Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 13:12

Ελευθέρωνε, λοιπόν, τη θυγατέρα του Αβραάμ από την τόσο μακροχρόνια αρρώστια, προσφωνώντας την και λέγοντας: «Γυναίκα, έχεις ελευθερωθεί από την ασθένειά σου». Εξαιρετικά θεοπρεπής είναι αυτή η φωνή, γεμάτη από την ανώτατη εξουσία! Διότι με βασιλικό πρόσταγμα διώχνει τη νόσο. Επιπλέον, επιθέτει και τα χέρια του πάνω της· και ανορθώθηκε, λέγει, αμέσως.

Και αν δεν κάνεις αυτά, ούτε τον νόμο διαβάζεις, τότε σε τι σου χρησιμεύει το Σάββατο; Αλλά εννοείς τη χειρωνακτική εργασία. Και ποιο χειρωνακτικό έργο είναι το να ανορθώσει κανείς μια γυναίκα με τον λόγο του; Αν πάλι το γεγονός ότι η γυναίκα θεραπεύτηκε πραγματικά το ονομάζεις εργασία, τότε εργασία κάνεις και εσύ όταν κατακρίνεις τη θεραπεία. Αλλά, θα πεις, είπε: «Έχεις απαλλαγεί από την ασθένεια» και απαλλάχθηκε. Και λοιπόν; Δεν λύνεις και εσύ τη ζώνη σου το Σάββατο; Δεν βγάζεις από τα πόδια σου το υπόδημα; Δεν στρώνεις το κρεβάτι σου; Δεν καθαρίζεις το χέρι σου που έχει λερωθεί από τα φαγητά; Πώς λοιπόν αγανακτείς μόνο και μόνο για τη λέξη «απαλλάσσεσαι»;

Γιατί μιμείσαι το επιβλαβές για εσένα στοιχείο των άλογων ζώων, δηλαδή το να σκύβεις προς την κοιλιά και να μην ανασηκώνεις το βλέμμα από τα γήινα, αν και πλάστηκες όρθιος, για να φρονείς τα άνω και να επιζητείς τα άνω; Γιατί, όπως εκείνη η συγκύπτουσα, την οποία είχε δέσει ο Σατανάς επί δεκαοκτώ έτη, θέλεις να είσαι και εσύ δεμένος, μολονότι αυτός ο Λόγος της ζωής, που έλυσε κι εκείνη, και θέλει και μπορεί εύκολα να λύσει κι εσένα, αρκεί μόνο να προστρέξεις, να τον ακούσεις και να τον υπακούσεις, και όχι να κλείνεις τα αυτιά σου, να απομακρύνεσαι και να επαναστατείς;

Έλυσε την έχθρα που είχε δημιουργηθεί μεταξύ ημών και του Θεού, και έδεσε τον αρχέκακο όφι, εξαιτίας του οποίου δημιουργήθηκε η έχθρα· έδεσε όλους τους δαίμονες που στρατεύονταν κατά των ανθρώπων, και έλυσε όλους τους ανθρώπους που ενοχλούνταν από αυτούς· έδεσε την πύρινη ρομφαία που στρεφόταν εναντίον μας, και έλυσε τον δεμένο στον σταυρό ληστή, εισάγοντάς τον στην τρυφή του παραδείσου· έδεσε τον αδελφοκτόνο Κάιν, τυλίγοντάς τον με τρόμο, και έλυσε τους τρόμους του παραλυτικού, ανορθώνοντας τα μέλη του· έλυσε τον Ισαάκ, ο οποίος είχε συμποδιστεί από τον Αβραάμ, και έδεσε αντί αυτού το κριάρι που είχε πιαστεί στο φυτό Σαβέκ· έδεσε τον Ιούδα που αγάπησε τα αργύρια, και έλυσε τον αρχιτελώνη Ζακχαίο που μοίρασε τα χρήματά του στους πένητες· έδεσε τους ιουδαϊκούς χοίρους παραδίδοντάς τους στους δαίμονες, και έλυσε τη δεμένη όνο και το πουλάρι, στέλνοντας τους μαθητές του· έδεσε την πικροφόρο συκιά, ξεραίνοντας τις ρίζες της, και έλυσε τη συγκύπτουσα γυναίκα, λέγοντάς της: Έχε θάρρος, θυγατέρα, έχεις λυθεί από την ασθένειά σου.

Και τους φώναξε, και είπε: «Τι θέλετε να σας κάνω;» Του λένε: «Κύριε, να ανοιχθούν τα μάτια μας». Ο δε Ιησούς, αφού σπλαγχνίστηκε, άγγιξε τα μάτια τους, και ανέβλεψαν.» «Υπήρχε κάποιος άνθρωπος, και βρισκόταν επί τριάντα οκτώ έτη στην ασθένειά του· και του λέει ο Ιησούς: «Θέλεις να γίνεις υγιής;» και τα εξής. «Αφού είπε αυτά, έφτυσε χάμω, και έφτιαξε πηλό από το πτύσμα, και άλειψε τον πηλό στα μάτια του τυφλού, και του είπε: Πήγαινε, νίψου στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και αφού νίφτηκε, ήρθε βλέποντας.» «Ιδού ένας άνδρας, ο Ιάειρος, αφού έπεσε στα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να εισέλθει στον οίκο του, διότι είχε μία μονογενή θυγατέρα περίπου δώδεκα ετών, και αυτή πέθαινε. Ενώ δε αυτός πήγαινε, μία γυναίκα που είχε ρύση αίματος, άγγιξε από πίσω το κράσπεδο του ιματίου του, και αμέσως σταμάτησε η ρύση του αίματός της.» «Ενώ ακόμη μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυνάγωγου, λέγοντάς του: Πέθανε η θυγατέρα σου· μην ενοχλείς τον διδάσκαλο. Και αφού ήρθε στην οικία και κράτησε το χέρι της, φώναξε λέγοντας: Παιδί μου, σήκω. Και επέστρεψε το πνεύμα της.» «Ιδού μία γυναίκα που είχε πνεύμα ασθένειας επί δεκαπέντε έτη, και ήταν σκυμμένη, και δεν μπορούσε καθόλου να ανασηκωθεί. Είπε δε σε αυτήν ο Ιησούς: Γυναίκα, έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου· και αμέσως ανορθώθηκε.» «

Καταπιεζόμενος σφόδρα από το βάρος των αμαρτημάτων και καμπτόμενος στον νώτο της ψυχής από τον δεινό ζυγό της ακηδίας, καταφεύγω σε Εσένα και ικετεύω, Σωτήρα μου: όπως έσωσες κάποτε τη συγκύπτουσα, με έναν λόγο ανόρθωσε κι εμένα. Ο χρόνος που κυλά, ψυχή μου, αναλώνει τη ζωή σου εν σαρκί, παραδίδοντάς την γοργά στο τέλος. Γιατί ραθυμείς; Ετοίμαζε ήδη τα έργα για την έξοδο και παρασκεύασε εκείνα που είναι χρήσιμα για τον αγρό της κρίσεως.

Και μπορούσε κανείς να δει τη μεν αυτοκρατορία να έχει γονατίσει, αυτήν εδώ δε τη βασιλεύουσα πόλη, που ονομάζεται Νέα Ρώμη, γεμάτη από χαλαρές ρυτίδες και, σαν τη γυναίκα του Ευαγγελίου που ο Σατανάς είχε δέσει για δεκαοχτώ χρόνια, να είναι σκυμμένη κατά γης για τόσα πολλά χρόνια και να μην μπορεί να ανασηκωθεί, από τότε δηλαδή που ο θείος σου από την πλευρά του πατέρα σου και μακαριότατος μεταξύ των βασιλέων Μανουήλ μετέστη στην καλύτερη ζωή και βασιλεία. Και εμείς φαινόμασταν περικυκλωμένοι ολόγυρα από τα ολόχαλκα εχθρικά όπλα, και από την ανατολή έχασκε αναιδώς το περσικό έθνος, ενώ από τη δύση βρίσκονταν οι Αλαμανοί που αγρίευαν φοβερά σαν θηρία και βυσσοδομούσαν τα χειρότερα εναντίον μας. Από δε την Ευρώπη, αφενός από τα νεφελοσκέπαστα φαράγγια του Αίμου το αποστατικό φύλο των Βλάχων, αντίθετα από τους άγιους λίθους της Γραφής, κατρακυλώντας συνέτριβαν και έκαναν σκόνη ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, και αφετέρου το αναρίθμητο σκυθικό ιππικό, αυτό το πεζοπόρο πτηνό που πετούσε κατά σμήνη, κατέστρεφε τον τόπο μας πιο αποτελεσματικά και από την ακρίδα· αυτό είχε ως οπλισμό το τόξο, τη φαρέτρα και τα παλλόμενα δόρατα, και το ίδιο το μεταφορικό μέσο φρόντιζε τον αναβάτη τόσο για τη μεταφορά του όσο και για την τροφή του, μέσω της φλεβοτομίας.

Δίδασκε δε σε μία από τις συναγωγές το Σάββατο. Και ιδού, υπήρχε μια γυναίκα που είχε πνεύμα ασθενείας επί δεκαοκτώ έτη, και ήταν σκυφτή και δεν μπορούσε καθόλου να ανασηκωθεί. Όταν την είδε ο Ιησούς, την φώναξε και της είπε:

«Γυναίκα, έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου»· και έθεσε επάνω της τα χέρια του, και αμέσως ανορθώθηκε, και δόξαζε τον Θεό. Αποκρινόμενος δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτώντας επειδή ο Ιησούς θεράπευσε το Σάββατο, έλεγε στο πλήθος: «Έξι ημέρες υπάρχουν κατά τις οποίες πρέπει να εργάζεται κανείς· σε αυτές λοιπόν να έρχεστε και να θεραπεύεστε, και όχι την ημέρα του Σαββάτου». Αποκρίθηκε δε σε αυτόν ο Κύριος και είπε: «Υποκριτά, ο καθένας από εσάς το Σάββατο δεν λύνει το βόδι του ή το γαϊδούρι του από τη φάτνη, και το οδηγεί για να το ποτίσει; Αυτήν δε, που είναι θυγατέρα του Αβραάμ, την οποία έδεσε ο Σατανάς ιδού δεκαοχτώ έτη, δεν έπρεπε να λυθεί από τον δεσμό αυτόν την ημέρα του Σαββάτου;» Και καθώς έλεγε αυτά, καταντροπιάζονταν όλοι οι αντίπαλοί του, και όλο το πλήθος χαιρόταν για όλα τα ένδοξα που γίνονταν από αυτόν. Από διαβολική επήρεια συνέβη αυτή η πάθηση στη γυναίκα, όπως ακριβώς λέει και ο Κύριος: την οποία έδεσε ο Σατανάς δεκαοχτώ έτη. Διότι ίσως, επειδή εγκαταλείφθηκε από τον Θεό εξαιτίας κάποιων σφαλμάτων, την τιμωρούσε ο Σατανάς. Διότι αυτός είναι ο υπαίτιος για όλα τα δεινά στα σώματα των ανθρώπων, όταν του παραχωρηθεί το δικαίωμα άνωθεν από τον Θεό· επειδή και εξ αρχής αυτός έγινε η αιτία για εμάς να εκπέσουμε από την αφθαρσία, για την οποία δημιουργηθήκαμε, και να προσδεθούμε σε σώμα νοσηρό και δεκτικό στα πάθη· διότι αυτό ακριβώς κατανοούμε ότι σημαίνουν οι δερμάτινοι χιτώνες.

Αλλά ο Κύριος κατά την ημέρα του Σαββάτου και μέσα στη συναγωγή θεραπεύει μια τέτοια ψυχή. Διότι, όταν κάποιος συγκεντρώσει μέσα του τους λογισμούς της εξομολογήσεως (αφού Ιούδας σημαίνει εξομολόγηση) και τηρήσει το Σάββατο, δηλαδή την αποχή από τα κακά, τότε τον θεραπεύει ο Ιησούς, όχι μόνο με τον λόγο, λέγοντάς του «έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου», αλλά και θέτοντας πάνω του τα χέρια Του. Διότι πρέπει και εμείς να δεχθούμε τη συνέργεια των θείων χειρών για να πράξουμε τα έργα της αρετής, και να μην αρκεστούμε νομίζοντας ότι λάβαμε τη θεραπεία μόνο μέσω του λόγου και της κατήχησης. «Έλεγε δε, με τι μοιάζει η βασιλεία του Θεού και με τι να την παρομοιάσω; Μοιάζει με κόκκο σιναπιού, τον οποίο πήρε ένας άνθρωπος και τον έσπειρε στον κήπο του, και εκείνος αυξήθηκε και έγινε μεγάλο δέντρο, και τα πουλιά του ουρανού κατασκήνωσαν στα κλαδιά του. Και πάλι είπε: Με τι να παρομοιάσω τη βασιλεία του Θεού; Μοιάζει με προζύμι, το οποίο πήρε μια γυναίκα και το έκρυψε σε τρία μέτρα αλεύρι, μέχρι που ζυμώθηκε όλο. Και περνούσε από πόλεις και χωριά διδάσκοντας και πορευόμενος προς τα Ιεροσόλυμα». Με κόκκο σιναπιού παρομοιάζει τη βασιλεία του Θεού. Και βασιλεία του Θεού είναι ο λόγος και το κήρυγμα. Διότι μέσω του κηρύγματος βασίλευσε στις ψυχές των ανθρώπων.