Οὐκοῦν οὐδὲν ὄφελος τοῖς μὴ πρὸς τὸ τοῦ σκοποῦ τέλος ἐπειγομένοις, ἄχρι δὲ τῆς ἀρχῆς μόνης ἱστῶσι τὸν τῶν μοναχῶν βίον· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ καταγέλαστον καταλιμπάνουσι τὴν ἑαυτῶν πρόθεσιν, ἀνανδρίας καὶ ἀβουλίας παρὰ τῶν ἔξωθεν ἐγκαλούμενοι. Φησὶ γὰρ καὶ ὁ Κύριος περὶ τῶν τοιούτων. «Τίς, βουλόμενος πύργον οἰκοδομῆσαι, οὐχὶ πρῶτον καθίσας ψηφίζει τὴν δαπάνην, εἰ ἔχει τὰ πρὸς ἀπαρτισμόν; μή ποτε, θέντος αὐτοῦ θεμέλιον καὶ μὴ ἰσχύοντος ἐκτελέσαι, ἄρξωνται ἐμπαίζειν αὐτῷ οἱ παραπορευόμενοι λέγοντες ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος θεμέλιον ἔθηκε καὶ οὐκ ἴσχυσεν ἐκτελέσαι.» Ἡ οὖν ἀρχὴ ἐχέτω τὴν προκοπὴν προθύμως ἐπὶ τῷ κατορθώματι. Καὶ γὰρ ὁ γενναιότατος ἀθλητὴς Παῦλος, βουλόμενος ἡμᾶς μὴ ἐπαμεριμνεῖν τοῖς προβεβιωμένοις ἀγαθοῖς, ἀλλ᾽ ὁσημέραι εἰς τὸ πρόσω προκόπτειν, λέγει· «Τῶν ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενος, τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος, κατὰ σκοπὸν διώκω ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως.» Τοιοῦτος γὰρ ὑπάρχει ὅλος ὁ τῶν ἀνθρώπων βίος, μὴ ἀρκούμενος τοῖς φθάσασιν, ἀλλὰ τρεφόμενος οὐ τοῖς φθάσασι μᾶλλον, ἀλλὰ τοῖς μέλλουσι. Τί γὰρ ὠφελεῖ ἄνθρωπον ὁ χθιζὸς τῆς γαστρὸς κόρος, σήμερον τῆς ἐμφύτου πείνης τὴν οἰκείαν τῆς βρώσεως παραμυθίαν μὴ εὑρισκούσης; Οὕτως οὖν οὐδὲ ψυχῆς κέρδος τοῦ χθεσινοῦ κατορθώματος, τῆς σημερινῆς ἀπολιμπανομένου δικαιοπραγίας. «Οἷον γὰρ εὕρω σε, φησί, τοιοῦτόν σε κρινῶ».
Μετάφραση
Επομένως, κανένα όφελος δεν υπάρχει για όσους δεν σπεύδουν προς τον τελικό σκοπό, αλλά περιορίζουν τον μοναχικό βίο μόνο στην αρχή του. Αντιθέτως, καθιστούν την απόφασή τους καταγέλαστη, καθώς κατηγορούνται από τους έξω για ανανδρία και έλλειψη βουλήσεως. Διότι λέει και ο Κύριος γι' αυτούς: «Ποιος, θέλοντας να οικοδομήσει έναν πύργο, δεν κάθεται πρώτα να υπολογίσει τη δαπάνη, αν έχει τα αναγκαία για να τον ολοκληρώσει; Μήπως τυχόν, αφού θέσει το θεμέλιο και δεν μπορέσει να τον τελειώσει, αρχίσουν να τον εμπαίζουν οι περαστικοί λέγοντας ότι αυτός ο άνθρωπος έθεσε θεμέλιο και δεν μπόρεσε να τελειώσει το έργο.» Η αρχή, λοιπόν, ας ακολουθείται πρόθυμα από την προκοπή προς το πνευματικό κατόρθωμα. Διότι και ο γενναιότατος αθλητής Παύλος, θέλοντας να μην επαναπαυόμαστε στα αγαθά που έχουμε πράξει στο παρελθόν, αλλά καθημερινά να προκόβουμε προς τα εμπρός, λέει: «Ξεχνώντας τα όσα βρίσκονται πίσω, και επεκτεινόμενος προς τα όσα βρίσκονται μπροστά, τρέχω προς τον σκοπό, για το βραβείο της άνω κλήσεως.» Διότι τέτοιος είναι ολόκληρος ο βίος των ανθρώπων, να μην αρκείται στα όσα έχει ήδη επιτύχει, αλλά να τρέφεται όχι τόσο με όσα παρήλθαν, όσο με τα μελλοντικά. Τι ωφελεί, άραγε, τον άνθρωπο ο χθεσινός χορτασμός της κοιλιάς, αν σήμερα η έμφυτη πείνα δεν βρίσκει την οικεία παρηγοριά της τροφής; Έτσι, λοιπόν, κανένα κέρδος δεν υπάρχει για την ψυχή από το χθεσινό κατόρθωμα, όταν στερείται τη σημερινή δικαιοπραγία. «Διότι σε όποια κατάσταση σε βρω», λέει, «σε τέτοια θα σε κρίνω».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες