Πλὴν ὅτι τῆς ἔν γε τούτοις ἡμῖν ῥᾳθυμίας ὁ τρόπος οὐχ εἷς ἂν νοοῖτο καὶ ὁ αὐτὸς, ἀλλὰ διττὸς καὶ διάφορος. οἱ μὲν γὰρ τοῖς τῆς φιλοστοργίας προσκρούουσι νόμοις, ἀνοσίως τοῖς γεγεννηκόσι ἐπιφυόμενοι, οἱ δὲ τοῦτο δρῶσι καὶ Θεὸν εὐφραίνοντες καὶ τὰς ἰδίας ψυχὰς ἀνασώζοντες. καὶ γοῦν ἔφασκεν ὁ Σωτήρ “Δοκεῖτε ὅτι εἰρήνην παρεγενόμην δοῦναι ”ἐν τῇ γῇ; οὐχὶ, λέγω ὑμῖν, ἀλλ᾽ ἢ διαμερισμόν. ἔσονται “γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν πέντε ἐν ἑνὶ οἴκῳ διαμεμερισμένοι, τρεῖς ”ἐπὶ δυσὶ καὶ δύο ἐπὶ τρισί. διαμερισθήσονται πατὴρ ἐπὶ “υἱῷ καὶ υἱὸς ἐπὶ πατρὶ, μητὴρ ἐπὶ τὴν θυγατέρα καὶ θυ- ”γάτηρ ἐπὶ τὴν μητέρα, πενθερὰ ἐπὶ τὴν νύμφην αὐτῆς “καὶ νύμφη ἐπὶ τὴν πενθεράν.” ψήφῳ δὴ οὖν ὀρθῇ στεφανώσομεν τὴν οὕτω λαμπρὰν ἀφιλοστοργίαν. προσοικειοῖ γὰρ τῷ Θεῷ, κἂν εἰ τῆς κατὰ σάρκα συγγενείας ἀποτέμοι τινὰς, ὥστε καὶ ἀναμελῳδεῖν εὖ μάλα τὸ διὰ φωνῆς τοῦ “Δαυείδ Ὅτι ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου ἐγκατέλειπόν ”με, ὁ δὲ Κύριος προσελάβετό με.” <Ἐγὼ δὲ ἐπὶ τὸν Κύριον ἐπιβλέψομαι, ὑπομενῶ ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου, εἰσακούσεταί μου ὁ Θεός μου.> Ἁρμόσειεν ἂν, καὶ μάλα εἰκότως, ταυτὶ μετανοούσῃ τε τῇ Σιὼν, καὶ τῶν τῆς αἰχμαλωσίας πόνων ὡς ἔσται κατὰ καιροὺς προαναθρούσῃ τὸ πέρας.
Μετάφραση
Πλην όμως, ο τρόπος της ραθυμίας μας ως προς αυτά δεν νοείται ως ένας και ο αυτός, αλλά διττός και διαφορετικός. Διότι άλλοι μεν προσκρούουν στους νόμους της φιλοστοργίας, επιτιθέμενοι ανόσια στους γεννήτορές τους, άλλοι δε το πράττουν αυτό, ευφραίνοντας τον Θεό και σώζοντας τις δικές τους ψυχές. Γι' αυτό ακριβώς έλεγε ο Σωτήρας: «Νομίζετε ότι ήρθα να φέρω ειρήνη στη γη; Όχι, σας λέω, αλλά διαχωρισμό. Διότι από τώρα και στο εξής πέντε σε ένα σπίτι θα είναι διαχωρισμένοι, τρεις εναντίον δύο και δύο εναντίον τριών. Θα διαχωριστούν πατέρας εναντίον γιου και γιος εναντίον πατέρα, μητέρα εναντίον κόρης και κόρη εναντίον μητέρας, πεθερά εναντίον της νύφης της και νύφη εναντίον της πεθεράς». Με ορθή λοιπόν κρίση θα στεφανώσουμε μια τόσο λαμπρή έλλειψη φιλοστοργίας. Διότι οικειώνει τον άνθρωπο με τον Θεό, έστω κι αν τον αποκόπτει από ορισμένους κατά σάρκα συγγενείς, ώστε να μπορεί κάλλιστα να ψάλλει τα λόγια του Δαβίδ: «Επειδή ο πατέρας μου και η μητέρα μου με εγκατέλειψαν, ο Κύριος όμως με προσέλαβε». «Εγώ όμως θα στρέψω το βλέμμα μου προς τον Κύριο, θα προσμείνω με ελπίδα τον Θεό τον Σωτήρα μου, και ο Θεός μου θα με εισακούσει». Αυτά θα ταίριαζαν, και μάλιστα πολύ εύλογα, στη Σιών που μετανοεί και που προβλέπει ότι με τον καιρό θα επέλθει το τέλος των πόνων της αιχμαλωσίας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες