Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 15:1

ΛΟΥΚΑΣ. Τον πλησίαζαν δε όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί για να τον ακούν. Και οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι γόγγυζαν, λέγοντας ότι αυτός δέχεται αμαρτωλούς και συντρώγει με αυτούς. Τους είπε τότε αυτήν την παραβολή, λέγοντας: Ποιος από εσάς, έχοντας εκατό πρόβατα και χάνοντας ένα από αυτά, δεν αφήνει τα ενενήντα εννέα στην έρημο και δεν πηγαίνει προς το χαμένο, μέχρι να το βρει; και τα εξής. ΠΡΟΣ ΘΕΣΣ. Β΄. Εάν δε κάποιος δεν υπακούει στον λόγο μας μέσω της επιστολής, αυτόν να τον επισημαίνετε και να μη συναναστρέφεστε μαζί του, για να ντραπεί. Και να μην τον θεωρείτε ως εχθρό, αλλά να τον νουθετείτε ως αδελφό. ΠΡΟΣ ΚΟΡ. Β΄. Εάν δε κάποιος έχει προκαλέσει λύπη, δεν έχει λυπήσει εμένα, αλλά εν μέρει, για να μην επιβαρύνω όλους εσάς. Αρκετή είναι για έναν τέτοιο άνθρωπο αυτή η επιτίμηση που έγινε από τους περισσότερους· ώστε, αντίθετα, πρέπει εσείς μάλλον να τον συγχωρήσετε και να τον παρηγορήσετε, μήπως τυχόν καταποθεί ο άνθρωπος αυτός από την υπερβολική λύπη.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΕ΄. <«Και τον πλησίαζαν όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί για να τον ακούσουν.»> (A f. 206) «Έστειλε από τον ουρανό τον Υιό ο Θεός και Πατέρας, όχι για να κρίνει τον κόσμο, όπως λέει ο ίδιος, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι' αυτού.» Έπειτα, πώς έπρεπε να σωθεί ο κόσμος, ο οποίος είχε πιαστεί στις παγίδες της αμαρτίας; Άραγε με το να του ζητηθεί να δώσει λόγο, ή μάλλον με το να ευεργετηθεί, δείχνοντας ο Θεός ανεξικακία, και παραδίδοντας τρόπον τινά στη λήθη τα παρελθόντα, και αναπλάθοντας σε μια άγια ζωή όσους δεν γνώριζαν να ζουν σωστά; Γιατί λοιπόν, πες μου, γογγύζεις, ω Φαρισαίε, επειδή ο Χριστός δεν απαξίωσε να συναναστραφεί με τελώνες και αμαρτωλούς, και με αυτόν τον τρόπο άνοιξε για αυτούς τον δρόμο της σωτηρίας στο πλαίσιο της θείας οικονομίας; Για αυτήν την αιτία υποβλήθηκε σε κένωση και έγινε όμοιος με εμάς. Μήπως λοιπόν επικρίνεις την ένσαρκη οικονομία του Μονογενούς; Αν και οι μακάριοι προφήτες θαύμασαν την έντεχνη σοφία αυτού του μυστηρίου. Διότι ψάλλει ο προφήτης Δαβίδ και λέει: «Ψάλτε με σύνεση, εβασίλευσε ο Θεός επί των εθνών.» Ο δε Αββακούμ λέει ότι άκουσε το άγγελμα, κατανόησε τα έργα, και περιήλθε σε έκσταση· πώς λοιπόν δεν ντρέπεσαι να κατακρίνεις αυτά που έπρεπε να θαυμάζεις;

Διότι, είτε ως μοσχάρι είτε ως ερίφιο νοηθεί ο Χριστός ως θυσία υπέρ της αμαρτίας, δεν θυσιάστηκε μόνο υπέρ των εθνών, αλλά για να ελευθερώσει και τον ίδιο τον Ισραήλ, ο οποίος υπέμεινε μεγάλη καταδίκη εξαιτίας της παραβάσεως του νόμου. Και το μαρτυρεί γράφοντας ο σοφότατος Παύλος: «Γι' αυτό και ο Υιός, για να αγιάσει τον λαό διά του ιδίου αυτού αίματος, έπαθε έξω από την πύλη». Ποιος είναι λοιπόν άραγε ο σκοπός της παραβολής; Ας ερευνήσουμε την αιτία για την οποία ειπώθηκε, διότι έτσι θα γνωρίσουμε την αλήθεια. Είπε λοιπόν αυτός ο μακάριος Λουκάς λίγο πιο πριν σχετικά με τον Σωτήρα όλων μας Χριστό: «Πλησίαζαν δε σε αυτόν όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί για να τον ακούσουν· και γόγγυζαν οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς, λέγοντας, ότι Αυτός δέχεται αμαρτωλούς και συντρώγει μαζί τους».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΕ΄. Η παραβολή για τα εκατό πρόβατα. Για εκείνον που αποδήμησε σε μακρινή χώρα. «Τον πλησίαζαν, λοιπόν, όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί για να τον ακούσουν. Και οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς διαμαρτύρονταν έντονα λέγοντας ότι: 'Αυτός δέχεται αμαρτωλούς και συντρώγει μαζί τους'. Είπε τότε προς αυτούς την εξής παραβολή λέγοντας: 'Ποιος άνθρωπος από εσάς, που έχει εκατό πρόβατα και χάσει ένα από αυτά, δεν αφήνει τα ενενήντα εννέα στην έρημο και δεν πηγαίνει να βρει το χαμένο, μέχρι να το βρει; Και όταν το βρει, το βάζει στους ώμους του χαίροντας, και όταν επιστρέψει στο σπίτι του, συγκαλεί τους φίλους και τους γείτονες λέγοντάς τους:»