Προσεπάγει δὲ τούτοις· «Τούτων δὲ πάντων λυομένων, ποταποὺς δεῖ εὑρεθῆναι ἡμᾶς [ita cod.> νον ὑμᾶς] ἁγίους καὶ ἀμώμους κατενώπιον αὐτοῦ;» Οἶδε γὰρ ὅλως οὐδεὶς τὸν τῆς συντελείας καιρόν. <Κύριε, πρὸς ἡμᾶς τὴν παραβολὴν ταύτην λέγεις, ἢ καὶ πρὸς πάντας;> (A f. 183) Ἐρωτᾷ Πέτρος εἰ πρὸς πάντας εἶπεν ὁ Κύριος τὴν περὶ τῶν λύχνων παραβολήν. Ἆρα, φησὶ, γενικὸς ὁ νόμος, καὶ ἐν ἴσῳ μέτρῳ κατὰ πάντων ἔρχεται, ἢ μόνοις ἂν πρέποι τοῖς τῶν ἄλλων ἐξῃρημένοις; Εἶτα, τί τὸ θορυβῆσάν ἐστι τὸν σοφώτατον μαθητήν; ἢ τί παρεκίνησαν εἰς τὸ θελῆσαι μαθεῖν τὰ τοιάδε παρὰ Χριστοῦ; Οὐκοῦν ἐκεῖνο καὶ πρό γε τῶν ἄλλων ἐροῦμεν· τῶν ἐντολῶν αἱ μὲν ἀποστολικοῖς πρέπουσιν ἀξιώμασιν· αἱ δὲ τοῖς τὴν μείω [cod. μείζω] τάξιν ἐπέχουσι. Καὶ τοῦτο ἔστιν ἰδεῖν ἀληθὲς ὂν καὶ οὕτως ἔχον, ὡς ἔφην, γεγραφότος τισὶ τοῦ μακαρίου Παύλου· «Γάλα ὑμᾶς ἐπότισα, οὐ βρῶμα, οὔπω γὰρ ἐδύνασθε, ἀλλ᾽ οὐδὲ νῦν ἔτι δύνασθε.» Τελείων γάρ ἐστιν ἡ στερεὰ τροφὴ, τῶν διὰ τὴν ἕξιν ἐχόντων τὰ αἰσθητήρια γεγυμνασμένα πρὸς διάκρισιν καλοῦ τε καὶ κακοῦ· τοῖς γὰρ τὴν διάνοιαν ἔχουσιν εὐσθενῆ, πρέποι ἂν εἰκότως τὰ μεγάλα καὶ ἐξαίρετα τῶν ἁγιοπρεπῶν ἐνταλμάτων· τοῖς δὲ οὔπω πρὸς τοῦτο ἐληλακόσιν ἰσχύος πνευματικῆς, τὰ δυσχερείας ἁπάσης ἀπηλλαγμένα. Ἐννοήσας τοίνυν ὁ μακάριος Πέτρος τῶν εἰρημένων παρὰ Χριστοῦ τὴν δύναμιν, εἰκότως διαπυνθάνεται. (
Μετάφραση
Και προσθέτει σε αυτά: «Εφόσον λοιπόν όλα αυτά διαλύονται, ποταποί πρέπει να βρεθούμε εμείς, άγιοι και άμωμοι ενώπιόν του;» Διότι κανένας απολύτως δεν γνωρίζει τον καιρό της συντέλειας. «Κύριε, σε εμάς λες την παραβολή αυτή ή και προς όλους;» (A f. 183) Ρωτά ο Πέτρος αν ο Κύριος είπε προς όλους την παραβολή για τους λύχνους. Άραγε, λέει, ο νόμος είναι γενικός και εφαρμόζεται με το ίδιο μέτρο σε όλους, ή αρμόζει μόνο σε όσους έχουν ξεχωρίσει από τους άλλους; Έπειτα, τι είναι αυτό που θορύβησε τον σοφότατο μαθητή; Ή τι τον παρακίνησε στο να θελήσει να μάθει τέτοια πράγματα από τον Χριστό; Λοιπόν, θα πούμε αυτό πριν από όλα τα άλλα: από τις εντολές, κάποιες αρμόζουν σε αποστολικά αξιώματα, ενώ κάποιες άλλες σε αυτούς που κατέχουν κατώτερη τάξη. Και αυτό μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι είναι αληθινό και έχει έτσι, όπως ανέφερα, καθώς ο μακάριος Παύλος έγραψε σε κάποιους: «Γάλα σας πότισα, όχι στερεή τροφή, διότι δεν μπορούσατε ακόμη, αλλά ούτε και τώρα μπορείτε ακόμη.» Διότι η στερεή τροφή είναι για τους τέλειους, οι οποίοι μέσω της άσκησης έχουν τα αισθητήρια γυμνασμένα για τη διάκριση καλού και κακού. Διότι σε εκείνους που έχουν εύρωστη διάνοια, θα άρμοζαν ευλόγως τα μεγάλα και εξαίρετα αγιοπρεπή προστάγματα. Σε εκείνους όμως που δεν έχουν φτάσει ακόμη σε αυτή την πνευματική ισχύ, ταιριάζουν τα απαλλαγμένα από κάθε δυσκολία. Έχοντας κατανοήσει λοιπόν ο μακάριος Πέτρος τη δύναμη των όσων ειπώθηκαν από τον Χριστό, ευλόγως ρωτά. (
Περισσότερα
Λεπτομέρειες