Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 14:20

Ο πρώτος είπε: Αγόρασα έναν αγρό, και έχω ανάγκη να βγω και να τον δω· σε παρακαλώ, θεώρησέ με δικαιολογημένο. Και άλλος είπε: Αγόρασα πέντε ζεύγη βοών, και πηγαίνω να τα δοκιμάσω· σε παρακαλώ, θεώρησέ με δικαιολογημένο. Και άλλος είπε: Νυμφεύθηκα γυναίκα, και για τον λόγο αυτό δεν μπορώ να έλθω.

Στα προηγούμενα ανέφερε ότι το ευαγγελικό δείπνο τελείται μέγα, στο οποίο έχουν κληθεί πολλοί από εκείνον που τους παρέθεσε την πανήγυρη. Αλλά κάποιοι υπήρξαν ράθυμοι απέναντι σε αυτό· διότι, όπως λέει, άρχισαν να αρνούνται όλοι ομόφωνα, λέγοντας, ο μεν ότι «αγόρασα χωράφι», ο άλλος ότι «αγόρασα ζεύγη βοδιών», και άλλος ότι «νυμφεύθηκα γυναίκα και δεν μπορώ να έλθω»· και χρησιμοποιώντας τέτοιου είδους δικαιολογίες, λύπησαν αυτόν που τους είχε προσκαλέσει.

Ήταν, λοιπόν, σε δόξα παρά τω Θεώ ο Ισραήλ, όντας πρωτότοκος, πλην όμως δεν διαφύλαξε για πάντα την τιμή που είχε απονεμηθεί στα πρωτεία του. Απεναντίας παραχώρησε, τρόπον τινά, τα πρωτοτόκια στον νέο και μεταγενέστερο λαό, δηλαδή στους προερχόμενους από τα έθνη, έχοντας στραφεί υπερβολικά προς τα της σάρκας και του κόσμου. Και πράγματι, όπως διαβάστηκε στις ευαγγελικές παραβολές, «Έκανε γάμους ο βασιλιάς για τον γιο του». Έπειτα παρουσιάστηκαν εκείνοι που προσκαλούσαν στο δείπνο, αναγγέλλοντας στους προσκεκλημένους τα του Θεού, δηλαδή: «Ιδού, ετοίμασα το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια είναι σφαγμένα, και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμους. Εκείνοι όμως δεν ήθελαν να έλθουν», λέει. Αλλά ο καθένας προέβαλλε τη δικαιολογία που νόμιζε. Διότι ο μεν έλεγε: «Παντρεύτηκα γυναίκα, θεώρησέ με δικαιολογημένο. Ο δε: Αγρό αγόρασα, και δεν μπορώ να έλθω». Βλέπεις, λοιπόν, πώς μιμήθηκαν τον Ησαύ, έχοντας προτιμήσει την απόλαυση των πρόσκαιρων και σαρκικών πραγμάτων αντί της δόξας του Θεού, και σχεδόν προσφέροντας τα πρωτοτόκια σε άλλους για να τα λάβουν. Διότι αντ' αυτών προσκλήθηκαν αμέσως οι εκ των εθνών που πίστεψαν, και κέρδισαν τη δόξα που οφειλόταν στον Ισραήλ, καθώς βέβαια και την ευλογία, εξαιτίας της ετοιμότητάς τους για υπακοή, και της μεγάλης προθυμίας και εγρήγορσης στο να εκπληρώνουν τα αρεστά στον Θεό.

Διότι οι απεσταλμένοι που καλούσαν στο δείπνο ήθελαν να τους συγκεντρώσουν στους γάμους· αυτοί όμως αναχώρησαν, λέει, άλλος για το δικό του χωράφι, και άλλος για την εμπορική του εργασία. Και η δικαιολογία τους ήταν, για τον έναν, ότι «Παντρεύτηκα γυναίκα», και για τον άλλον, ότι «Αγόρασα χωράφι, και δεν μπορώ να έρθω».

Αναλογίσου δε και εκείνους που, τον καιρό της παρουσίας του Σωτήρος όλων μας Χριστού, ζημιώνονταν στην πίστη εξαιτίας των λόγων των Ιουδαίων. Διότι ο μεν Κύριός μας Ιησούς Χριστός χάριζε τη βασιλεία των ουρανών σε αυτούς που πίστευαν. Επιπλέον τους καλούσε σε θάρρος, και προφανώς σε πνευματικό. Και τους παρότρυνε, λέγοντας ότι όσοι στηρίζονται σε Αυτόν οφείλουν να καταπολεμούν γενναία την πλεονεξία του διαβόλου: «Ιδού, σας έδωκα την εξουσία να πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς, και επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού.» Αυτοί όμως δεν ήθελαν να πιστέψουν, προτάσσοντας τα σωματικά αγαθά έναντι της αγάπης προς τον Θεό. Διότι, αν και προσκεκλημένοι στους γάμους, άρχισαν, λέει, όλοι με μια φωνή να αρνούνται. Και ο ένας έλεγε: «Αγόρασα χωράφι», ενώ ο άλλος: «Παντρεύτηκα γυναίκα, και δεν μπορώ να έρθω.» Βλέπεις την αδελφότητα των παθών; Βλέπεις τη συγγένεια των νοσημάτων; Επομένως, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι καταφέρονται κατά κάποιον τρόπο εναντίον της επαγγελίας του Θεού, με το να μη θέλουν να πορευθούν προς αυτήν, αλλά ούτε και να αφήνουν άλλους. Γι' αυτό άλλωστε και άκουγαν: «Αλίμονο σε εσάς τους νομικούς, διότι αφαιρέσατε το κλειδί της γνώσεως. Εσείς δεν εισήλθατε, και εμποδίσατε εκείνους που εισέρχονταν.» Διότι οι υποταγμένοι λαοί οδηγήθηκαν στην απώλεια εξαιτίας των λόγων των ηγετών τους.

Ή μήπως δεν συμφωνείς ότι είναι έργο της υπέρτατης πνευματικής δύναμης που νοείται εν Χριστώ, η τόσο λαμπρή και περίοπτη ανδρεία, η οποία θεωρεί αυτά ως μηδαμινά; Ενώ το να ακολουθεί τον Χριστό το θεωρεί ύψιστης σημασίας. ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα, επειδή άλλωστε έχουν στερηθεί την άριστη ελπίδα και την εν Χριστώ χαρά εκείνοι οι οποίοι, αν και κλήθηκαν στους γάμους, αρνήθηκαν να προσέλθουν. Από αυτούς ο ένας είπε: «Παντρεύτηκα γυναίκα και δεν μπορώ να έρθω». Ένας άλλος, λέγοντας ότι αγόρασε χωράφι, θεώρησε τα πρόσκαιρα ανώτερα από την κλήση. ΚΥΡ. Εύγε, Παλλάδιε· διότι μας ευφραίνεις λέγοντας τα πρέποντα, και χάρη στην εξαιρετική σου ευμάθεια προχωράς πολύ σωστά στο να κατανοήσεις με προθυμία το συμπέρασμα του λόγου. Πρόσεξε λοιπόν ότι σε αυτούς που ακολουθούν τον Θεό ολοκληρωτικά και με κάθε τρόπο, και έχουν θέσει σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την ελπίδα σε Αυτόν τα της σάρκας και την κοσμική φιληδονία, θα ακολουθήσει οπωσδήποτε το να μετέχουν πλούσια στην άνωθεν ευλογία. Διότι, τι λέει προς τον Αβραάμ; «Και θα σε κάνω μεγάλο έθνος, και θα σε ευλογήσω», και τα όσα συνδέονται με αυτά. Βλέπεις λοιπόν πόσο πλήθος πνευματικών αγαθών τού συσσώρευσε;

Ακούω δε τον μακάριο Δαβίδ να ψάλλει για όσους φέρθηκαν αυθάδικα απέναντι στον Χριστό: «Ας εξαλειφθούν από τη βίβλο των ζώντων, και μαζί με τους δικαίους ας μην καταγραφούν». Διότι εξέπεσαν εξαιτίας αδύναμου λογισμού και αμάρτησαν ως προς την εν Χριστώ πολιτεία από ανανδρία, αυτοί που είχαν τιμηθεί με την αγαθή και φιλάνθρωπη βουλή του Θεού και Πατρός· διότι, αν και προσκλήθηκαν στους γάμους, αποκρίθηκαν με νωθρότητα και ραθυμία στους αγίους προσκαλεστές του δείπνου, λέγοντας: ο μεν, «αγρό αγόρασα»· ο δε, «γυναίκα παντρεύτηκα, και δεν μπορώ να έρθω». Ακούς να λένε παντού το «Δεν μπορώ»· διότι ο ανθρώπινος νους, όταν ρέπει προς την κοσμική φιληδονία, καθίσταται αδρανής και ανίσχυρος στο να εργάζεται τα έργα του Θεού· και θα μείνει αυτός αμέτοχος της ουράνιας και θείας εορτής. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Επομένως, μόνο όποιος βρίσκεται στην ακμή της νεότητας και είναι ανδρείος και ήδη κάπως συνετός περιλαμβάνεται στην απογραφή του Θεού και στη βίβλο των ζώντων, ενώ όποιος δεν είναι τέτοιος απορρίπτεται εντελώς, ή πώς έχει το πράγμα; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Εάν στρέψεις τον νου σου με ακρίβεια και εγρήγορση στις Γραφές, θα γνωρίσεις την αλήθεια. Διότι δεν απογράφεται μόνο αυτός που βρίσκεται στην ακμή της ηλικίας του και διανύει το εικοστό έτος, αλλά έχει προσταχθεί ότι απογράφεται «κάθε αρσενικό». Ή δεν κατανοείς αυτά που λέω; ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Κατανοώ. ΚΥΡΙΛΛΟΣ:

Διότι σχεδόν ξεκάθαρα λέει το εξής: Εκείνος που είναι προσκολλημένος στα γήινα, και χτίζει σπίτια, και φυτεύει αμπέλι, και νικιέται από τις σαρκικές ηδονές, θα είναι οπωσδήποτε δειλός και άνανδρος· ένας τέτοιος είναι εντελώς ακατάλληλος, και θα προκαλέσει ζημιά και στους άλλους· «Διότι φθείρουν τα καλά ήθη οι κακές συναναστροφές». Και κάποιες φορές παρασύρει στην ανανδρία τον δυνατό και γενναίο εκείνος που είναι πολύ ευάλωτος στη δειλία. Γι' αυτό λοιπόν και ο θεσπέσιος Παύλος επέπληττε κάποιους, οι οποίοι ήθελαν να τον εμποδίσουν να ανέβει στα Ιεροσόλυμα· διότι λέει: «Τι κάνετε, κλαίγοντας και συνθλίβοντάς μου την καρδιά; Διότι εγώ είμαι έτοιμος όχι μόνο να δεθώ, αλλά και να πεθάνω για το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού». Πρέπει δε να σημειωθεί ότι και για όσους είχαν προσκληθεί στους γάμους η δικαιολογία ήταν το: «Αγόρασα χωράφι, και παντρεύτηκα γυναίκα, και δεν μπορώ να έρθω». Έτσι έχει γραφτεί στο Ευαγγέλιο και στις παραβολές. Δεν είναι δε καθόλου δύσκολο, αν το θεωρείς σωστό, να λάβεις την απόδειξη γι' αυτό και από αρχαία παραδείγματα. ΠΑΛΛ. Μίλησε λοιπόν, χωρίς καμία καθυστέρηση· διότι θα ωφελήσεις πάρα πολύ. ΚΥΡ. Λοιπόν, όπως διαβάσαμε στους Αριθμούς: «Και μετά από αυτά αναχώρησε ο λαός από την Ασηρώθ, και στρατοπέδευσαν στην έρημο Φαράν».

Λέει, λοιπόν, μέσω της παραβολής ότι πολλοί έχουν κληθεί στο μεγάλο δείπνο και στον άρτο που δωρίζεται σε αυτό, όμως δεν επιτυγχάνουν όλοι τη χάρη. Διότι στερούνται αυτής όσοι από τους προσκεκλημένους είναι απασχολημένοι με άλλα ζητήματα· καθώς διδάσκει ότι οι μέριμνες του βίου περισπούν και απομακρύνουν από την κλήση. Αυτές δε ποικίλλουν: διότι είτε, ασχολούμενοι με χρήματα και αγρούς, έχουν προτιμήσει αυτά αντί της κλήσεως, με αποτέλεσμα να αποποιηθούν την πρόσκληση εξαιτίας τους, είτε αναλίσκονται στις συναλλαγές του βίου, είτε είναι εμπλεγμένοι στον δεσμό του γάμου και των τέκνων, είτε είναι απορροφημένοι από κάποιες άλλες τέτοιου είδους φροντίδες.

ΜΣΤ΄. Όμως, σου αναγγέλλω αυτό το χαρμόσυνο μήνυμα. Η στάση, την οποία θα λάβεις αμέσως μετά το βάπτισμα μπροστά στο μεγάλο βήμα, αποτελεί προτύπωση της μελλοντικής δόξας. Η ψαλμωδία, με την οποία θα γίνεις δεκτός, είναι προοίμιο της μελλοντικής υμνωδίας. Οι λαμπάδες, που θα ανάψεις, αποτελούν μυστήριο της μελλοντικής φωταγωγίας, με την οποία θα προϋπαντήσουμε τον Νυμφίο ως φωτεινές και παρθένες ψυχές, με τις φωτεινές λαμπάδες της πίστεως, ούτε κοιμώμενες από ραθυμία, ώστε να μη μας διαφύγει ο Αναμενόμενος όταν έλθει απροσδόκητα, ούτε χωρίς τροφοδοσία και στερημένες ελαίου και καλών έργων, ώστε να μην αποκλειστούμε από τον νυμφώνα. Διότι βλέπω αυτό το πάθημα πόσο ελεεινό είναι. Εκείνος μεν θα παρουσιαστεί, όταν η κραυγή απαιτήσει την προϋπάντηση· όσες είναι φρόνιμες θα τον προϋπαντήσουν με λαμπρό το φως και με άφθονη την τροφή του (το έλαιο)· οι άλλες, όμως, θα ταραχθούν, αναζητώντας λάδι σε ακατάλληλη ώρα από εκείνους που έχουν. Εκείνος θα εισέλθει γοργά· οι πρώτες θα συνεισέλθουν μαζί του· οι άλλες θα αποκλειστούν, αφού δαπάνησαν τον χρόνο της εισόδου στην προετοιμασία τους, και θα θρηνήσουν πολύ μετέπειτα, αντιλαμβανόμενες πολύ αργά τη ζημιά της ραθυμίας τους, όταν πια ο νυμφώνας δεν θα είναι ανοιχτός σε αυτές, παρά τις πολλές ικεσίες τους, αφού τον έκλεισαν κακώς οι ίδιες για τον εαυτό τους· μιμούμενες με άλλον τρόπο εκείνους που απείχαν από το δείπνο του γάμου, το οποίο ο αγαθός πατέρας παραθέτει για τον καλό νυμφίο, εξαιτίας της νεόνυμφης γυναίκας, ή του αγρού που μόλις αγόρασαν, ή του ζεύγους των βοδιών, τα οποία κακώς απέκτησαν, χάνοντας τα μεγάλα αγαθά για χάρη των μικρών.

Ας θανατώσουν τον κληρονόμο έξω από τον αμπελώνα, όσοι προορίζονται για το πυρ. Υπάρχει ένας γάμος, τον οποίο ένας αγαθός και στοργικός πατέρας παραθέτει με αγαλλίαση για τον άριστο Υιό του· σε αυτόν είθε να συμμετάσχω εγώ, σε αυτόν είθε να συμμετάσχω εγώ, καθώς και όποιος είναι φίλος μου! Ας παραμείνει όμως έξω εκείνος, ο οποίος θέτει πάνω από τον γάμο είτε κάποιον αγρό, είτε ένα νέο ζεύγος βοών, είτε μία σύζυγο.

Ο καθένας από εσάς προτιμά κάτι άλλο και από τον παλαιό και από τον νέο ποιμένα, χωρίς ούτε τα λευκά μαλλιά να σέβεστε ούτε τη νεότητα να ενθαρρύνετε. Υπάρχει στα Ευαγγέλια ένα λαμπρό δείπνο, ένας άριστος οικοδεσπότης, φίλοι, και ένα γλυκύτατο συμπόσιο· διότι πρόκειται για τον γάμο του υιού. Και αυτός μεν προσκαλεί, εκείνοι όμως δεν προσέρχονται. Αυτός τότε αγανακτεί· και παραλείπω τα ενδιάμεσα γεγονότα, επειδή είναι δυσάρεστα· αλλά, για να το πω πιο ήπια, γεμίζει το συμπόσιο με άλλους. Αυτό, βέβαια, εμείς το απευχόμαστε· εσείς, όμως, σταθήκατε απέναντί μου (πώς να το πω με πραότητα;) τόσο πολύ πιο υπερόπτες ή θρασείς από εκείνους, κατά το ότι εκείνοι μεν που είχαν προσκληθεί στο δείπνο στρέφονται εναντίον του και υβρίζουν αυτόν που τους προσκάλεσε· εσείς, όμως, ενώ δεν είστε από τους έξω, ούτε από τους προσκεκλημένους στους γάμους, αλλά εσείς οι ίδιοι μας προσκαλέσατε, και μας συνδέσατε με αυτή την ιερή τράπεζα, και μας δείξατε τη λαμπρότητα του νυμφώνα, έπειτα μας εγκαταλείψατε —διότι αυτό είναι το πιο γενναίο σας κατόρθωμα— ο ένας στο δικό του χωράφι, ο άλλος στο νεοαγορασμένο ζευγάρι των βοδιών, ο άλλος στη νεόνυμφη σύζυγο, και καθένας σε κάτι άλλο από τα ασήμαντα πράγματα, διασκορπιστήκατε και απομακρυνθήκατε, δείχνοντας ελάχιστη φροντίδα για τον νυμφώνα και τον νυμφίο.

Θα ήθελα να γνωρίζω πού περνούν τον χρόνο τους εκείνοι που περιφρόνησαν τη σύναξη, τι τους κράτησε και τους απομάκρυνε από αυτή την ιερή τράπεζα, και για ποια θέματα συζητούν. Μάλλον όμως το γνωρίζω με σαφήνεια· διότι είτε συζητούν για πράγματα άτοπα και καταγέλαστα, είτε είναι προσηλωμένοι σε βιοτικές μέριμνες. Και στις δύο περιπτώσεις, η ενασχόλησή τους στερείται συγγνώμης και επιφέρει την έσχατη τιμωρία. Και για μεν την πρώτη περίπτωση δεν χρειάζεται κανένας λόγος ούτε απόδειξη. Το ότι δε και εκείνοι που μας προβάλλουν ως δικαιολογία τις υποθέσεις της οικίας τους, επικαλούμενοι την αδήριτη ανάγκη που προκύπτει από αυτές, δεν μπορούν ούτε κι αυτοί να βρουν συγχώρηση, εφόσον καλούνται εδώ μία φορά την εβδομάδα και ούτε καν τότε δεν καταδέχονται να προτιμήσουν τα πνευματικά αγαθά από τα γήινα πράγματα, είναι ολοφάνερο από τα Ευαγγέλια. Διότι και εκείνοι που προσκλήθηκαν στον πνευματικό γάμο τέτοιες προφάσεις πρόβαλαν: ο ένας ότι αγόρασε ζευγάρι βοδιών, ο άλλος ότι αγόρασε χωράφι και ο τρίτος ότι νυμφεύθηκε, αλλά παρ' όλα αυτά τιμωρήθηκαν. Αναγκαίες μεν είναι οι αιτίες αυτές· αλλά όταν καλεί ο Θεός, δεν έχουν καμία δικαιολογία· διότι για εμάς όλα είναι αναγκαία μόνο μετά τον Θεό. Μετά την απόδοση τιμής προς Εκείνον, τότε ας απολαμβάνουν τη φροντίδα μας και τα υπόλοιπα. Διότι ποιος δούλος, πες μου, πριν εκπληρώσει την υπηρεσία προς τον κύριό του, θα φροντίσει ποτέ τις υποθέσεις του δικού του σπιτιού;

Τι υποδηλώνουν εκείνοι που στο Ευαγγέλιο αποποιούνται την κλήση εξαιτίας του αγρού, του γάμου και των ζευγών των βοών; Μέσω της γυναίκας υποδηλώνεται η φιληδονία, μέσω του ζεύγους των βοών η φιλοκτημοσύνη και μέσω του αγρού η γαστριμαργία· με τα οποία κάθε άνθρωπος που απασχολείται, εκπίπτει των θείων επαγγελιών.

Και άρχισαν να δικαιολογούνται και να λένε: ο μεν, ότι «αγόρασα ένα χωράφι και έχω ανάγκη να βγω και να το δω. Σε παρακαλώ, θεώρησέ με δικαιολογημένον». Ο δε, «αγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια και πηγαίνω να τα δοκιμάσω. Σε παρακαλώ, θεώρησέ με δικαιολογημένον». Και ένας άλλος είπε: «Νυμφεύθηκα γυναίκα και γι' αυτό δεν μπορώ να έλθω». Σε παρακαλώ, θεώρησέ με δικαιολογημένον. Και ακούγοντας αυτά εκείνος ο μέγας οικοδεσπότης, ο οποίος είχε ετοιμάσει εκείνο το μέγιστο δείπνο, λυπήθηκε, λέγει, και οργίστηκε, διότι προτίμησαν τα εντελώς ανάξια λόγου αντί για εκείνο το μεγάλο, παράδοξο και θαυμαστό δείπνο, χωρίς ούτε να σεβαστούν αυτόν που τους κάλεσε, ούτε να προτιμήσουν την αέναη απόλαυση εκείνων των αγαθών από τα παροδικά πράγματα.

Έδειξε λοιπόν εδώ μέσω της παραβολής ο Σωτήρας ότι άλλος εξαιτίας των αγρών, άλλος εξαιτίας των ζευγαριών των βοδιών, άλλος εξαιτίας της γυναίκας, άλλος για κάποια άλλη βιοτική μέριμνα, και άλλος πάλι για κάποιο άλλο υλικό, φθαρτό και πρόσκαιρο πράγμα, παρακούει τον Θεό και στερεί τον εαυτό του από το βασιλικότατο, αξιέπαινο και μακάριο δείπνο, δηλαδή από τη Βασιλεία, και αποδιώχνεται έξω. Αν λοιπόν, όταν καλεί κάποιος επίγειος βασιλιάς, όποιος τολμήσει να παρακούσει δεν μπορεί να ξεφύγει χωρίς κίνδυνο από τα χέρια του βασιλιά, αλλά, ως ανυπάκουος και περιφρονητής της βασιλικής προσταγής, καθίσταται υπόλογος στον βασιλιά, ας προσέξουμε και εμείς, μήπως, ενώ ο Βασιλιάς των βασιλευόντων μας καλεί στη Βασιλεία, παρακούοντας εξαιτίας του ενός ή του άλλου φθαρτού και πρόσκαιρου πράγματος, βρεθούμε υπόλογοι απέναντί Του. Το πόσο μεγάλο κακό, επομένως, είναι η παρακοή στον Θεό, το έδειξε και η παρούσα παραβολή, καθώς και η πρώτη παρακοή του προπάτορα Αδάμ, αλλά και στη συνέχεια όλων όσων παρήκουσαν.

Αυτόν ακριβώς τον αγώνα αγωνίστηκαν οι πατέρες από την αρχή, έστω κι αν εξωτερικά φαίνονταν σαν τους υπόλοιπους ανθρώπους. Εκείνοι που αγωνίστηκαν κατ' αυτόν τον τρόπο, μπόρεσαν να ευαρεστήσουν τον Θεό. Διότι ανδρείες και γενναίες ψυχές, που περιφρονούν τα πάντα, πηγαίνουν στον πόλεμο, όπως ακριβώς και ο Μωυσής, υπονοώντας τον κρυφό πόλεμο των πονηρών πνευμάτων εναντίον της ψυχής και το ποιες ψυχές είναι κατάλληλες γι' αυτόν, είπε: «Εάν κάποιος αρραβωνιάστηκε γυναίκα, ας μην βγει στον πόλεμο, και εάν κάποιος φύτεψε αμπέλι, ας μην βγει». Αυτά τα λέει για τους υλικούς δεσμούς, μήπως τυχόν κάποιος που αγωνίζεται ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας είναι δεμένος με κάποια πράγματα, διότι, εάν εξαιτίας της προσκόλλησής του στις ηδονές και στα κτήματα δεν αγωνιστεί, αποβάλλεται από την επουράνια ευφροσύνη, όπως ακριβώς λέει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο για εκείνους που κλήθηκαν στους γάμους και αρνήθηκαν: Ο πρώτος λέει, αγόρασα χωράφι και δεν μπορώ να έρθω, και ο άλλος, παντρεύτηκα γυναίκα και δεν μπορώ να έρθω, σε παρακαλώ θεώρησέ με δικαιολογημένο, λέγοντας αυτά σε συμφωνία με τον Μωυσή.

Χρησιμοποιούμε ένα παράδειγμα από την καθημερινή ζωή, όπως συμβαίνει στον κόσμο. Όπως δηλαδή, αν ένας βασιλιάς βρει κάποιον φτωχό που υποφέρει από ασθένειες, και δεν τον ντραπεί, αλλά με θεραπευτικά φάρμακα του γιατρέψει τις πληγές και τον μεταφέρει στο παλάτι του και τον ντύσει με την πορφύρα και το διάδημα και τον κάνει συνδαιτυμόνα στην τράπεζά του, —έτσι και ο επουράνιος βασιλιάς Χριστός, όταν ήλθε προς τον άνθρωπο που είχε πάθη, τον γιάτρεψε και τον έκανε μέτοχο της βασιλικής του τράπεζας, και αυτό χωρίς να παραβιάσει τη θέλησή του, αλλά προτρέποντάς τον, τον ανυψώνει σε αυτήν την τιμή. Διότι και στο Ευαγγέλιο είναι γραμμένο ότι ο Κύριος έστειλε τους δούλους του, καλώντας όσους το επιθυμούν, κάνοντάς τους γνωστό ότι «το δείπνο είναι έτοιμο»· αυτοί όμως που κλήθηκαν το αρνήθηκαν, λέγοντας, ο ένας «αγόρασα», λέει, «ζευγάρια βόδια», και ο άλλος «παντρεύτηκα γυναίκα». Βλέπεις ότι αυτός που καλεί είναι έτοιμος, ενώ αυτοί που κλήθηκαν αρνήθηκαν. Επομένως, οι ίδιοι έγιναν υπαίτιοι για τον εαυτό τους. Τόσο μεγάλο, λοιπόν, είναι το αξίωμα των Χριστιανών. Βλέπε ότι ο Κύριος τους ετοίμασε τη βασιλεία και τους καλεί να εισέλθουν, αλλά αυτοί δεν θέλουν.

Χρησιμοποιούμε δε ένα βιωτικό παράδειγμα, όπως συμβαίνει στη ζωή. Όπως δηλαδή αν υπάρχει ένας βασιλιάς και βρει κάποιον φτωχό που πάσχει από ασθένειες και δεν τον ντραπεί, αλλά με ιατρικά φάρμακα θεραπεύσει τα τραύματά του, τον μεταφέρει στο παλάτι, του δώσει πορφύρα και διάδημα και τον κάνει κοινωνό στο τραπέζι του· έτσι και ο επουράνιος βασιλιάς Χριστός, όταν ήρθε στον άνθρωπο που είχε πάθη, τον θεράπευσε και τον έκανε κοινωνό του βασιλικού τραπεζιού, και αυτό χωρίς να παραβιάσει το θέλημά του, αλλά προτρέποντάς τον σε αυτό το συμπόσιο. Διότι και στο Ευαγγέλιο έχει γραφτεί, ότι έστειλε τους δούλους του ο Κύριος, καλώντας όσους ήθελαν, (λέγοντας) ότι «το γεύμα έχει ετοιμαστεί». Εκείνοι όμως που κλήθηκαν, αρνήθηκαν λέγοντας, ο μεν «αγόρασα ζευγάρια βοδιών», ο άλλος «παντρεύτηκα γυναίκα». Βλέπεις ότι εκείνος που καλεί είναι έτοιμος, αλλά οι προσκεκλημένοι αρνήθηκαν. Οι ίδιοι λοιπόν έγιναν υπαίτιοι στον εαυτό τους. Τόσο μεγάλο λοιπόν είναι το αξίωμα των Χριστιανών, ώστε ο Κύριος ετοίμασε βασιλεία και τους καλεί να εισέλθουν, και δεν θέλουν.

Ομοίως και ο άλλος: «Αγόρασα ζεύγη βοδιών και πηγαίνω να τα δοκιμάσω, έχε με δικαιολογημένο». Το ίδιο και ο έτερος: «Νυμφεύθηκα γυναίκα και δεν μπορώ να έλθω». Είναι φανερό, λοιπόν, ότι αυτά είναι τα ορατά πράγματα, εξαιτίας των οποίων δεν μπόρεσαν να πάνε στους γάμους του βασιλιά. Διπλός, επομένως, είναι ο πόλεμος για τους Χριστιανούς, όπως έχει προαναφερθεί, και διπλό αγώνα και πάλη πρέπει να διεξαγάγει ο καθένας και να δοκιμαστεί από θλίψεις, όποιος θέλει να ευαρεστήσει τον Κύριο. Διότι, όταν κάποιος απομακρυνθεί από γονείς, από γυναίκα ή κτήματα ή απολαύσεις ή πατρίδα ή συνήθειες και, τρόπον τινά, τα νικήσει και τα καταπολεμήσει —διότι και αυτά αποτελούν πόλεμο—, τότε, συγκεντρώνοντας τον εαυτό του, αφιερώνοντας τον χρόνο του στον Κύριο και εγκύπτοντας βαθιά στην ίδια του την ψυχή, αντιμετωπίζει πάλι πόλεμο και μεγάλο αγώνα ενάντια στις αντίπαλες δυνάμεις, ενάντια σε αόρατους εχθρούς και στις ενέργειες του σκότους. Εναντίον αυτών οφείλει να πολεμήσει και να αγωνιστεί, αναλαμβάνοντας ουράνια όπλα, για να μπορέσει να νικήσει τον φοβερό και πικρό πόλεμο της κακίας. Και για να μη φανεί ότι τα λέμε αυτά από τον εαυτό μας, άκουσε τον Απόστολο που λέει: «Δεν σας έχει καταλάβει πειρασμός παρά μόνο ανθρώπινος» (δηλαδή φανερός), πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει πειρασμός και πόλεμος όχι ανθρώπινος, αλλά αόρατος, και πάλι: «Τέλος, αδελφοί, να ενδυναμώνεστε εν Κυρίω και με την παντοδυναμία της ισχύος του».

«Και άλλος είπε: Γυναίκα παντρεύτηκα, και γι' αυτό δεν μπορώ να έρθω». Όταν ο συνδαιτυμόνας είπε ότι μακάριος είναι εκείνος που θα φάει γεύμα στη βασιλεία του Θεού, ο Κύριος τον διδάσκει ευρύτερα πώς πρέπει να κατανοούμε τα συμπόσια του Θεού. Και, πράγματι, λέει την εξής παραβολή, ονομάζοντας άνθρωπο τον φιλάνθρωπο Πατέρα Του. Διότι ο Θεός, όταν υποδηλώνει την τιμωρητική Του δύναμη, ονομάζεται στην Αγία Γραφή πάνθηρας, λεοπάρδαλη και αρκούδα· όταν όμως πρόκειται να υποδηλώσει κάποια φιλανθρωπία, παρουσιάζεται ως άνθρωπος, όπως ακριβώς και τώρα. Επειδή η παραβολή πραγματεύεται την κατεξοχήν φιλάνθρωπη οικονομία την οποία ενήργησε σε εμάς, καθιστώντας μας κοινωνούς της σάρκας του Υιού Του, τον ονόμασε άνθρωπο. Μέγα δείπνο, εξάλλου, ονόμασε την οικονομία αυτή· δείπνο μεν, επειδή ο Κύριος ήλθε στους έσχατους καιρούς και τρόπον τινά στη δύση του αιώνα. Μέγα δε είναι το δείπνο αυτό, επειδή ομολογουμένως μέγα είναι το μυστήριο της σωτηρίας μας· «και απέστειλε τον δούλο του την ώρα του δείπνου». Ποιος είναι αυτός ο δούλος; Είναι ο Υιός του Θεού, ο οποίος ανέλαβε μορφή δούλου, έγινε άνθρωπος, και λέγεται ότι απεστάλη ως άνθρωπος.