Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 13:32

Σχετικά λοιπόν με τους φαύλους, όπως όταν παραγγέλλει: «Μη γίνεστε σαν το άλογο και το μουλάρι, στα οποία δεν υπάρχει σύνεση»· ή και όταν, μεμφόμενος αυτούς που έγιναν έτσι, λέει: «Ο άνθρωπος, αν και βρισκόταν σε τιμή, δεν συνετίστηκε· εξισώθηκε με τα ανόητα κτήνη και έγινε όμοιος με αυτά»· και πάλι: «Έγιναν άλογα θηλυμανή». Και ο Σωτήρας εξάλλου, φανερώνοντας τι λογής ήταν ο Ηρώδης, έλεγε: «Πείτε σε αυτήν την αλεπού»· στους δε μαθητές του παρήγγειλε: «Ιδού, σας αποστέλλω ως πρόβατα εν μέσω λύκων· γίνετε λοιπόν φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως οι περιστερές». Και το έλεγε αυτό, όχι για να γίνουμε ως προς τη φύση κτήνη, ή για να γίνουμε όφεις και περιστερές· διότι δεν μας έπλασε έτσι Εκείνος· γι' αυτό άλλωστε δεν γνωρίζει κάτι τέτοιο η φύση· αλλά για να αποφεύγουμε εμείς τις άλογες ορμές των μεν, και γνωρίζοντας τη φρονιμάδα του δε, να μην εξαπατώμαστε από αυτόν, και να υιοθετήσουμε την πραότητα της περιστεράς.

Είναι συνήθεια της Αγίας Γραφής να λαμβάνει τα όντα που υπάρχουν σύμφωνα με τη φύση ως εικόνες και παραδείγματα για τους ανθρώπους. Και το κάνει αυτό, ώστε μέσα από εκείνα τα φυσικά όντα να γίνονται φανερές οι ελεύθερες ενέργειες της προαιρέσεως των ανθρώπων, και έτσι να αποδεικνύεται εάν ο τρόπος τους είναι φαύλος ή δίκαιος. Στην περίπτωση, λοιπόν, των φαύλων, είναι σαν να παραγγέλλει: «Μη γίνεστε σαν το άλογο και το μουλάρι, τα οποία δεν έχουν σύνεση»· ή και όταν, ελέγχοντας όσους έγιναν τέτοιοι, λέει: «Ο άνθρωπος, ενώ βρισκόταν σε τιμή, δεν το εννόησε· εξισώθηκε με τα ανόητα κτήνη και ομοιώθηκε με αυτά». Και πάλι: «Έγιναν άλογα θηλυμανή». Αλλά και ο Σωτήρας, θέλοντας να δείξει τι λογής ήταν ο Ηρώδης, έλεγε: «Πείτε σε αυτήν την αλεπού», ενώ στους αποστόλους έλεγε: «Ιδού, σας αποστέλλω ως πρόβατα εν μέσω λύκων· γίνετε λοιπόν φρόνιμοι σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια». Το έλεγε δε αυτό, όχι για να γίνουμε κατά φύση κτήνη, ή για να μεταβληθούμε σε φίδια και περιστέρια· διότι δεν μας δημιούργησε έτσι. Γι' αυτό και η φύση δεν γνωρίζει κάτι τέτοιο, αλλά σκοπός είναι να αποφεύγουμε εμείς τις άλογες ορμές των κτηνών, και έχοντας επίγνωση της φρονιμάδας του φιδιού να μην εξαπατώμαστε από αυτόν, και να υιοθετήσουμε την πραότητα του περιστεριού.

Έπειτα η παραβολή της άκαρπης συκής. Θεραπεύει κατά το Σάββατο τη συγκύπτουσα εξαιτίας του δαίμονα· και οι Ιουδαίοι τον κατηγορούν· εκείνος όμως τους αποστομώνει. Έπειτα η παραβολή του σιναπιού και της ζύμης. Έπειτα ρωτήθηκε αν είναι λίγοι αυτοί που σώζονται. Προτρέπει να εισέλθουν διά της στενής θύρας και προσθέτει: «Θα έλθουν από την ανατολή και τη δύση, και θα ανακλιθούν». Έπειτα του λένε: «Αναχώρησε, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε θανατώσει». Και λέει: «Πηγαίνετε και πείτε σε αυτήν την αλεπού». Έπειτα προς την Ιερουσαλήμ λέει: «Πόσες φορές θέλησα να επισυνάξω τα τέκνα σου». Θεραπεύει τον υδρωπικό στο σπίτι ενός Φαρισαίου.

Στο Λουκ. 9, 58. Και το μεν απλούστερο και πιο πρόχειρο νόημα των λεγομένων είναι περίπου το εξής: ότι και τα θηρία 〈και τα πετεινά〉 έχουν κρησφύγετα και καταλύματα, εγώ όμως δεν μπορώ ακόμη να διαφύγω τις ενοχλήσεις από τους πολλούς· διότι 〈δεν έχω πού〉 να καταλύσω και να αναπαυθώ και να 〈γείρω το κεφάλι μου〉. Η δε εσωτερική και κρυμμένη σημασία τους προκύπτει μέσα από βαθύτερες έννοιες. Διότι φαίνεται ότι ονομάζει 〈αλεπούδες〉 και 〈πετεινά〉 του ουρανού τις πονηρές, πανούργες και αντίθετες δυνάμεις, δηλαδή τις αγέλες των δαιμόνων. Διότι έτσι έχουν ονομαστεί σε πολλά σημεία από τη θεόπνευστη Γραφή. Ο μεν μακάριος ψαλμωδός είπε για κάποιους: 〈Μερίδες αλεπούδων θα γίνουν.〉 Στο δε Άσμα Ασμάτων έχει γραφτεί: 〈Πιάστε μας τις μικρές αλεπούδες που καταστρέφουν τα αμπέλια〉, καθώς οι μεγάλες προφανώς έχουν διαφύγει. Και ο ίδιος ο Χριστός λέει κάπου για τον Ηρώδη: 〈Πείτε σε αυτήν την αλεπού.〉 Είπε δε κάπου και για τους σπόρους που έπεσαν στη γη ότι 〈Ήλθαν τα πετεινά του ουρανού και τους κατέφαγαν.〉 Και βεβαίως δεν ισχυριζόμαστε ότι τα λέει αυτά για αισθητά και ορατά πτηνά, αλλά μάλλον για ακάθαρτα και πονηρά πνεύματα. Όταν λοιπόν οι αλεπούδες και τα πετεινά έχουν φωλιές και καταλύματα μέσα μας, πώς θα έλθει ο Χριστός; Και πού θα αναπαυθεί; 〈Ποια κοινωνία υπάρχει μεταξύ φωτός και σκότους;〉 Διότι καταλύει μεν σε όσους τον αγαπούν, αλλά αποφεύγει τον βέβηλο.

Τρίτον, σαν κατά την έκτη ώρα, εποχή κατά την οποία έζησε ο Αβραάμ. Τέταρτον, σαν κατά την ενάτη ώρα, εποχή κατά την οποία έζησαν ο Μωυσής και οι προφήτες. Περί δε την ενδεκάτη ώρα, δηλαδή κατά την πέμπτη εποχή, καθώς ήδη πλησίαζε στο τέλος της η ημέρα, δηλαδή ο παρών αιώνας, μίσθωσε ο Χριστός τα έθνη, τα οποία κλήθηκαν προς επίγνωση, από κανέναν άλλον. <Προσήλθαν κάποιοι Φαρισαίοι λέγοντας: Έξελθε και φύγε από εδώ.> (B f. 136 b, D f. 55 b) Δεν ήθελαν οι Φαρισαίοι, από φθόνο, να διαμένει ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα, για να μην ελκύσει πολλούς στην πίστη σε Αυτόν με τα θεία σημεία και τις υπεράνω του νόμου μυσταγωγίες. Επειδή όμως, όντας Θεός, δεν αγνοούσε τους διαλογισμούς τους, τους απαντά με πραότητα και με συγκεκαλυμμένο τρόπο, όπως συνήθιζε. «Πείτε», λέγει, «σε αυτήν την αλεπού.» — (A f. 198 b) Πρόσεξε με ακρίβεια τη δύναμη αυτού του λόγου. Διότι φαίνεται μεν πως η φράση στρέφεται και αποβλέπει στο πρόσωπο του Ηρώδη, όπως νόμισαν μερικοί· απευθύνεται όμως μάλλον εναντίον της σκαιότητας του Φαρισαίου. Διότι, ενώ μπορούσε να πει: «Πες, για παράδειγμα, στην αλεπού εκείνη», το παραλείπει αυτό· και ενεργώντας εξαιρετικά ευφυώς, χρησιμοποιώντας μια μέση έκφραση, σχεδόν υπέδειξε τον Φαρισαίο που βρισκόταν δίπλα Του, λέγοντας, «σε αυτήν την αλεπού.»

Παρομοιάζει δε τον άνθρωπο με αλεπού· διότι το θηρίο αυτό είναι πάντοτε πανούργο και δύστροπο· τέτοιοι ήταν και οι Φαρισαίοι. <Ιδού, εκβάλλω δαιμόνια και επιτελώ ιάσεις σήμερα και αύριο· και την τρίτη ημέρα τελειώνομαι.> (A f. 198 b, B f. 156, D f. 55 b, E f. 204 b) Βλέπεις ότι αυτό ακριβώς που γνώριζε ότι λυπεί το στίφος των Φαρισαίων, υπόσχεται να το εκπληρώσει, λέγοντας ότι και τα ακάθαρτα πνεύματα θα επιτιμήσει, και θα απαλλάξει από τα πάθη τους ασθενείς, και θα τελειωθεί, δηλαδή, θα υπομείνει εκουσίως το πάθος στον σταυρό, για να σώσει την οικουμένη; Γνώριζε λοιπόν σαφώς και το πώς και το πότε θα υπέμενε τον κατά σάρκα θάνατο· εντούτοις οι Φαρισαίοι νόμισαν ότι θα φοβόταν το χέρι του Ηρώδη, μολονότι ήταν ο Κύριος των δυνάμεων.

Πάλι απέκοψε το «θα έρθουν από ανατολή και δύση και θα ανακλιθούν στη βασιλεία» και το «οι έσχατοι θα είναι πρώτοι» και το «προσήλθαν οι Φαρισαίοι λέγοντας, βγες έξω και φύγε, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε σκοτώσει» και το «είπε: πηγαίνετε και πείτε σε αυτή την αλεπού» έως εκεί που είπε «δεν είναι δυνατόν να χαθεί προφήτης έξω από την Ιερουσαλήμ» και το «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς τους απεσταλμένους» και το «πολλές φορές θέλησα να συγκεντρώσω τα τέκνα σου όπως η όρνιθα» και το «αφήνεται σε εσάς ο οίκος σας» και το «δεν πρόκειται να με δείτε, έως ότου πείτε: ευλογημένος». 〈μβ〉. Πάλι απέκοψε ολόκληρη την παραβολή των δύο υιών, αυτού που πήρε το μερίδιο των υπαρχόντων και το σπατάλησε ασώτως, και του άλλου. 〈μγ〉. «Ο νόμος και οι προφήτες έως τον Ιωάννη και καθένας βιάζεται να εισέλθει σε αυτήν». 〈μδ〉. Σχετικά με τον πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο, ότι μεταφέρθηκε από τους αγγέλους στον κόλπο του Αβραάμ. 〈με〉. «Τώρα δε αυτός παρηγορείται», ο ίδιος ο Λάζαρος. 〈μϛ〉. Είπε ο Αβραάμ: «Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες, ας ακούσουν αυτούς, επειδή ούτε αυτόν που ανασταίνεται από τους νεκρούς θα ακούσουν». 〈μζ〉. Απέκοψε το «να λέτε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι· κάναμε αυτό που οφείλαμε να κάνουμε». 〈μη〉. Όταν συνάντησαν οι δέκα λεπροί.

αν και παραμένουν έξω *, ενώ οι πατέρες βρίσκονται μέσα· από πού όμως προκαλείται ο βρυγμός των οδόντων κατά την κρίση, ω ανόητε, εάν δεν γίνει ανάσταση των σωμάτων; 〈Σχόλιο〉 〈μα〉. Απέκοψε πάλι το «θα έλθουν από ανατολών και δυσμών και θα ανακλιθούν στη βασιλεία» και το «οι έσχατοι θα είναι πρώτοι» και το «προσήλθαν οι Φαρισαίοι λέγοντας, βγες και φύγε, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε σκοτώσει» και το «είπε· πηγαίνετε και πείτε σε αυτή την αλεπού» έως εκεί που είπε «δεν ενδέχεται να χαθεί προφήτης έξω από την Ιερουσαλήμ» και το «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, εσύ που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς τους απεσταλμένους» και το «πολλές φορές θέλησα να επισυνάξω τα τέκνα σου όπως η όρνιθα» και το «αφήνεται σε εσάς ο οίκος σας» και το «δεν πρόκειται να με δείτε, έως ότου πείτε, ευλογημένος». 〈Έλεγχος〉 〈μα〉. Δες το μέγεθος αυτής της θρασύτητας· πόσο μεγάλη αφαίρεση κάνει στο Ευαγγέλιο; Είναι σαν να έπαιρνε κάποιος ένα ζώο και να του απέκοπτε το μισό σώμα, και με το μισό να προσπαθούσε να πείσει αυτούς που αγνοούν, λέγοντάς τους ότι τέτοιο είναι το ζώο και ότι τίποτα δεν έχει αφαιρεθεί από αυτό. 〈Σχόλιο〉 〈μβ〉. Πάλι απέκοψε ολόκληρη την παραβολή των δύο υιών, εκείνου που έλαβε το μερίδιο των υπαρχόντων και το κατασπατάλησε ασώτως, καθώς και του άλλου. 〈Έλεγχος〉 〈μβ〉.

Πώς έδωσε εντολή στους Φαρισαίους να αναγγείλουν στον Ηρώδη, Ιδού, εγώ εκβάλλω δαιμόνια και επιτελώ ιάσεις σήμερα και αύριο, και την τρίτη ημέρα τελειώνομαι; Διότι, μετά από αρκετές ημέρες, υπέμεινε τον σταυρό.

Λύση. Η πρώτη απορία έχει την εξής λύση: Ενώ ο Κύριος διέμενε και θαυματουργούσε στη Γαλιλαία, η οποία βρισκόταν υπό την εξουσία του Ηρώδη, ορισμένοι από τους εκεί Φαρισαίους, οι οποίοι από φθόνο τον θεωρούσαν ενοχλητικό εξαιτίας των θαυμάτων και της διδασκαλίας του και βιάζονταν να τον διώξουν προς την Ιουδαία, του έλεγαν: «Φύγε από εδώ, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε σκοτώσει». Σε αυτούς ο Κύριος, κατανοώντας με ποια διάθεση του το έλεγαν αυτό, απάντησε: «Πηγαίνετε να πείτε σε αυτή την αλεπού», δηλαδή στον Ηρώδη, ως δόλιο, και τα εξής. Το «Εκβάλλω δαιμόνια και επιτελώ ιάσεις σήμερα και αύριο», δηλώνει λοιπόν τις δύο ημέρες κατά τις οποίες, μένοντας εκεί, θαυματουργούσε. Μετά από αυτές άρχισε την πορεία προς τα Ιεροσόλυμα, δηλαδή την τρίτη ημέρα, κατά την οποία λέει ότι θα τελειωθεί, επειδή σε αυτήν ξεκινούσε την οδό που θα ολοκλήρωνε όλο το μυστήριο μέσω του σταυρού στα Ιεροσόλυμα. Το δε «δεν θα με δείτε από εδώ και στο εξής», ειπώθηκε προς τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, την οποία προηγουμένως είχε ταλανίσει λέγοντας: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, εσύ που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς αυτούς που έχουν αποσταλεί σε σένα». Έκτοτε δεν είδε τον Κύριο, μέχρι που τον είδαν να κάθεται πάνω σε πουλάρι και να υμνείται από το πλήθος και τα παιδιά.

Διότι, αφού εκείνη είπε «κάνε με να ακούσω τη φωνή σου», συνεχίζει λέγοντας: «Πιάστε για εμάς τις μικρές αλεπούδες που αφανίζουν τα αμπέλια, και τα αμπέλια μας ανθίζουν». Γνωρίζω δε ότι με έχεις ρωτήσει πολλές φορές και για τον Σαμψών, τι σημαίνει το χωρίο «έπιασε αλεπούδες δένοντας ουρά με ουρά»; Με τρόπο μυστηριώδη προεσήμανε τις αιρέσεις που επρόκειτο να εμφανιστούν, για τις οποίες και αυτό το βιβλίο ονομάζει αλεπούδες τους ψευδοπροφήτες και τους ψευδόχριστους. Και γιατί τις λέει μικρές; Διότι, λέγει, ενόσω ακόμη νηπιάζουν, συλλάβετέ τες, ώστε να μην μεγαλώσουν και γεμίσουν με κακία τα αμπέλια που βλαστάνουν το άνθος της πίστεως. Και ότι οι ψευδοπροφήτες και οι αιρετικοί είναι αλεπούδες, άκουσε τον Ιερεμία που λέγει: «Ιδού, οι ψευδοπροφήτες σου, Ισραήλ, σε ενεδρεύουν σαν αλεπούδες». Αυτό δε το δήλωσε και ο Χριστός στα Ευαγγέλια μιλώντας για τον Ηρώδη, λέγοντας: «Πείτε στην αλεπού αυτή: Ιδού, σήμερα και αύριο επιτελώ θαύματα και την τρίτη ημέρα θα δοξασθώ».

Γ΄. Και για να γνωρίζεις ότι πολλές φορές τα θεάματα που εισάγονται στα συμπόσια, όντας άσεμνα και βλαβερά για τις ψυχές, γίνονται αιτία κατακρίσεως, θα σου υπενθυμίσω ένα συμπόσιο βασιλικό, ή μάλλον τυραννικό, το οποίο είναι αναγεγραμμένο στο βιβλίο των Ευαγγελίων. Ήταν δείπνο βασιλικό, ή μάλλον, αν πρέπει να λέμε την αλήθεια, τυραννικό: τα γενέθλια του Ηρώδη, της μιαρής αλεπούς, του μιαιφόνου και δόλιου θηρίου. Γνωρίζοντας μάλιστα τον τρόπο του και ο Κύριος, δεν είπε: «Πείτε σε αυτόν τον λέοντα» (αν και το θηρίο αυτό εθεωρείτο βασιλικό), αλλά: «Πείτε σε αυτήν την αλεπού». Διότι, αν και η εξουσία του ήταν λέοντος, εντούτοις ο τρόπος του ήταν αλεπούς.

Τι σημαίνει η απόκριση του Κυρίου που λέει: «Πείτε στην αλεπού —μιλώντας για τον Ηρώδη— ότι σήμερα και αύριο επιτελώ θεραπείες και την τρίτη τελειώνομαι»; Το όνομα Ηρώδης ερμηνεύεται «δερμάτινος»· πρέπει, επομένως, να βδελυσσόμαστε τους σαρκικούς λογισμούς που θέλουν να αποσπάσουν τον νου από την πρακτική αρετή και να τους λέμε ότι σήμερα και αύριο επιτελώ θεραπείες και την τρίτη τελειώνομαι, δηλαδή θεραπεύω μέσω της πρακτικής πρώτα τα ίδια μου τα μέλη, και έπειτα και τις αισθήσεις, ώστε να προσεγγίζω τα αισθητά με υγιή τρόπο, και την τρίτη τελειώνομαι, λαμβάνοντας το τέλειο μέσω της θεωρίας της θείας γνώσης.

Διότι οι Ιουδαίοι κυρίως από αυτό ενοχλούνταν όταν το άκουγαν, ότι δηλαδή άλλοι από τα έθνη θα αναπαυθούν μαζί με τον Αβραάμ και τους πατέρες, ενώ οι ίδιοι θα αποβληθούν. Ταιριάζει όμως αυτό και σε εμάς που δεν πράττουμε σύμφωνα με την πίστη. Διότι και εμείς, ενώ καυχόμαστε για τον νόμο του Χριστού, έπειτα με την παράβασή του τον αθετούμε, και ενώ φαινομενικά είμαστε πρώτοι, καθώς κατηχηθήκαμε από τα ίδια μας τα σπάργανα τον λόγο και ενδυθήκαμε τον Χριστό, θα γίνουμε έσχατοι, εάν τυχόν προτιμηθούν οι εθνικοί που πίστεψαν προς το τέλος του βίου τους και πέρασαν τον λίγο χρόνο της ζωής τους με τρόπο αρεστό στον Θεό. «Την ίδια εκείνη ημέρα τον πλησίασαν μερικοί Φαρισαίοι και του έλεγαν: Φύγε και πορεύσου μακριά από εδώ, διότι ο Ηρώδης θέλει να σε σκοτώσει. Και εκείνος τους είπε:»

«Πηγαίνετε και πείτε σε αυτή την αλεπού: Ιδού, βγάζω δαιμόνια και εκτελώ θεραπείες σήμερα και αύριο, και την τρίτη ημέρα τελειώνομαι. Όμως πρέπει σήμερα και αύριο και την επόμενη ημέρα να πορεύομαι, διότι δεν ενδέχεται να χαθεί προφήτης έξω από την Ιερουσαλήμ». Οι καταραμένοι Φαρισαίοι, λιώνοντας από φθόνο, προσπαθούν να εκφοβίσουν τον Κύριο και τον απειλούν με τον Ηρώδη· διότι δεν ήθελαν να τον βλέπουν να θαυματουργεί, για να μην ελκύει τα πλήθη με το πλήθος των σημείων και, διδάσκοντας με τη δύναμη του λόγου, τα επιστρέφει προς τον εαυτό του. Προφασίζονται, λοιπόν, τον Ηρώδη, και υποκρίνονται ότι νοιάζονται για τον Σωτήρα. Εκείνος όμως, γνωρίζοντας τις καρδιές τους, με πραότητα και συγκαλυμμένα, όπως συνήθιζε, τους απαντά και λέει: «Πείτε σε αυτή την αλεπού»· και φαίνεται μεν να ονομάζει αλεπού τον Ηρώδη, αλλά μάλλον τους Φαρισαίους, αν κανείς το εξετάσει με ακρίβεια. Διότι δεν είπε «σε εκείνη την αλεπού», αλλά «σε αυτήν», χρησιμοποιώντας μια ενδιάμεση έκφραση, και μάλιστα με ευφυΐα. Διότι με το να πει στον ενικό «στην αλεπού», τους έδωσε να καταλάβουν ότι εννοεί τον Ηρώδη, ενώ με το να πει δεικτικά «σε αυτήν», υπονόησε τους ίδιους τους δόλιους· διότι πράγματι οι Φαρισαίοι επιδείκνυαν την πανουργία και τη δυστροπία της αλεπούς.

Πρόσεξε δε πώς απαντά στην κακουργία τους. Επειδή δηλαδή εκείνοι, φθονώντας τον για τις θεραπείες, προσπαθούσαν να του προκαλέσουν τον φόβο του Ηρώδη, αυτός λέγει αυτό ακριβώς που γνώριζε ότι τους λυπεί: Ιδού, λέγει, επιτελώ θεραπείες και εκβάλλω δαιμόνια. Διότι, όπως έχει προειπωθεί, γι' αυτό τον καταδίωκαν, για να μην ελκύσει πολλούς στο να πιστέψουν σε αυτόν μέσω της επιδείξεως των θαυμάτων. Το δε «σήμερα και αύριο» δηλώνει περισσότερες ημέρες. Όπως ακριβώς λοιπόν και εμείς συνηθίζουμε στην καθημερινή ομιλία να λέμε «Σήμερα και αύριο γίνεται αυτό», χωρίς να περιορίζουμε απαραιτήτως το γεγονός σε αυτό το χρονικό διάστημα, αλλά δηλώνοντας ότι θα γίνει σύντομα· έτσι λοιπόν και ο Χριστός, λέγοντας ότι «Επιτελώ θεραπείες σήμερα, και αύριο, και την τρίτη ημέρα τελειούμαι», δεν δήλωσε οπωσδήποτε αυτό, ότι δηλαδή αναγκαστικά θα τελειωθεί την τρίτη ημέρα, αλλά δηλώνει ότι ο θάνατός του πρόκειται να συμβεί σύντομα.