Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 14:32

Αναλογιζόμενος δε τη δική μας αδυναμία, ευδόκησε να βεβαιώσει τις καρδιές μας και μέσα από παραδείγματα με την πλήρη επίγνωση της αλήθειας, και να μας καταστήσει πιο έτοιμους προς υπακοή, μέσα από όσα λέει: «Διότι, ποιος από εσάς, όταν θέλει να οικοδομήσει έναν πύργο, δεν κάθεται πρώτα να υπολογίσει τη δαπάνη, εάν διαθέτει τα απαραίτητα για την ολοκλήρωσή του, μήπως τυχόν, αφού βάλει τα θεμέλια και δεν μπορέσει να τελειώσει το έργο, αρχίσουν όλοι όσοι τον βλέπουν να τον εμπαίζουν, λέγοντας ότι αυτός ο άνθρωπος άρχισε να οικοδομεί, αλλά δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει; Ή ποιος βασιλιάς, όταν πηγαίνει να συγκρουστεί με άλλον βασιλιά σε πόλεμο, δεν κάθεται πρώτα να σκεφθεί, αν είναι σε θέση με δέκα χιλιάδες στρατό να αντιμετωπίσει αυτόν που έρχεται εναντίον του με είκοσι χιλιάδες; Ειδάλλως, ενώ εκείνος βρίσκεται ακόμη μακριά, στέλνει πρεσβεία και ζητά τους όρους για ειρήνη.»

για να μην τυχόν, αφού θέσει τα θεμέλια και δεν μπορέσει να το ολοκληρώσει, όλοι όσοι τον βλέπουν αρχίσουν να τον εμπαίζουν, λέγοντας, «Αυτός ο άνθρωπος άρχισε να οικοδομεί και δεν μπόρεσε να τελειώσει». Ή ποιος βασιλιάς, πορευόμενος να συγκρουστεί με άλλον βασιλιά σε πόλεμο, δεν κάθεται πρώτα να σκεφτεί αν μπορεί με δέκα χιλιάδες στρατό να αντιμετωπίσει εκείνον που έρχεται εναντίον του με είκοσι χιλιάδες; Ειδάλλως, ενώ εκείνος είναι ακόμη μακριά, στέλνει πρεσβεία και ζητά τους όρους της ειρήνης. Έτσι, λοιπόν, καθένας από εμάς, ο οποίος δεν απαρνείται όλα τα υπάρχοντά του, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου.» «Κανένας οικέτης δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο κυρίους.

Τι σημαίνει η παραβολή του Ευαγγελίου που περιέχει τη σύγκρουση των βασιλέων με τις είκοσι και τις δέκα χιλιάδες; Ο βασιλιάς που παρατάσσεται με τις δέκα χιλιάδες σημαίνει τον ηγεμόνα νου μέσα μας, ο οποίος πολεμά έχοντας μαζί του τις δέκα εντολές ενάντια στον άλλο βασιλιά που έχει τις είκοσι χιλιάδες, δηλαδή τον κοσμοκράτορα, ο οποίος αντιπαρατάσσεται μέσω των αισθητών πραγμάτων και των αισθήσεων. Διότι οι πέντε αισθήσεις, όταν ρέπουν προς τα αισθητά τα οποία αποτελούνται από τέσσερα στοιχεία, σχηματίζουν τον αριθμό είκοσι· μέσω αυτών ακριβώς παρατάσσεται εναντίον μας ο εχθρός. Το να καθίσει δε και να σκεφτεί, σημαίνει το να εξετάσει αν είναι δυνατόν να υποστεί κάθε κακοπάθεια και πόνο χάριν της αρετής. Ειδάλλως, λέει, ας στείλει πρεσβεία για ειρήνη, δηλαδή, εφόσον αδυνατούμε να ακολουθήσουμε την ευαγγελική πολιτεία, να υποτασσόμαστε στις φυσικές αναγκαιότητες που μας επιβλήθηκαν μετά την παράβαση.

Αλλά και ο Κύριος, κάνοντας υπαινιγμό για αυτόν τον διπλό πόλεμο, δηλαδή αυτόν που γίνεται μέσω των ορατών πραγμάτων και αυτόν που γίνεται από τον πονηρό, έλεγε: «Ποιος βασιλιάς, όταν πηγαίνει να συγκρουστεί σε πόλεμο με άλλον βασιλιά, δεν κάθεται πρώτα να υπολογίσει και να σκεφτεί αν μπορεί με δέκα χιλιάδες να αντιμετωπίσει αυτόν που έρχεται εναντίον του με είκοσι χιλιάδες; Ειδάλλως, ενώ ο άλλος είναι ακόμα μακριά, στέλνει πρεσβεία και ρωτά για τους όρους της ειρήνης». Και διδάσκει λέγοντας: «Δες πώς οφείλεις να αγωνιστείς και να δώσεις ολόκληρο τον εαυτό σου, γνωρίζοντας ότι πρόκειται να δώσεις τέτοιους πολέμους, φανερούς και κρυφούς». Διότι και ο Μωυσής, προτυπώνοντας τη σκιά της αλήθειας, διέταξε να φωνάζει ένας κήρυκας στον λαό, όταν επρόκειτο να βγουν σε πόλεμο: αν κάποιος (λέει) είναι δειλός, ας μην βγει στον πόλεμο, μήπως, δείχνοντας δειλία, παρασύρει και τις καρδιές των άλλων σε δειλία και τους κάνει να στραφούν προς τα πίσω. Παρομοίως, αν κάποιος (λέει) παντρεύτηκε πρόσφατα γυναίκα, ας μην βγει, μήπως, όταν βρεθεί στον πόλεμο και θυμηθεί τη γυναίκα του, υποχωρήσει και παρασύρει μαζί του και άλλους. Αν κάποιος έχτισε σπίτι και δεν το ολοκλήρωσε, ας μην βγει στον πόλεμο, μήπως, θυμούμενος την οικοδομή και χάνοντας το θάρρος του στον πόλεμο, κάνει και άλλους να υποχωρήσουν.

Με τον ίδιο τρόπο και ο Κύριος εδώ, αναζητώντας γενναίες, αγαθές και ανδρείες ψυχές, έλεγε ότι «πρώτα εξετάζει αν μπορεί με δέκα χιλιάδες να αντιμετωπίσει αυτόν που έρχεται εναντίον του με είκοσι χιλιάδες, ειδάλλως, ενώ εκείνος είναι ακόμη μακριά, ζητάει όρους ειρήνης», αναζητώντας ανθρώπους ανδρείους και πρόθυμους, που αναθέτουν με πεποίθηση ολόκληρο το θέλημά τους στον Κύριο και παραδίδουν ανεπιφύλακτα την προσωπική τους προαίρεση και τον ακολουθούν και πιστεύουν ότι κάθε νίκη επιτυγχάνεται μέσω των πνευματικών όπλων που παρέχονται από τον ουρανό σε όσους πιστεύουν.

Ότι δε θεμέλιο μεν είναι ο λόγος, και οικοδομή η πράξη, επαρκώς μας διδάσκει ο Απόστολος λέγοντας ότι «Θεμέλιο έχω θέσει τον Ιησού Χριστό, άλλος δε οικοδομεί επάνω του»· και στη συνέχεια απαριθμεί τις διάφορες οικοδομές, δηλαδή τις πράξεις των καλών ή των πονηρών έργων· ας φοβηθούμε λοιπόν, μήπως μας εμπαίξουν οι δαίμονες, για τους οποίους ο προφήτης λέει ότι «Εμπαίκτες θα τους εξουσιάσουν», δηλαδή αυτούς που έχουν απορριφθεί από τον Θεό. «Ή ποιος βασιλιάς, που πορεύεται για να αναμετρηθεί σε πόλεμο με άλλον βασιλιά, δεν θα καθίσει πρώτα να σκεφθεί, αν είναι σε θέση με δέκα χιλιάδες στρατό να αντιμετωπίσει εκείνον που έρχεται εναντίον του με είκοσι χιλιάδες; Ειδάλλως, ενώ εκείνος είναι ακόμη μακριά, στέλνει πρεσβεία και ζητά τους όρους της ειρήνης. Έτσι λοιπόν, καθένας από εσάς, ο οποίος δεν απαρνιέται όλα τα υπάρχοντά του, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου. Καλό είναι το αλάτι· εάν όμως το αλάτι χάσει τη δύναμή του, με τι θα αρτυθεί; Ούτε για το χώμα ούτε για την κοπριά είναι κατάλληλο· το πετούν έξω».