καὶ εὑρήσεις πολύχουν ταμιευόμενον· αὐτός σε τοῦτο διδάξει καὶ ὁ μακάριος Δαβὶδ ψάλλων τε καὶ λέγων ἐν πνεύματι περὶ παντὸς ἀγαθοῦ καὶ φιλοικτίρμονος· «Ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.» <Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ καὶ ἡ καρδία ὑμῶν ἔσται.> (A f. 181) Ἀληθὲς καὶ τοῦτο· οἱ γὰρ φρονοῦντες τὰ πρόσκαιρα, ὅλην ἔχουσιν ἐπ᾽ αὐτοῖς τὴν ἐλπίδα· καὶ οἱ ζητοῦντες τὰ ἐν οὐρανοῖς, ἐκεῖ τὸν τῆς διανοίας πέμπουσιν ὀφθαλμόν. <Ἔστωσαν ὑμῶν αἱ ὀσφύες περιεζωσμέναι, καὶ οἱ λύχνοι καιόμενοι.> (A f. 181, B f. 125, D f. 51) Διαλέγεται μὲν ὡς πνευματικοῖς, γράφει δὲ πάλιν διὰ τῶν ἐμφανῶν τε καὶ ὁρατῶν πραγμάτων τὰ νοητά· οὐ γάρ που φαίη τις ἂν, ὅτι τὴν τοῦ σώματος ὀσφὺν διεζωσμένην ἡμᾶς ἔχειν βούλεται, καὶ καιομένους ἐν χερσὶ τοὺς λύχνους· ἀλλὰ τὸ τῆς διανοίας ἔτοιμον εἰς φιλεργίαν τὴν ἐφ᾽ ἅπασι δηλονότι τοῖς ἐπαινουμένοις, ὑπεμφήνειεν ἂν τὸ διεζῶσθαι τὴν ὀσφύν· ὅ γε μὴν λύχνος, τὴν τοῦ νοῦ γρηγόρησιν καὶ φαιδρότητα νοητὴν ἔοικε παραδηλοῦν, καὶ ὅτι δεῖ παρεσκευασμένους ἐφ᾽ ἡμέραν εἶναι πρὸς τὴν ἐντεῦθεν ἀποδημίαν ἡμᾶς, καὶ τὸ τοῦ Δεσπότου νεῦμα περιμένειν ἑστῶσι τοῖς ὀφθαλμοῖς.
Μετάφραση
και θα βρεις άφθονο πλούτο αποταμιευμένο· αυτό θα σε διδάξει και ο μακάριος Δαβίδ, ψάλλοντας και λέγοντας εν πνεύματι για κάθε αγαθό και ελεήμονα άνθρωπο: «Εσκόρπισε, έδωσε στους φτωχούς· η δικαιοσύνη του μένει εις τον αιώνα του αιώνος.» <Διότι όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας.> (A f. 181) Αληθές είναι και αυτό· διότι όσοι έχουν το νου τους στα πρόσκαιρα, σε αυτά έχουν στηρίξει όλη την ελπίδα τους· ενώ όσοι αναζητούν τα επουράνια, εκεί στρέφουν τον οφθαλμό της διανοίας τους. <Ας είναι οι οσφύες σας περιεζωσμένες και οι λύχνοι αναμμένοι.> (A f. 181, B f. 125, D f. 51) Απευθύνεται βέβαια σαν σε πνευματικούς ανθρώπους, διατυπώνει όμως πάλι τα νοητά μέσω των εμφανών και ορατών πραγμάτων· διότι κανείς δεν θα μπορούσε να πει ότι επιθυμεί να έχουμε ζωσμένη τη σωματική μας οσφύ και αναμμένους λύχνους στα χέρια, αλλά το να έχουμε ζωσμένη την οσφύ θα μπορούσε να υποδηλώνει την ετοιμότητα της διανοίας για φιλεργία, προφανώς σε όλα τα επαινετά έργα· ενώ ο λύχνος φαίνεται να παραδηλώνει την εγρήγορση του νου και τη νοητή φαιδρότητα, και το ότι πρέπει καθημερινά να είμαστε προετοιμασμένοι για την από εδώ αναχώρησή μας, και να περιμένουμε το νεύμα του Δεσπότου με προσηλωμένα τα μάτια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες