Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 15:10

Κάποτε ο Ματθαίος και ο Ζακχαίος ήταν τελώνες, αλλά, περιφρονώντας τα χρήματα, υπερέβησαν την τελωνεία. Και ο μεν δέχθηκε τον Ιησού στο σπίτι του και ακόμη περισσότερο στην ψυχή του, ο δε αναδείχθηκε ευαγγελιστής και συγγραφέας των θαυμαστών πράξεων. Είναι αναγκαίο να φέρουμε στη μνήμη μας τον τελώνη που βρισκόταν μαζί με τον Φαρισαίο, καθώς και τη γυναίκα που έχασε τη δραχμή και τη βρήκε.

Τέτοιοι ήταν οι άγιοι απόστολοι και μαθητές του Κυρίου, οι οποίοι μαζί με τον Πέτρο λένε: «Ιδού, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε». Αποστέλλονται, λοιπόν, για να λύσουν τον προαναφερθέντα πώλο. Διότι η παρουσία και η φιλανθρωπία του Σωτήρος μας μάς ανακάλεσε από το απέναντι χωριό στην επουράνια πόλη, την άνω Ιερουσαλήμ. Διότι νομίζω ότι εξαιτίας της παρακοής του Αδάμ, η οποία συνέβη, εκδιωχθήκαμε από τον παράδεισο και μετοικισθήκαμε στο απέναντι χωριό. «Εξέβαλε», αναφέρει, «ο Θεός τον Αδάμ και τον εγκατέστησε απέναντι από τον παράδεισο της τρυφής». Και εδώ, λοιπόν, στο απέναντι χωριό αποστέλλονται οι μαθητές από τον Ιησού για να λύσουν τον προλεχθέντα πώλο. Και πρόσεξε μήπως εξαιτίας αυτού που εκδιώχθηκε απέναντι από τον παράδεισο αποστέλλονται οι μαθητές στο απέναντι χωριό από τον Ιησού, για να λύσουν αυτόν τον πώλο. Διότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο επεδήμησε ο Σωτήρας, εγκαταλείποντας τα ενενήντα εννέα πρόβατα που δεν είχαν πλανηθεί, ώστε πορευόμενος να αναζητήσει το πλανημένο, και βρίσκοντάς το, χαίρει για αυτό. Συγχαίρουν δε και οι άγγελοι «για έναν αμαρτωλό που μετανοεί». Πρέπει όμως να ερευνηθεί εάν οι μαθητές απεστάλησαν στο απέναντι χωριό μόνο χάριν της διακονίας του πώλου. Διότι γνωρίζω ότι πριν από τους αποστόλους, αόρατες δυνάμεις διακονούσαν τον Ιησού.

Διότι γίνεται χαρά για έναν αμαρτωλό που μετανοεί.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΙΒʹ. Εάν κάποιος προσέλθει στον κατά Θεόν βίο, είναι άραγε ορθό ο προεστώς να δέχεται έναν τέτοιον χωρίς τη γνώμη των αδελφών, ή πρέπει προηγουμένως να το θέτει υπόψη και εκείνων; ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Ο Κύριος διδάσκει να συγκαλούνται οι φίλοι και οι γείτονες για εκείνον που μετανοεί. Επομένως, είναι πολύ περισσότερο αναγκαίο αυτός που προσέρχεται να γίνεται δεκτός εν γνώσει όλων των αδελφών, ώστε και να χαρούν μεταξύ τους, και να προσευχηθούν από κοινού.

«Μήπως δεν υπάρχει ρητίνη στη Γαλαάδ, ή δεν υπάρχει εκεί ιατρός; Γιατί δεν επήλθε η ίαση της θυγατέρας του λαού μου;» Πράγματι, θα μπορούσες να βρεις στη Θεία Γραφή πολλά αντίδοτα κατά του κακού, και πολλά φάρμακα που οδηγούν από την απώλεια στη σωτηρία: τα μυστήρια περί θανάτου και αναστάσεως, τα λόγια περί της φοβερής κρίσεως και της αιωνίου κολάσεως, τις διδασκαλίες περί μετανοίας και αφέσεως των αμαρτιών, και εκείνα τα αμέτρητα παραδείγματα επιστροφής. Τη δραχμή, το πρόβατο, τον υιό που κατασπατάλησε την περιουσία του με τις πόρνες, που είχε χαθεί και βρέθηκε, που ήταν νεκρός και αναστήθηκε. Ας χρησιμοποιήσουμε αυτά τα βοηθήματα κατά του κακού, και μέσω αυτών ας θεραπεύσουμε την ψυχή μας. Φέρε στον νου σου την έσχατη ημέρα (διότι βεβαίως δεν πρόκειται να ζήσεις εσύ μόνη σου αιώνια) και την αγωνία, την ασφυξία και την ώρα του θανάτου, την κατεπείγουσα απόφαση του Θεού και τους αγγέλους που βιάζονται, και την ψυχή που ταράσσεται φοβερά μέσα σε όλα αυτά και μαστιγώνεται πικρά εκ των προτέρων από την αμαρτωλή της συνείδηση, η οποία στρέφεται αξιολύπητα προς τα εγκόσμια, καθώς και την αναπόφευκτη ανάγκη εκείνης της μακράς αποδημίας.

Και εάν είναι αλήθεια, που οπωσδήποτε είναι αλήθεια, ότι σύμφωνα με τον λόγο του Σωτήρος υπάρχει χαρά στους ουρανούς ενώπιον των αγίων αγγέλων για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, πώς θα μπορούσε να αμφιβάλλει κανείς ότι, όταν ο Χριστός επαναφέρει ολόκληρη την οικουμένη στην επίγνωση της αλήθειας, και την καλεί σε επιστροφή, και την δικαιώνει μέσω της πίστεως, και την καθιστά λαμπρή μέσω του αγιασμού, υπήρξε χαρά και πανήγυρις ανάμεσα στα επουράνια πνεύματα;

Διότι θα διδαχθείτε με χαρά, και εντρυφώντας στους ιερούς λόγους. Γι' αυτό άλλωστε και ο θεσπέσιος Δαβίδ λέει: «Πόσο γλυκά είναι στον λάρυγγά μου τα λόγια σου! Περισσότερο από το μέλι και την κηρήθρα στο στόμα μου.» Και διαβεβαίωνε ότι χαιρόταν περισσότερο για αυτά, και μάλιστα πολύ συνετά, σαν να επρόκειτο για κάθε είδους πλούτο· θα μπορούσε όμως να νοηθεί και με άλλο τρόπο ότι εξέρχονται με χαρά: διότι, απαλλασσόμενοι από την παλαιά πλάνη, αποδέχονται πρόθυμα με χαρά την κλήση του Θεού, και το ότι αυτό είναι αληθές μπορεί κανείς να το διαπιστώσει από τα ίδια τα πράγματα. <Διότι τα όρη και οι βουνοί θα αναπηδήσουν υποδεχόμενα εσάς με χαρά, και όλα τα δέντρα του αγρού θα επικροτήσουν με τα κλαδιά τους, και αντί για τη στοιβή θα φυτρώσει κυπαρίσσι, και αντί για την κόνυζα θα φυτρώσει μυρτιά. Και θα υπάρχει ο Κύριος ως όνομα και ως αιώνιο σημείο, και δεν θα εκλείψει.> Ως όρη αναφέρει εδώ ίσως τις άνω και ουράνιες δυνάμεις, οι οποίες έχουν ταχθεί από τον Θεό για την προστασία όσων βρίσκονται στη γη. Διότι είναι πνεύματα λειτουργικά που αποστέλλονται προς διακονία χάριν εκείνων που πρόκειται να κληρονομήσουν τη σωτηρία, και χαίρονται έστω και για έναν αμαρτωλό που μετανοεί. Και βεβαίως θα μπορούσαν εύλογα να παρομοιαστούν με όρη, επειδή έλαχαν τη θέση να βρίσκονται πολύ ψηλά, εξαιτίας του μεγέθους της αρετής που ενυπάρχει σε αυτές.

Η αναζήτηση του πεσόντος έγινε αφού η γυναίκα άναψε λυχνάρι· διότι βρεθήκαμε από τη σοφία του Θεού και Πατρός, η οποία είναι ο Υιός, καθώς ανέλαμψε μέσα μας το φως του θείου και νοητού εωσφόρου, και αφού ανέτειλε ο ήλιος της δικαιοσύνης, και έλαμψε η ημέρα, σύμφωνα με το γεγραμμένο. Γι' αυτό λοιπόν, μέσω ενός από τους αγίους προφήτες, είπε κάπου ο Θεός για τον Σωτήρα όλων μας Χριστό: «Πλησιάζει γρήγορα η δικαιοσύνη μου να αποκαλυφθεί, και το σωτήριό μου θα ανάψει σαν λαμπάδα». Και ο Ίδιος λέει για τον εαυτό Του, άλλοτε μεν: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου»· άλλοτε δε πάλι ότι: «Εγώ ήρθα ως φως σε αυτόν τον κόσμο· εκείνος που με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής». Επομένως, το χαμένο σώθηκε μέσα στο φως, και το γεγονός αυτό προκάλεσε χαρά στις άνω δυνάμεις· διότι και αυτές χαίρονται έστω και για έναν αμαρτωλό που μετανοεί· και αυτό μας το δίδαξε ο Ίδιος που γνωρίζει τα πάντα.

Διότι, εάν ταυτίσουμε το πρόσωπο των αγγέλων με τον γνήσιο υιό, δεν θα διαπιστώσουμε ότι αυτός λέει λόγια που αρμόζουν στους αγίους αγγέλους, ούτε βέβαια ότι έχει την ίδια διάθεση με εκείνους απέναντι σε όσους επιστρέφουν από τις αμαρτίες προς τη μετάνοια. Διότι ο Σωτήρας και Κύριος των όλων λέει ότι υπάρχει χαρά στους ουρανούς ενώπιον των αγίων αγγέλων για έναν αμαρτωλό που μετανοεί. Ωστόσο, ο υιός που περιγράφεται στην προκειμένη παραβολή ως ευπρόσδεκτος στον πατέρα και ο οποίος έζησε άμεμπτο βίο, αναφέρεται ότι οργίστηκε και έφτασε σε τέτοιο σημείο έλλειψης αγάπης προς τον αδελφό του, ώστε να κατηγορήσει τον πατέρα του για τη στοργή του προς αυτόν που σώθηκε. Διότι δεν ήθελε, λέει, να εισέλθει στο σπίτι, δυσανασχετώντας επειδή έγινε δεκτός με μετάνοια αυτός που μόλις είχε συνέλθει, και επειδή θυσιάστηκε για χάρη του το μοσχάρι, και επειδή ο πατέρας διοργάνωσε γιορτή για αυτόν. Αυτό όμως έρχεται σε σύγκρουση, όπως είπα, με τη διάθεση των αγίων αγγέλων. Διότι εκείνοι χαίρονται και δοξολογούν τον Θεό, βλέποντας αυτούς που βρίσκονται στη γη να σώζονται. Γι' αυτό άλλωστε, όταν ο Υιός καταδέχθηκε τη σαρκική γέννηση από γυναίκα στη Βηθλεέμ, έφερναν το χαρμόσυνο μήνυμα στους ποιμένες, λέγοντας: «Μη φοβάστε. Διότι ιδού, σας φέρνουμε το χαρμόσυνο μήνυμα μιας μεγάλης χαράς, η οποία θα είναι για όλον τον λαό: ότι γεννήθηκε για εσάς σήμερα σωτήρας, ο οποίος είναι ο Χριστός ο Κύριος, στην πόλη του Δαβίδ».

Ακόμη δε ανώτερα πράγματα προσδοκούν οι άγιοι, ότι μετά τις επίγειες κακοπάθειες θα τους υποδεχθεί το τρισμακάριο τέλος, η θαυμαστή άνω σκηνή του Θεού και ο εσώτατος οίκος της, στον οποίο θα εισαχθούν υψούμενοι από αγγελικές δυνάμεις, σύμφωνα με όσα λέει ο Σύμμαχος: «Θα μεταφερθώ έως τον οίκο του Θεού»· εξού και το: «Θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλη». Σε αντιδιαστολή προς την αισθητή σκηνή του Μωυσή, ονόμασε θαυμαστή τη νοητή σκηνή, την αληθινή, την οποία έστησε ο Κύριος και όχι άνθρωπος. Εάν δε γίνεται χαρά στους ουρανούς από τους αγγέλους του Θεού για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, πώς δεν είναι φυσικό, όταν μια ψυχή μετά από επαρκή πνευματική άσκηση ανέρχεται στα επουράνια άγια, να ακούγεται δοξαστική φωνή από το πλήθος εκείνων που πανηγυρίζουν για τη σωτηρία όσων σώζονται;

Προσέξτε μήπως πει κανείς ότι αμάρτησα πολύ και δεν έχω συγχώρεση. Εκείνος που το λέει αυτό, δεν γνωρίζει ότι ο Θεός είναι ο Θεός των μετανοούντων· αυτός που ήλθε για χάρη εκείνων που ασθενούν· αυτός που είπε ότι γίνεται χαρά για έναν αμαρτωλό που μετανοεί· αυτός που είπε ότι δεν ήλθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια. Αυτή δε είναι η αληθινή μετάνοια: το να απομακρυνθεί κανείς από την αμαρτία και να τη μισήσει, σύμφωνα με εκείνον που λέει: «μίσησα και βδελύχθηκα την αδικία», και το «ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά να τηρήσω τα προστάγματά σου». Και τότε ο Θεός με χαρά δέχεται αυτόν που προσέρχεται σε αυτόν.

Εάν λοιπόν γίνεται χαρά στους ουρανούς από τους αγγέλους του Θεού για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, εύλογα, όταν μια θεοφιλής ψυχή, μετά τον επαρκή και παρόντα βίο πνευματικής ασκήσεως, αξιώνεται την είσοδο στα επουράνια άγια, υψώνεται φωνή επευφημίας από ένα πλήθος που πανηγυρίζει και ευχαριστεί για τη σωτηρία εκείνου που σώζεται. Έχοντας πειστεί ότι αυτά είναι αληθινά εκείνος που μαθήτευσε σε αυτά, δικαιολογημένα λέει προς τον εαυτό του: «Γιατί είσαι περίλυπη, ψυχή μου, και γιατί με ταράζεις;». Ή, σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «Γιατί καταβάλλεσαι, ψυχή μου, και γιατί θορυβείς εναντίον μου;».

Την πρώτη τιμωρία οφείλει ο άνθρωπος στον Θεό διότι απομάκρυνε τον εαυτό του από τον Δημιουργό και αυτομόλησε προς τον εχθρό, γινόμενος δραπέτης και αποστάτης του κατά φύσιν Δεσπότη· δεύτερον, διότι αντάλλαξε την αυτεξούσια ελευθερία με την πονηρή δουλεία της αμαρτίας, και προτίμησε, αντί της συμβιώσεως με τον Θεό, να τυραννείται από την καταστρεπτική δύναμη. Αλλά και το να μην ατενίζει το κάλλος του Δημιουργού, αλλά να στρέφει το πρόσωπο προς το αίσχος της αμαρτίας, από ποιο άραγε κακό θα μπορούσε να θεωρηθεί δεύτερο; Η περιφρόνηση των θείων αγαθών και η προτίμηση των δελεασμάτων του πονηρού σε ποιο βαθμό τιμωρίας θα μπορούσε να καταταχθεί; Ο αφανισμός της εικόνας και η φθορά του θείου χαρακτήρα, ο οποίος διαμορφώθηκε μέσα μας κατά την αρχική δημιουργία, η απώλεια της δραχμής, η απομάκρυνση από την τράπεζα του Πατέρα, η εξοικείωση με τον δυσώδη βίο των χοίρων, η κατασπατάληση του πολύτιμου πλούτου, και όλα τα παρόμοια σφάλματα που μπορεί να διαπιστώσει κανείς μέσα από τη Γραφή και τους συλλογισμούς, ποιος λόγος θα μπορούσε να τα απαριθμήσει; Επειδή, λοιπόν, εξαιτίας τέτοιων και τόσων σφαλμάτων το ανθρώπινο γένος είναι υπόδικο ενώπιον του Θεού για την έκτιση τιμωρίας, γι' αυτό φρονώ ότι ο Λόγος μάς παιδαγωγεί μέσω της διδασκαλίας της προσευχής, ώστε κατά την αναστροφή μας με τον Θεό σε καμία περίπτωση να μην παρουσιαζόμαστε με παρρησία βασισμένοι δήθεν σε καθαρή συνείδηση, έστω κι αν κάποιος έχει απομακρυνθεί στον μέγιστο βαθμό από τα ανθρώπινα σφάλματα.

Διότι στη γη η ειρήνη είναι διπλή, και προς τα επουράνια, και προς τα ίδια τα επίγεια· ενώ στους ουρανούς είναι απλή. Διότι, εάν για έναν αμαρτωλό που μετανοεί χαίρονται οι άγγελοι, πόσο μάλλον για τόσους πολλούς. Όλα αυτά τα κατόρθωσε η δύναμη του Θεού. Γιατί λοιπόν, λέει, στηρίζεστε στους αγγέλους; Διότι τόσο πολύ απέχουν εκείνοι από το να σας οδηγήσουν στον Θεό, ώστε κάποτε βρίσκονταν μάλιστα σε εχθρότητα μαζί σας, και, εάν δεν σας είχε συμφιλιώσει ο ίδιος ο Θεός με αυτούς, δεν θα είχατε ειρηνεύσει. Γιατί λοιπόν προστρέχετε σε αυτούς; Θέλεις να μάθεις πόσο μίσος έτρεφαν οι άγγελοι προς εμάς, και πώς μας αποστρέφονταν πάντοτε;

δ'. Αυτήν την τράπεζα βλέποντας και οι άγγελοι από τον ουρανό, τέρπονται και ευφραίνονται. Διότι, εάν για έναν αμαρτωλό που μετανοεί χαίρονται, για τόσους δικαίους που τους μιμούνται, τι δεν θα πράξουν; Εκεί δεν υπάρχει κύριος και δούλος· όλοι είναι δούλοι, όλοι είναι ελεύθεροι.

Σήμερα γίνεται χαρά στον ουρανό και στη γη. Διότι, εάν για έναν αμαρτωλό που μετανοεί προκαλείται τόση αγαλλίαση, για ένα τόσο μεγάλο πλήθος, το οποίο σύσσωμο αφενός χλεύασε τις παγίδες του διαβόλου και αφετέρου έσπευσε να εγγραφεί στο ποίμνιο του Χριστού, πόσο μεγαλύτερη χαρά γίνεται στους αγγέλους και στους αρχαγγέλους και σε όλες τις άνω δυνάμεις και σε όλους όσους βρίσκονται επί της γης.

Διότι ευφραίνονται, λέγει, οι άγγελοι του Θεού, σύμφωνα με την κυριακή φωνή, για έναν αμαρτωλό που μετανοεί. Μην απογυμνώνεις τον εαυτό σου, άνθρωπε, μην απορρίπτεις την πανοπλία του Αγίου Πνεύματος, για να μη γίνεις ευάλωτος στους εχθρούς· με τον θυρεό της μετανοίας να δέχεσαι και να αποτινάσσεις τα βέλη της επιθυμίας. Γλυκιά είναι η πορνεία, αλλά επιβλαβής· τραχιά είναι η σωφροσύνη, αλλά επωφελής. Η πορνεία έχει ως συμπράττουσα τη φύση του σώματος· η σωφροσύνη έχει ως συνεργό τη χάρη του Πνεύματος.

Άλλη προσέγγιση στο ίδιο θέμα Επειδή όμως, εκτός από αυτά, μου φαίνεται ότι ο λόγος του διδασκάλου έχει και άλλο νόημα, πρέπει να λεχθεί και αυτό, όσο μας είναι δυνατόν, με τον Θεό να κατευθύνει τον λόγο στα Ευαγγέλια. Η μόνη αιτία των πάντων και Θεός, ο δικός μου Ιησούς, διδάσκοντας κρυφά με παραβολές, ονόμασε τον άνθρωπο «πρόβατο» που απομακρύνθηκε από τη θεία εκατοντάδα, και «δραχμή» που χάθηκε από τη θεία δεκάδα, και «άσωτο υιό» που αποσκίρτησε αυθάδικα από τον πατέρα και διέλυσε την ομόνοια της θείας αδελφικής δυάδας· τον ονόμασε «πρόβατο», επειδή, νομίζω, αποτελεί αντικείμενο πρόνοιας, καθοδηγείται, εντάσσεται σε τάξη, και παρέχει στον ιδιοκτήτη του τρία αναγκαία αγαθά, μαλλί, αρνί και γάλα, καθώς τρέφεται και τρέφει, με τον λόγο και τον τρόπο της φυσικής θεωρίας, και ντύνεται και ντύνει με τον τρόπο της ηθικής φιλοσοφίας, και πλουτεί και πλουτίζει, σύμφωνα με τη γέννηση του ομοίου, μέσω του μυστηρίου της αληθινής εποπτείας· αφετέρου τον ονόμασε «δραχμή», ως κάτι λαμπρό και βασιλικό, που μέσω του λόγου της εικόνας φέρει τα χαρακτηριστικά του θείου αρχετύπου, και που είναι ικανό να δεχθεί, όσο του είναι εφικτό, όλη τη θεϊκή ωραιότητα· και τέλος «υιό», ως κληρονόμο των πατρικών αγαθών και ισότιμο με τον Πατέρα κατά τη δωρεά της χάριτος.

Αφού με αυτά έδωσε λύση στο ζήτημα, προχωρά στην ανάπτυξη της παραβολής που εισάγει τον νεότερο και άσωτο υιό και τον μεγαλύτερο μαζί με τον πατέρα και εκθέτει τα όσα συμβαίνουν σε αυτούς. Και λέει ότι ο μεν μεγαλύτερος υιός συμβολίζει τις αγγελικές δυνάμεις (επειδή αυτές έχουν τα πρωτεία έναντι του δικού μας γένους, τόσο κατά τον χρόνο όσο και κατά τον τρόπο), ο δε άσωτος συμβολίζει το ανθρώπινο γένος, και ο πατέρας τον δημιουργό και δεσπότη των πάντων. Το ότι, πάλι, ο μεγαλύτερος υιός δυσανασχετεί για την επιστροφή και την ευμενή υποδοχή του νεότερου, αυτό δεν εκφράζει τη γνώμη ή τη διάθεση των αγγέλων, αλλά η παραβολή διαμορφώνει αυτήν την εικόνα για να δείξει το μέγεθος της ευεργεσίας, ότι δηλαδή μετά από τόση ασωτία ο άσωτος υιός απήλαυσε τέτοια μεγάλη τιμή, που και η ίδια η τάξη των αγγέλων, αν ήταν στη φύση τους να φθονούν, θα ενοχλούνταν και θα θεωρούσαν ανυπόφορη αυτήν την υπερβολική τιμή. Διότι πώς είναι συμβατό οι ίδιοι που χαίρονται για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, να φθονούν πάλι επειδή αξιώνεται της πατρικής ευσπλαχνίας;

Και του δίνει την πρώτη στολή και το δαχτυλίδι, και για χάρη του έθυσε τον σιτευτό μόσχο. Αποδέχεται με χαρά και ο Ουράνιος Πατέρας την ψυχή που επιστρέφει και μετανοεί και προσέρχεται σε Αυτόν με αλήθεια, και της δίνει τη στολή του φωτός του Χριστού και το δαχτυλίδι της σφραγίδας του επουράνιου και αγαθού Πνεύματος. Διότι για χάρη της θυσιάστηκε και ο καλός σιτευτός μόσχος, ο ίδιος ο Κύριος που έπαθε κατά σάρκα. «Επειδή, λέει, ήταν νεκρός και ξανάζησε, και ήταν χαμένος και βρέθηκε». Ήταν νεκρός και χαμένος για τον πατέρα του· διότι εκεί ζούσε άσωτα και έβοσκε χοίρους. Και η ψυχή, για όσο διάστημα ζει άσωτα, συναναστρεφόμενη με τα πνεύματα της πονηρίας και πορνεύοντας μαζί τους μέσω της ενέργειας των παθών και διάγοντας τη ζωή της μέσα στην αμαρτία, τυγχάνει νεκρή και χαμένη για τον επουράνιο και αγαθό Πατέρα. Όταν όμως θυμηθεί και επιστρέψει προς Αυτόν και μετανοήσει, τότε «γίνεται χαρά» στους ουρανούς «ενώπιον των αγγέλων του Θεού», και λαμβάνει τη στολή της δόξας του φωτός του Χριστού, σφραγιζόμενη με το επουράνιο Πνεύμα, και έτσι ζει πάλι πνευματική ζωή κοντά στον επουράνιο Πατέρα.

«Συγχαρείτε με, διότι βρήκα τη δραχμή που είχα χάσει. Έτσι σας λέω, χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού για έναν αμαρτωλό που μετανοεί.» Ο μεν Κύριος έκανε εκείνο για το οποίο και σαρκώθηκε, δεχόμενος κοντά του τους τελώνες και τους αμαρτωλούς, όπως ο ιατρός τους ασθενείς. Οι δε πραγματικά αμαρτωλοί Φαρισαίοι ανταπέδιδαν αυτή τη φιλανθρωπία με γογγυσμούς. Διότι, ενώ θεωρούσαν βδελυρούς τους τελώνες, οι ίδιοι καταβρόχθιζαν τις περιουσίες των χηρών και των ορφανών. Τι έκανε λοιπόν ο Κύριος; Όπως ακριβώς φερόταν με φιλανθρωπία προς τους τελώνες, έτσι ακριβώς έπραττε και προς αυτούς τους ίδιους που διέβαλλαν τη φιλανθρωπία αυτή. Διότι δεν τους αποστρέφεται ως ανίατους και μεμψίμοιρους, αλλά τους θεραπεύει με πραότητα, λέγοντάς τους την παραβολή των προβάτων, και πείθοντάς τους μέσα από τα ξεκάθαρα και φανερά πράγματα, και αποστομώνοντάς τους ώστε να μην δυσανασχετούν για την τόσο μεγάλη έκχυση της αγαθότητας. Εξάλλου, εάν για ένα άλογο πρόβατο, το οποίο δεν έχει πλαστεί κατ' εικόνα Θεού, γίνεται τόσο μεγάλη χαρά όταν βρεθεί αφού είχε πλανηθεί, πόση χαρά είναι φυσικό να γίνεται για έναν λογικό άνθρωπο που έχει δημιουργηθεί κατ' εικόνα Θεού;

Εφόσον είναι λογικές, δηλαδή νοερές, και θεωρούνται ότι βρίσκονται πιο κοντά από τα άλλα κτίσματα, για τον λόγο αυτό οι χοροί των αγγελικών δυνάμεων θα μπορούσαν να νοηθούν ως φίλοι και γείτονες. Και ως γυναίκα θα μπορούσες να νοήσεις τη σοφία και τη δύναμη του Θεού και Πατρός, τον Υιό Του, ο οποίος έχασε μία δραχμή από τα λογικά και κατ' εικόνα Του πλασμένα κτίσματα, δηλαδή τον άνθρωπο, και ανάβει λύχνο, την ίδια του τη σάρκα. Διότι, όπως ακριβώς ο λύχνος, ενώ είναι φτιαγμένος από χώμα, φωτίζει τα σκοτεινά μέσω του φωτός που δέχεται, έτσι και η σάρκα του Κυρίου, όντας γήινη και όμοια με εμάς, έλαμψε με το φως της θεότητας από την οποία προσλήφθηκε. Και πράγματι σκουπίστηκε το σπίτι, δηλαδή ολόκληρος ο κόσμος καθαρίστηκε από την αμαρτία. Διότι ο Χριστός ήταν αυτός που σήκωσε την αμαρτία του κόσμου. Και βρέθηκε λοιπόν η δραχμή, η βασιλική εικόνα, και προκαλείται χαρά και στον Ίδιο τον Χριστό που τη βρήκε και στις άνω δυνάμεις, οι οποίες είναι φίλες και γείτονές Του. Φίλες μεν επειδή εκτελούν το θέλημά Του, και γείτονες επειδή είναι ασώματες. Διερευνώ όμως μήπως φίλες Του είναι όλες οι άνω δυνάμεις, ενώ γείτονες είναι οι πλησιέστερες, όπως οι Θρόνοι, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ.