Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 13:14

Είναι δυνατόν, λοιπόν, και από αυτό να δούμε ότι η αγία σάρκα έφερε τη δύναμη και την ενέργεια του Θεού· διότι ήταν δική του, και όχι κάποιου άλλου Υιού, που υπήρχε χωριστά και ιδιαίτερα από αυτόν, όπως νομίζουν μερικοί με τον πιο ανόσιο τρόπο. <Ο αρχισυνάγωγος, όμως, αποκρινόμενος και αγανακτώντας επειδή ο Ιησούς θεράπευσε το Σάββατο, κ.λπ.> (A f. 190 b) Αν και πώς δεν έπρεπε μάλλον να θαυμάσει τον Χριστό, ο οποίος απελευθέρωσε από τα δεσμά τη θυγατέρα του Αβραάμ;

Έπρεπε, λοιπόν, από αυτά να κατανοήσουν πλέον τη δύναμη του μυστηρίου Του.—(B f. 154) Επομένως, εάν ο αρχισυνάγωγος ήταν οξυδερκής, θα είχε εννοήσει ποιος και πόσο μέγας είναι ο Σωτήρας από αυτό το τόσο παράδοξο θεϊκό σημείο, και δεν θα έλεγε τα ίδια με το πλήθος, ούτε θα κατηγορούσε τους θεραπευόμενους για κατάλυση του νόμου και της παράδοσης της αργίας του Σαββάτου. Διότι, αποτελεί άραγε καθόλου εργασία το να θεραπεύεται κανείς; Και παραβιάζεται ο νόμος, όταν ο Θεός δείχνει ευσπλαχνία και κατά την ημέρα του Σαββάτου; Σε ποιον πρόσταξε να αργεί το Σάββατο; Στον Εαυτό Του μάλλον, ή σε εσένα;

Γιατί μιμείσαι το επιβλαβές για εσένα στοιχείο των άλογων ζώων, δηλαδή το να σκύβεις προς την κοιλιά και να μην ανασηκώνεις το βλέμμα από τα γήινα, αν και πλάστηκες όρθιος, για να φρονείς τα άνω και να επιζητείς τα άνω; Γιατί, όπως εκείνη η συγκύπτουσα, την οποία είχε δέσει ο Σατανάς επί δεκαοκτώ έτη, θέλεις να είσαι και εσύ δεμένος, μολονότι αυτός ο Λόγος της ζωής, που έλυσε κι εκείνη, και θέλει και μπορεί εύκολα να λύσει κι εσένα, αρκεί μόνο να προστρέξεις, να τον ακούσεις και να τον υπακούσεις, και όχι να κλείνεις τα αυτιά σου, να απομακρύνεσαι και να επαναστατείς;

Και μπορούσε κανείς να δει τη μεν αυτοκρατορία να έχει γονατίσει, αυτήν εδώ δε τη βασιλεύουσα πόλη, που ονομάζεται Νέα Ρώμη, γεμάτη από χαλαρές ρυτίδες και, σαν τη γυναίκα του Ευαγγελίου που ο Σατανάς είχε δέσει για δεκαοχτώ χρόνια, να είναι σκυμμένη κατά γης για τόσα πολλά χρόνια και να μην μπορεί να ανασηκωθεί, από τότε δηλαδή που ο θείος σου από την πλευρά του πατέρα σου και μακαριότατος μεταξύ των βασιλέων Μανουήλ μετέστη στην καλύτερη ζωή και βασιλεία. Και εμείς φαινόμασταν περικυκλωμένοι ολόγυρα από τα ολόχαλκα εχθρικά όπλα, και από την ανατολή έχασκε αναιδώς το περσικό έθνος, ενώ από τη δύση βρίσκονταν οι Αλαμανοί που αγρίευαν φοβερά σαν θηρία και βυσσοδομούσαν τα χειρότερα εναντίον μας. Από δε την Ευρώπη, αφενός από τα νεφελοσκέπαστα φαράγγια του Αίμου το αποστατικό φύλο των Βλάχων, αντίθετα από τους άγιους λίθους της Γραφής, κατρακυλώντας συνέτριβαν και έκαναν σκόνη ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, και αφετέρου το αναρίθμητο σκυθικό ιππικό, αυτό το πεζοπόρο πτηνό που πετούσε κατά σμήνη, κατέστρεφε τον τόπο μας πιο αποτελεσματικά και από την ακρίδα· αυτό είχε ως οπλισμό το τόξο, τη φαρέτρα και τα παλλόμενα δόρατα, και το ίδιο το μεταφορικό μέσο φρόντιζε τον αναβάτη τόσο για τη μεταφορά του όσο και για την τροφή του, μέσω της φλεβοτομίας.

Το δε «εκείνο τον καιρό αποκριθείς ο Ιησούς είπε: Σε ευχαριστώ, Πατέρα, Κύριε του ουρανού και της γης», είναι φανερό ότι διαφέρει από την προαναφερθείσα έννοια και επέχει θέση αρχής· διότι ούτε προηγήθηκε κάποια ερώτηση, ούτε διαδέχθηκε κάποιον που μιλούσε, αλλά ο ίδιος ο Ιησούς, κάνοντας αρχή στον λόγο, προσέφερε την ευχαριστία στον Πατέρα. Ομοίως και το «αποκριθείς ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών επειδή ο Ιησούς θεράπευσε το Σάββατο», όπως βέβαια και το «αποκριθείς ο αρχιερέας του είπε: Σε εξορκίζω στον ζωντανό Θεό, πες μας αν εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού». Θέση αρχής λόγου θα μπορούσε να επέχει και το «αποκριθείς ο Ιησούς είπε: Όποιος δεχθεί εσάς στο όνομά μου, εμένα δέχεται· και όποιος δεχθεί εμένα, δεν δέχεται εμένα, αλλά εκείνον που με απέστειλε».

Σκοπός μας, όμως, δεν είναι να συγκεντρώσουμε πλήθος μαρτυριών, αλλά να καταδείξουμε μόνο με ένα παράδειγμα, έστω κι αν περιοριστούμε στο ένα, το ολοφάνερο νόημα αυτού που σημαίνεται. Επειδή και στη φράση που ειπώθηκε μετά τη θεραπεία της συγκύπτουσας γυναίκας, «αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος αγανακτών», αν κάποιος αφαιρέσει το «αποκριθείς», το υπόλοιπο μέρος της φράσης αναπτύσσει ακέραιη την ίδια έννοια.

«Γυναίκα, έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου»· και έθεσε επάνω της τα χέρια του, και αμέσως ανορθώθηκε, και δόξαζε τον Θεό. Αποκρινόμενος δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτώντας επειδή ο Ιησούς θεράπευσε το Σάββατο, έλεγε στο πλήθος: «Έξι ημέρες υπάρχουν κατά τις οποίες πρέπει να εργάζεται κανείς· σε αυτές λοιπόν να έρχεστε και να θεραπεύεστε, και όχι την ημέρα του Σαββάτου». Αποκρίθηκε δε σε αυτόν ο Κύριος και είπε: «Υποκριτά, ο καθένας από εσάς το Σάββατο δεν λύνει το βόδι του ή το γαϊδούρι του από τη φάτνη, και το οδηγεί για να το ποτίσει; Αυτήν δε, που είναι θυγατέρα του Αβραάμ, την οποία έδεσε ο Σατανάς ιδού δεκαοχτώ έτη, δεν έπρεπε να λυθεί από τον δεσμό αυτόν την ημέρα του Σαββάτου;» Και καθώς έλεγε αυτά, καταντροπιάζονταν όλοι οι αντίπαλοί του, και όλο το πλήθος χαιρόταν για όλα τα ένδοξα που γίνονταν από αυτόν. Από διαβολική επήρεια συνέβη αυτή η πάθηση στη γυναίκα, όπως ακριβώς λέει και ο Κύριος: την οποία έδεσε ο Σατανάς δεκαοχτώ έτη. Διότι ίσως, επειδή εγκαταλείφθηκε από τον Θεό εξαιτίας κάποιων σφαλμάτων, την τιμωρούσε ο Σατανάς. Διότι αυτός είναι ο υπαίτιος για όλα τα δεινά στα σώματα των ανθρώπων, όταν του παραχωρηθεί το δικαίωμα άνωθεν από τον Θεό· επειδή και εξ αρχής αυτός έγινε η αιτία για εμάς να εκπέσουμε από την αφθαρσία, για την οποία δημιουργηθήκαμε, και να προσδεθούμε σε σώμα νοσηρό και δεκτικό στα πάθη· διότι αυτό ακριβώς κατανοούμε ότι σημαίνουν οι δερμάτινοι χιτώνες.