Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 13:31

Έπειτα η παραβολή της άκαρπης συκής. Θεραπεύει κατά το Σάββατο τη συγκύπτουσα εξαιτίας του δαίμονα· και οι Ιουδαίοι τον κατηγορούν· εκείνος όμως τους αποστομώνει. Έπειτα η παραβολή του σιναπιού και της ζύμης. Έπειτα ρωτήθηκε αν είναι λίγοι αυτοί που σώζονται. Προτρέπει να εισέλθουν διά της στενής θύρας και προσθέτει: «Θα έλθουν από την ανατολή και τη δύση, και θα ανακλιθούν». Έπειτα του λένε: «Αναχώρησε, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε θανατώσει». Και λέει: «Πηγαίνετε και πείτε σε αυτήν την αλεπού». Έπειτα προς την Ιερουσαλήμ λέει: «Πόσες φορές θέλησα να επισυνάξω τα τέκνα σου». Θεραπεύει τον υδρωπικό στο σπίτι ενός Φαρισαίου.

Τρίτον, σαν κατά την έκτη ώρα, εποχή κατά την οποία έζησε ο Αβραάμ. Τέταρτον, σαν κατά την ενάτη ώρα, εποχή κατά την οποία έζησαν ο Μωυσής και οι προφήτες. Περί δε την ενδεκάτη ώρα, δηλαδή κατά την πέμπτη εποχή, καθώς ήδη πλησίαζε στο τέλος της η ημέρα, δηλαδή ο παρών αιώνας, μίσθωσε ο Χριστός τα έθνη, τα οποία κλήθηκαν προς επίγνωση, από κανέναν άλλον. <Προσήλθαν κάποιοι Φαρισαίοι λέγοντας: Έξελθε και φύγε από εδώ.> (B f. 136 b, D f. 55 b) Δεν ήθελαν οι Φαρισαίοι, από φθόνο, να διαμένει ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα, για να μην ελκύσει πολλούς στην πίστη σε Αυτόν με τα θεία σημεία και τις υπεράνω του νόμου μυσταγωγίες. Επειδή όμως, όντας Θεός, δεν αγνοούσε τους διαλογισμούς τους, τους απαντά με πραότητα και με συγκεκαλυμμένο τρόπο, όπως συνήθιζε. «Πείτε», λέγει, «σε αυτήν την αλεπού.» — (A f. 198 b) Πρόσεξε με ακρίβεια τη δύναμη αυτού του λόγου. Διότι φαίνεται μεν πως η φράση στρέφεται και αποβλέπει στο πρόσωπο του Ηρώδη, όπως νόμισαν μερικοί· απευθύνεται όμως μάλλον εναντίον της σκαιότητας του Φαρισαίου. Διότι, ενώ μπορούσε να πει: «Πες, για παράδειγμα, στην αλεπού εκείνη», το παραλείπει αυτό· και ενεργώντας εξαιρετικά ευφυώς, χρησιμοποιώντας μια μέση έκφραση, σχεδόν υπέδειξε τον Φαρισαίο που βρισκόταν δίπλα Του, λέγοντας, «σε αυτήν την αλεπού.»

Καθιστά δε την Ιερουσαλήμ ένοχη για πολλά αίματα αγίων· και ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτού; Το ότι επρόκειτο να εκπέσουν από την οικειότητα με τον Θεό, δηλαδή προφανώς την πνευματική, και επρόκειτο να αποβληθούν από την ελπίδα των αγίων. Λέγοντας αυτό, φανέρωνε τον τόπο όπου επρόκειτο να υπομείνει το πάθος. — (A f. 199) Το ότι δε ήταν αμνήμονες των χαρισμάτων του Θεού, δύστροποι και οκνηροί προς οτιδήποτε από όσα τους ωφελούσαν, το απέδειξε λέγοντας: «Πόσες φορές θέλησα να επισυνάξω τα τέκνα σου», κ.λπ. Διότι τους παιδαγώγησε διαμέσου του πάνσοφου Μωυσή, τους νουθέτησε διαμέσου των αγίων προφητών· θέλησε να τους έχει υπό τις πτέρυγές του, δηλαδή υπό τη σκέπη της δικής του δυνάμεως, εκείνοι όμως απέτυχαν να λάβουν αυτά τα τόσο περιπόθητα αγαθά, όντας αμνήμονες και αχάριστοι. <Δεν θα με δείτε, έως ότου έρθει η ώρα που θα πείτε: Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.> (A f. 199 b, B f. 137 b) Διότι ο Κύριος αναχώρησε από τα Ιεροσόλυμα, εγκαταλείποντας ως ανάξιους της δικής του παρουσίας εκείνους που είπαν: «Έξελθε και πορεύου εντεύθεν.» Έπειτα, αφού περιόδευσε την Ιουδαία και διέσωσε πολλούς, και αφού επιτέλεσε σημεία που ξεπερνούν τη λογική, επέστρεψε και πάλι στα Ιεροσόλυμα, και τότε ακριβώς, τότε κάθισε πάνω στον πώλο της όνου, και πολλοί όχλοι και ανήλικα παιδιά, υψώνοντας τα βάγια των φοινίκων, προπορεύονταν, επευφημώντας και λέγοντας: «Ωσαννά στον υιό Δαβίδ· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.»

Πάλι απέκοψε το «θα έρθουν από ανατολή και δύση και θα ανακλιθούν στη βασιλεία» και το «οι έσχατοι θα είναι πρώτοι» και το «προσήλθαν οι Φαρισαίοι λέγοντας, βγες έξω και φύγε, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε σκοτώσει» και το «είπε: πηγαίνετε και πείτε σε αυτή την αλεπού» έως εκεί που είπε «δεν είναι δυνατόν να χαθεί προφήτης έξω από την Ιερουσαλήμ» και το «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς τους απεσταλμένους» και το «πολλές φορές θέλησα να συγκεντρώσω τα τέκνα σου όπως η όρνιθα» και το «αφήνεται σε εσάς ο οίκος σας» και το «δεν πρόκειται να με δείτε, έως ότου πείτε: ευλογημένος». 〈μβ〉. Πάλι απέκοψε ολόκληρη την παραβολή των δύο υιών, αυτού που πήρε το μερίδιο των υπαρχόντων και το σπατάλησε ασώτως, και του άλλου. 〈μγ〉. «Ο νόμος και οι προφήτες έως τον Ιωάννη και καθένας βιάζεται να εισέλθει σε αυτήν». 〈μδ〉. Σχετικά με τον πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο, ότι μεταφέρθηκε από τους αγγέλους στον κόλπο του Αβραάμ. 〈με〉. «Τώρα δε αυτός παρηγορείται», ο ίδιος ο Λάζαρος. 〈μϛ〉. Είπε ο Αβραάμ: «Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες, ας ακούσουν αυτούς, επειδή ούτε αυτόν που ανασταίνεται από τους νεκρούς θα ακούσουν». 〈μζ〉. Απέκοψε το «να λέτε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι· κάναμε αυτό που οφείλαμε να κάνουμε». 〈μη〉. Όταν συνάντησαν οι δέκα λεπροί.

αν και παραμένουν έξω *, ενώ οι πατέρες βρίσκονται μέσα· από πού όμως προκαλείται ο βρυγμός των οδόντων κατά την κρίση, ω ανόητε, εάν δεν γίνει ανάσταση των σωμάτων; 〈Σχόλιο〉 〈μα〉. Απέκοψε πάλι το «θα έλθουν από ανατολών και δυσμών και θα ανακλιθούν στη βασιλεία» και το «οι έσχατοι θα είναι πρώτοι» και το «προσήλθαν οι Φαρισαίοι λέγοντας, βγες και φύγε, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε σκοτώσει» και το «είπε· πηγαίνετε και πείτε σε αυτή την αλεπού» έως εκεί που είπε «δεν ενδέχεται να χαθεί προφήτης έξω από την Ιερουσαλήμ» και το «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, εσύ που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς τους απεσταλμένους» και το «πολλές φορές θέλησα να επισυνάξω τα τέκνα σου όπως η όρνιθα» και το «αφήνεται σε εσάς ο οίκος σας» και το «δεν πρόκειται να με δείτε, έως ότου πείτε, ευλογημένος». 〈Έλεγχος〉 〈μα〉. Δες το μέγεθος αυτής της θρασύτητας· πόσο μεγάλη αφαίρεση κάνει στο Ευαγγέλιο; Είναι σαν να έπαιρνε κάποιος ένα ζώο και να του απέκοπτε το μισό σώμα, και με το μισό να προσπαθούσε να πείσει αυτούς που αγνοούν, λέγοντάς τους ότι τέτοιο είναι το ζώο και ότι τίποτα δεν έχει αφαιρεθεί από αυτό. 〈Σχόλιο〉 〈μβ〉. Πάλι απέκοψε ολόκληρη την παραβολή των δύο υιών, εκείνου που έλαβε το μερίδιο των υπαρχόντων και το κατασπατάλησε ασώτως, καθώς και του άλλου. 〈Έλεγχος〉 〈μβ〉.

Διότι οι Ιουδαίοι κυρίως από αυτό ενοχλούνταν όταν το άκουγαν, ότι δηλαδή άλλοι από τα έθνη θα αναπαυθούν μαζί με τον Αβραάμ και τους πατέρες, ενώ οι ίδιοι θα αποβληθούν. Ταιριάζει όμως αυτό και σε εμάς που δεν πράττουμε σύμφωνα με την πίστη. Διότι και εμείς, ενώ καυχόμαστε για τον νόμο του Χριστού, έπειτα με την παράβασή του τον αθετούμε, και ενώ φαινομενικά είμαστε πρώτοι, καθώς κατηχηθήκαμε από τα ίδια μας τα σπάργανα τον λόγο και ενδυθήκαμε τον Χριστό, θα γίνουμε έσχατοι, εάν τυχόν προτιμηθούν οι εθνικοί που πίστεψαν προς το τέλος του βίου τους και πέρασαν τον λίγο χρόνο της ζωής τους με τρόπο αρεστό στον Θεό. «Την ίδια εκείνη ημέρα τον πλησίασαν μερικοί Φαρισαίοι και του έλεγαν: Φύγε και πορεύσου μακριά από εδώ, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε σκοτώσει. Και εκείνος τους είπε:»