Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 12:25

Ονομάζοντάς τον δε Επουράνιο Πατέρα, δίδασκε ένα μέγιστο δόγμα. Διότι, εφόσον υπάρχει ο πατέρας των σωμάτων που έσπειρε τη σάρκα στον καθένα, αλλά υπάρχει και ο Επουράνιος Πατέρας που συγκρότησε μέσα μας τη λογική και νοερή δύναμη, γιατί πρέπει να μεριμνούμε; Δεν πρέπει να είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι ο κατά φύσιν και ανώτερος Πατέρας θα προνοήσει για εμάς πολύ περισσότερο από ό,τι για τα πετεινά του ουρανού, τα οποία, χάρη στην πρόνοιά Του που εκτείνεται μέχρι και σε αυτά, αφθονούν από τόση έτοιμη τροφή, ώστε να είναι καλοθρεμμένα, ισχυρά και ρωμαλέα; Όταν δε ο Κύριος λέει, σύμφωνα με το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο: «Παρατηρήστε τους κόρακες», φανερώνει κάτι περισσότερο. Διότι για τα σπερματοφάγα πτηνά η τροφή είναι πιο εύκολα διαθέσιμη, ενώ για τα σαρκοβόρα, όπως οι κόρακες, είναι πιο δύσκολο να βρεθεί· αλλά παρ' όλα αυτά ούτε τέτοιου είδους πτηνά στερούνται τροφής, εξαιτίας της Πρόνοιας που εκτείνεται παντού. Και χρησιμοποίησε έναν τρίτο συλλογισμό για το ίδιο θέμα, λέγοντας: «Ποιος από εσάς με το να μεριμνά μπορεί να προσθέσει στην ηλικία του έναν πήχυ; Εάν λοιπόν δεν μπορείτε ούτε το ελάχιστο, γιατί μεριμνάτε για τα υπόλοιπα;» Εάν, συνεπώς, κανείς με τη δική του φροντίδα δεν κατόρθωσε ποτέ να επινοήσει κάποια προσθήκη στο σώμα του, αλλά ούτε και στον καθορισμένο χρόνο της ζωής του, έτσι ώστε μεριμνώντας κάποιος να είναι σε θέση, όταν φτάσει στο τέλος του βίου του, να εξασφαλίσει για τον εαυτό του το διάστημα μίας ημέρας ή έστω τον ελάχιστο χρόνο μίας ώρας· γιατί πρέπει να μεριμνούμε περιττά, ενώ οφείλουμε, αφού τα εμπιστευτούμε όλα στον Θεό, να περιμένουμε το δικό Του θέλημα;

Αν όμως θησαύριζε για τους φτωχούς και για τον Θεό, δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα. Ας φροντίσουμε λοιπόν να πλουτίζουμε κατά Θεόν, δηλαδή να έχουμε εμπιστοσύνη σε Εκείνον, και να έχουμε Εκείνον ως πλούτο μας και ως ταμία του πλούτου μας, και να μην λέμε ότι είναι δικά μου αγαθά, αλλά αγαθά του Θεού. Αν, λοιπόν, είναι αγαθά του Θεού, ας μην στερούμε από τον Θεό τα αγαθά Του. Αυτό σημαίνει το να πλουτίζει κανείς κατά Θεόν: το να πιστεύει ότι εάν τα δώσω και τα αδειάσω όλα, τίποτα από τα αναγκαία δεν θα μου λείψει. Διότι ταμείο των αγαθών για μένα είναι ο Θεός. Ανοίγω και παίρνω τα απαραίτητα. «Είπε τότε προς τους μαθητές Του: Γι' αυτό σας λέω, μην μεριμνάτε για τη ζωή σας τι θα φάτε, ούτε για το σώμα σας τι θα ντυθείτε. Διότι η ζωή είναι ανώτερη από την τροφή, και το σώμα από το ένδυμα. Παρατηρήστε τα κοράκια, ότι ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν, και δεν έχουν ούτε ταμείο ούτε αποθήκη, και ο Θεός τα τρέφει. Πόσο μάλλον εσείς αξίζετε περισσότερο από τα πετεινά; Ποιος από εσάς με τη μέριμνά του μπορεί να προσθέσει στη ζωή του έναν πήχη; Αν, λοιπόν, ούτε το ελάχιστο δεν μπορείτε να κάνετε, γιατί μεριμνάτε για τα υπόλοιπα;» Σιγά-σιγά προάγει τη διδασκαλία προς τα τελειότερα ο Κύριος. Διότι, παρατήρησε τη σειρά των πραγμάτων.