Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 13:19

Ελέγχεται βέβαια ο αρχισυνάγωγος ως υποκριτής, εφόσον, ενώ τα άλογα ζώα τα οδηγεί την ημέρα του Σαββάτου στο νερό, τη γυναίκα, που είναι θυγατέρα του Αβραάμ όχι τόσο λόγω καταγωγής όσο λόγω πίστης, δεν θεωρεί ότι αξίζει να λυθεί από τον δεσμό της ασθένειας. Απεναντίας, την απελευθέρωση από τη νόσο την κρίνει ως παράβαση του Σαββάτου. <Ντροπιάζονταν όλοι οι αντίπαλοί του.> (A f. 192) Ντροπιάζονταν βέβαια εκείνοι που εξέφεραν διεφθαρμένες κρίσεις· εκείνοι που σκόνταφταν πάνω στον ακρογωνιαίο λίθο και γι' αυτό συνθλίβονταν· εκείνοι που αντιστέκονταν στον ιατρό· εκείνοι που εναντιώνονταν στον σοφό κεραμέα, ο οποίος πραγματοποιούσε την επιδιόρθωση των παραμορφωμένων σκευών· και δεν τους απέμενε καμία απάντηση, αλλά οι ίδιοι αποτελούσαν αναντίρρητο έλεγχο για τον εαυτό τους, αποστομωμένοι και απορώντας τι άραγε θα μπορούσαν να πουν. Έτσι έκλεισε το θρασύ τους στόμα ο Κύριος! Τα δε πλήθη, καθώς ωφελούνταν από τα σημεία, χαίρονταν· διότι το ένδοξο και περιφανές των έργων έλυνε κάθε αμφισβήτηση και αμφιβολία σε όσους δεν ερευνούσαν με κακοήθεια. <Είναι όμοια με κόκκο σιναπιού.> (A f. 193) Εύστοχο το παράδειγμα, και εξαιρετικά ικανό για την απεικόνιση των γεγονότων, δηλαδή όσων συνέβησαν σχετικά με το θείο και ιερό κήρυγμα, εννοώ δηλαδή το ευαγγελικό, το οποίο ακριβώς ονομάζει βασιλεία του Θεού· διότι μέσω αυτού κερδίζουμε το να συμβασιλεύσουμε με τον Χριστό.

Αλλά ο Κύριος κατά την ημέρα του Σαββάτου και μέσα στη συναγωγή θεραπεύει μια τέτοια ψυχή. Διότι, όταν κάποιος συγκεντρώσει μέσα του τους λογισμούς της εξομολογήσεως (αφού Ιούδας σημαίνει εξομολόγηση) και τηρήσει το Σάββατο, δηλαδή την αποχή από τα κακά, τότε τον θεραπεύει ο Ιησούς, όχι μόνο με τον λόγο, λέγοντάς του «έχεις απαλλαγεί από την ασθένειά σου», αλλά και θέτοντας πάνω του τα χέρια Του. Διότι πρέπει και εμείς να δεχθούμε τη συνέργεια των θείων χειρών για να πράξουμε τα έργα της αρετής, και να μην αρκεστούμε νομίζοντας ότι λάβαμε τη θεραπεία μόνο μέσω του λόγου και της κατήχησης. «Έλεγε δε, με τι μοιάζει η βασιλεία του Θεού και με τι να την παρομοιάσω; Μοιάζει με κόκκο σιναπιού, τον οποίο πήρε ένας άνθρωπος και τον έσπειρε στον κήπο του, και εκείνος αυξήθηκε και έγινε μεγάλο δέντρο, και τα πουλιά του ουρανού κατασκήνωσαν στα κλαδιά του. Και πάλι είπε: Με τι να παρομοιάσω τη βασιλεία του Θεού; Μοιάζει με προζύμι, το οποίο πήρε μια γυναίκα και το έκρυψε σε τρία μέτρα αλεύρι, μέχρι που ζυμώθηκε όλο. Και περνούσε από πόλεις και χωριά διδάσκοντας και πορευόμενος προς τα Ιεροσόλυμα». Με κόκκο σιναπιού παρομοιάζει τη βασιλεία του Θεού. Και βασιλεία του Θεού είναι ο λόγος και το κήρυγμα. Διότι μέσω του κηρύγματος βασίλευσε στις ψυχές των ανθρώπων.

Όπως λοιπόν το σινάπι φαίνεται μεν να είναι μικρό, αλλά έχει μεγάλη δύναμη, έτσι και ο λόγος του Ευαγγελίου καταφρονείται μεν από τους πολλούς και θεωρείται ότι είναι μωρία· ωστόσο, όταν τον λάβει ο άνθρωπος και τον ρίξει στον κήπο του, δηλαδή στη δική του ψυχή, δημιουργεί ένα μεγάλο δέντρο, ώστε να αποκτήσει κλαδιά και τα πετεινά του ουρανού, δηλαδή οι άνθρωποι που επιθυμούν να πετούν στα υψηλά, να κατασκηνώνουν σε αυτά τα κλαδιά. Διότι όσοι υπερβαίνουν τα γήινα αναπαύονται στα κλαδιά του κηρύγματος, δηλαδή στα εκτεταμένα νοήματα. Τι εννοώ: ένα σπόρο έλαβε ο Παύλος, τη μικρή κατήχηση του Ανανία, αλλά αφού φύτεψε αυτόν τον σπόρο στον εύφορο κήπο του, δημιούργησε κλαδιά, εννοώ δηλαδή τις πολλές και καλές διδασκαλίες και επιστολές, στις οποίες κατασκήνωναν όχι μόνο οι τότε υψηλοί και σοφοί κατά τον νου και τη σοφία, όπως οι Κορίνθιοι, ο Διονύσιος, ο Ιερόθεος και πάρα πολλοί άλλοι, αλλά και οι άνθρωποι σε κάθε εποχή.