτείνεται μέχρι και σε αυτά, αφθονούν από τόση έτοιμη τροφή, ώστε να είναι καλοθρεμμένα, ισχυρά και ρωμαλέα; Όταν δε ο Κύριος λέει, σύμφωνα με το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο: «Παρατηρήστε τους κόρακες», φανερώνει κάτι περισσότερο. Διότι για τα σπερματοφάγα πτηνά η τροφή είναι πιο εύκολα διαθέσιμη, ενώ για τα σαρκοβόρα, όπως οι κόρακες, είναι πιο δύσκολο να βρεθεί· αλλά παρ' όλα αυτά ούτε τέτοιου είδους πτηνά στερούνται τροφής, εξαιτίας της Πρόνοιας που εκτείνεται παντού. Και χρησιμοποίησε έναν τρίτο συλλογισμό για το ίδιο θέμα, λέγοντας: «Ποιος από εσάς με το να μεριμνά μπορεί να προσθέσει στην ηλικία του έναν πήχυ; Εάν λοιπόν δεν μπορείτε ούτε το ελάχιστο, γιατί μεριμνάτε για τα υπόλοιπα;» Εάν, συνεπώς, κανείς με τη δική του φροντίδα δεν κατόρθωσε ποτέ να επινοήσει κάποια προσθήκη στο σώμα του, αλλά ούτε και στον καθορισμένο χρόνο της ζωής του, έτσι ώστε μεριμνώντας κάποιος να είναι σε θέση, όταν φτάσει στο τέλος του βίου του, να εξασφαλίσει για τον εαυτό του το διάστημα μίας ημέρας ή έστω τον ελάχιστο χρόνο μίας ώρας· γιατί πρέπει να μεριμνούμε περιττά, ενώ οφείλουμε, αφού τα εμπιστευτούμε όλα στον Θεό, να περιμένουμε το δικό Του θέλημα;

Για τον δίκαιο μεν, επειδή φοβάται τον Κύριο, μακάριοι είναι οι γιοι του σαν νεόφυτα ελιάς γύρω από το τραπέζι του· των αλλοτρίων όμως οι γιοι είναι σαν νεόφυτα στερεωμένα στη νεότητά τους. Και για εκείνον μεν δεν υπάρχουν θυγατέρες· για τούτους όμως είναι καλλωπισμένες, περίτεχνα στολισμένες σαν ομοίωμα ναού· και σε εκείνον μεν υπάρχουν γιοι γιων, σε τούτους όμως όχι· ακόμη, για εκείνον μεν δεν υπάρχει πλέον ταμείο ούτε αποθήκη· ενώ αυτών τα ταμεία είναι γεμάτα, ξεχειλίζοντας από το ένα στο άλλο· και σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, για τα πετεινά του ουρανού που τρέφονται από τον ουράνιο Πατέρα δεν υπάρχει πλέον ταμείο ούτε αποθήκη. «Γιοι» είναι οι αιρετικοί λόγοι, και τα νοήματα σαν «νεόφυτα», εξαιτίας της καινοτομίας· «θυγατέρες» είναι οι λέξεις· και είναι «καλλωπισμένες» χάρη στη φρασεολογία, αποτελώντας ναό του φρονήματος.

Αν όμως θησαύριζε για τους φτωχούς και για τον Θεό, δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα. Ας φροντίσουμε λοιπόν να πλουτίζουμε κατά Θεόν, δηλαδή να έχουμε εμπιστοσύνη σε Εκείνον, και να έχουμε Εκείνον ως πλούτο μας και ως ταμία του πλούτου μας, και να μην λέμε ότι είναι δικά μου αγαθά, αλλά αγαθά του Θεού. Αν, λοιπόν, είναι αγαθά του Θεού, ας μην στερούμε από τον Θεό τα αγαθά Του. Αυτό σημαίνει το να πλουτίζει κανείς κατά Θεόν: το να πιστεύει ότι εάν τα δώσω και τα αδειάσω όλα, τίποτα από τα αναγκαία δεν θα μου λείψει. Διότι ταμείο των αγαθών για μένα είναι ο Θεός. Ανοίγω και παίρνω τα απαραίτητα. «Είπε τότε προς τους μαθητές Του: Γι' αυτό σας λέω, μην μεριμνάτε για τη ζωή σας τι θα φάτε, ούτε για το σώμα σας τι θα ντυθείτε. Διότι η ζωή είναι ανώτερη από την τροφή, και το σώμα από το ένδυμα. Παρατηρήστε τα κοράκια, ότι ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν, και δεν έχουν ούτε ταμείο ούτε αποθήκη, και ο Θεός τα τρέφει. Πόσο μάλλον εσείς αξίζετε περισσότερο από τα πετεινά; Ποιος από εσάς με τη μέριμνά του μπορεί να προσθέσει στη ζωή του έναν πήχη; Αν, λοιπόν, ούτε το ελάχιστο δεν μπορείτε να κάνετε, γιατί μεριμνάτε για τα υπόλοιπα;» Σιγά-σιγά προάγει τη διδασκαλία προς τα τελειότερα ο Κύριος. Διότι, παρατήρησε τη σειρά των πραγμάτων.