Ἐπὶ μείζονί σου μὴ προπετεύσῃ καθίσαι. Εἰ δὲ καὶ προτραπῇς, μὴ γίνου συγκάθεδρος, ἀλλὰ περιβλεψάμενος ὧδε κἀκεῖσε, σπεῦσον εὑρέσθαι ὑποβαίνουσαν καθέδραν, ἵνα σε δοξάσῃ ὁ Θεὸς τῇ ταπεινώσει. Ἐρωτώμενος, ἀποκρίνου πρεπούσῃ φωνῇ καὶ ταπεινῇ· μὴ ἐρωτώμενος, ἡσυχίαν ἄγε. Ἑτέρου ἐρωτωμένου, σφίγγε τὸ στόμα σου, μὴ, ἐκ προπετοῦς καρδίας συνωθουμένη ἡ γλῶσσά σου διαδρᾶσα, πλήξῃ τινὰ τῶν ἀκριβούντων τὴν ἄσκησιν, καὶ ὑπὸ τὰ δεσμὰ τῶν ἐγκλημάτων σε καταστήσῃ. Καθεζόμενος δὲ, οὐκ ἐπιτρέψεις τῷ ἑτέρῳ ποδὶ τὸ σκέλος σου· ἀπροσεξίας γὰρ τοῦτο, καὶ μετεωριζομένης ψυχῆς. Διαλεγόμενος τῷ ἐλαχιστοτέρῳ σου, ἢ καὶ ἐρωτώμενός τι παρ᾽ αὐτοῦ, οὐ ποιήσεις ῥᾳθύμως τὰς ἀποκρίσεις, ὑπερφρονῶν τοῦ ἀδελφοῦ ἐπὶ ὕβρει Θεοῦ. Ὁ γὰρ ἀτιμάζων πένητα παροξύνει τὸν ποιήσαντα αὐτὸν, φησὶν ἡ Παροιμία. Προπηδάτω ὁ τῆς παρακλήσεως λόγος τῶν λοιπῶν σου ῥημάτων, κυρῶν σου τὴν τοῦ πλησίον ἀγάπην. Τιθέσθω καὶ μέσος, καὶ πληρέστατος τῆς διαλέξεως, ἐν φαιδρῷ τῷ προσώπῳ, ἵνα δῷς εὐφροσύνην τῷ σοι διαλεγομένῳ. Ἐν παντὶ κατορθώματι τοῦ πλησίον σου εὐφραίνου, καὶ δόξαζε τὸν Θεόν· σὰ γάρ εἰσι τὰ ἐκείνου κατορθώματα, ὡς καὶ τὰ σὰ ἐκείνου. Τὰς πρωτοκλισίας καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συνελεύσεσι παραιτοῦ· τὸν δὲ ἔσχατον τόπον μεταδίωκε, ἵνα ἀκούσῃς μᾶλλον· Φίλε, προσανάβηθι.
Μετάφραση
Παρουσία ανωτέρου σου, μην προτρέξεις να καθίσεις. Εάν όμως και προτραπείς, μη γίνεσαι συγκάθεδρος, αλλά, αφού κοιτάξεις ολόγυρα εδώ κι εκεί, σπεύσε να βρεις μια κατώτερη θέση, για να σε δοξάσει ο Θεός για την ταπείνωσή σου. Όταν σε ρωτούν, να απαντάς με πρέπουσα και ταπεινή φωνή· όταν δεν σε ρωτούν, να τηρείς ησυχία. Όταν ρωτούν άλλον, κλείνε το στόμα σου, μήπως, ωθούμενη η γλώσσα σου από προπετή καρδιά, ξεφύγει και πληγώσει κάποιον από όσους τηρούν με ακρίβεια την άσκηση, και σε υποβάλει στα δεσμά των εγκλημάτων. Όταν κάθεσαι, να μην τοποθετείς το ένα πόδι πάνω στο άλλο· διότι αυτό είναι δείγμα απροσεξίας και μετεωριζόμενης ψυχής. Όταν συνομιλείς με τον κατώτερό σου, ή όταν ερωτάσαι κάτι από αυτόν, να μην απαντάς με ραθυμία, καταφρονώντας τον αδελφό προς ύβριν του Θεού. Διότι «εκείνος που ατιμάζει τον πένητα, παροξύνει Αυτόν που τον δημιούργησε», λέει η Παροιμία. Ας προηγείται ο λόγος της παρακλήσεως από τα υπόλοιπα λόγια σου, επισφραγίζοντας την αγάπη σου προς τον πλησίον. Ας βρίσκεται και στο μέσο, και ας κατακλύζει τη συζήτηση, με φαιδρό πρόσωπο, για να δώσεις χαρά σε αυτόν που συνομιλεί μαζί σου. Να χαίρεσαι με κάθε κατόρθωμα του πλησίον σου και να δοξάζεις τον Θεό· διότι τα δικά του κατορθώματα είναι και δικά σου, όπως και τα δικά σου είναι και δικά του. Να αποφεύγεις τις πρωτοκλισίες και τις πρωτοκαθεδρίες στις συνάξεις· να επιδιώκεις μάλλον τον τελευταίο τόπο, για να ακούσεις το: «Φίλε, ανέβα υψηλότερα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες