Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 17:2

Και αγνόησαν οι περί τον Ουρσάκιο, οι οποίοι έγιναν αίτιοι αυτών των πραγμάτων, πόση οργή συσσώρευσαν για τον εαυτό τους, καθώς ο Κύριος λέγει αφενός μέσω των αγίων: «Αλίμονο σε εκείνους εξαιτίας των οποίων το όνομά μου βλασφημείται μεταξύ των εθνών», και αφετέρου ο ίδιος στα Ευαγγέλια: «Όποιος, λοιπόν, σκανδαλίσει έναν από αυτούς τους μικρούς, τον συμφέρει να κρεμαστεί μια μυλόπετρα στον λαιμό του και να καταποντιστεί στο πέλαγος της θάλασσας, παρά να», όπως πρόσθεσε ο Λουκάς, «σκανδαλίσει έναν από αυτούς τους μικρούς».

Αλλά, παρακαλώ, ας μην το πράττει αυτό χωρίς δοκιμασία, ούτε ας υπόσχεται στον εαυτό του έναν άνετο βίο και μια σωτηρία χωρίς αγώνα. Απεναντίας, ας προγυμνάζει μάλλον τον εαυτό του ώστε να επιδείξει δόκιμη υπομονή στις σωματικές και πνευματικές θλίψεις, για να μη βρεθεί –αφού ρίξει τον εαυτό του σε απροσδόκητους αγώνες και έπειτα αδυνατεί να αντισταθεί στις επερχόμενες δοκιμασίες– να παλινδρομεί προς εκείνα από τα οποία εξήλθε, επιστρέφοντας στον κοσμικό βίο με αισχύνη και χλευασμό, καθώς και με καταδίκη της ψυχής του. Έτσι, γινόμενος σκάνδαλο σε πολλούς, θα προκαλέσει σε όλους την εντύπωση πως η εν Χριστώ πολιτεία είναι ανίσχυρη. Τον κίνδυνο αυτόν τον γνωρίζετε όλοι όσοι αναγινώσκετε τα Ευαγγέλια, στα οποία η θεία φωνή λέγει: «Τον συμφέρει να κρεμαστεί μύλος ονικός γύρω από τον τράχηλό του και να ριφθεί στη θάλασσα, παρά να σκανδαλίσει έναν από αυτούς τους μικρούς». Διότι θα είναι υπόλογος όχι μόνο για την καταδίκη της λιποταξίας του, αλλά και για την απώλεια εκείνων που ανατρέπονται εξαιτίας του, έστω και αν νομίσει, πείθοντας τον εαυτό του με φρενοβλαβείς λογισμούς, ότι, διαβιώνοντας στον κοσμικό βίο, θα μπορέσει να εξευμενίσει το Θείο με αγαθοεργίες· πράγμα που του είναι αδύνατον. Διότι, εκείνος που δεν μπόρεσε, μέσα στον βίο όπου δύσκολα αμαρτάνει κανείς χάρη στην απερίσπαστη ζωή, να υποφέρει τις επιθέσεις του εχθρού, πώς θα μπορέσει στον πολυαμάρτητο βίο, ο οποίος κυριαρχείται από τον ίδιο τον εχθρό, να κατορθώσει κάτι από τα ενάρετα έργα;

Και η αιτία που παρατέθηκε, αν και σύντομη, δίδαξε τα γενικά χαρακτηριστικά του σκανδάλου: «Διότι δεν φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων»· ώστε να γνωρίζουμε ότι κάθε φρόνημα που είναι αντίθετο προς το φρόνημα του Θεού, αυτό είναι σκάνδαλο, και όταν προχωρήσει σε πράξη, επισύρει την καταδίκη του φονιά, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί από τον προφήτη Ωσηέ: «Οι ιερείς έκρυψαν την οδό, διέπραξαν φόνο στη Σίκιμα, διότι έπραξαν ανομία ανάμεσα στον λαό». Εάν όμως, σύμφωνα με την ίδια του τη φύση, κάτι ανήκει στα επιτρεπόμενα, αλλά χρησιμοποιείται για πρόκληση βλάβης και γίνεται αφορμή σκανδαλισμού για όσους ασθενούν ως προς την πίστη ή τη γνώση, αυτός που το έπραξε δεν αποφεύγει την καταδίκη του σκανδάλου· καθώς ο Απόστολος λέει για τέτοιου είδους ανθρώπους, οι οποίοι δεν δείχνουν επιείκεια στους ασθενείς: «Αμαρτάνοντας με αυτόν τον τρόπο απέναντι στους αδελφούς και πληγώνοντας την ασθενή συνείδησή τους, αμαρτάνετε απέναντι στον Χριστό». Επομένως, όταν είτε αυτό που πράττεται, όντας από την ίδια του τη φύση κακό, γίνει αιτία σκανδαλισμού, είτε κάτι από τα επιτρεπόμενα και όσα υπόκεινται στη δική μας εξουσία γίνει σκάνδαλο για αυτόν που ασθενεί στην πίστη ή στη γνώση, είναι φανερό και αναπόφευκτο ότι επισύρει εκείνη τη φοβερή καταδίκη που ειπώθηκε από τον Κύριο ως εξής: «Τον συμφέρει να κρεμαστεί μια μυλόπετρα γύρω από τον τράχηλό του και να ριχτεί στη θάλασσα, παρά να σκανδαλίσει έναν από αυτούς τους μικρούς».

«Είναι καλύτερο για σένα να εισέλθεις στη ζωή μονόφθαλμος, παρά, έχοντας δύο μάτια, να ριχθείς στη γέεννα του πυρός». «Είπε ο Κύριος προς τους μαθητές: Είναι αδύνατο να μην έλθουν τα σκάνδαλα· αλίμονο όμως σε εκείνον μέσω του οποίου έρχονται. Τον συμφέρει καλύτερα να του κρεμάσουν μια μυλόπετρα στον λαιμό του και να ριχτεί στη θάλασσα, παρά να σκανδαλίσει έναν από αυτούς τους μικρούς». «Προσέχετε μήπως αυτό το δικαίωμά σας γίνει πρόσκομμα στους αδυνάτους. Εάν η τροφή σκανδαλίζει τον αδελφό μου, δεν θα φάω κρέας ποτέ στον αιώνα, για να μη σκανδαλίσω τον αδελφό μου». «Να μην γίνεστε αιτία προσκόμματος ούτε στους Ιουδαίους, ούτε στους Έλληνες, ούτε στην Εκκλησία του Θεού, όπως κι εγώ σε όλα προσπαθώ να αρέσω σε όλους, μη ζητώντας το δικό μου συμφέρον, αλλά το συμφέρον των πολλών, για να σωθούν. Να γίνεστε μιμητές μου, όπως κι εγώ είμαι του Χριστού». Είναι καλό να μην αποτελεί κανείς σκάνδαλο ή πρόσκομμα στους πολλούς ούτε αμαρτάνοντας ούτε δίνοντας λαβή για υποψίες, εφόσον γνωρίζουμε, ακόμη και για όσους έχουν σκανδαλίσει έστω και έναν από αυτούς τους μικρούς, πόσο αναπότρεπτη και βαρύτατη είναι η τιμωρία από τον αψευδή Θεό. ΤΙΤΛΟΣ ΙΑ΄. — Περί σαρκικών ανθρώπων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17. Περί σκανδάλου. Περί της αφέσεως των αμαρτιών στον πλησίον. Περί της πίστεως στον Θεό. Περί των δέκα λεπρών. Περί του Ιησού, όταν ρωτήθηκε πότε έρχεται η βασιλεία του Θεού. «Είπε δε προς τους μαθητές: είναι αδύνατο να μην έλθουν τα σκάνδαλα, αλίμονο όμως σε εκείνον μέσω του οποίου έρχονται. Τον συμφέρει περισσότερο να κρεμαστεί μια μυλόπετρα γύρω από τον λαιμό του και να ριχτεί στη θάλασσα, παρά να σκανδαλίσει έναν από αυτούς τους μικρούς. Προσέχετε τον εαυτό σας. Εάν δε αμαρτήσει σε εσένα ο αδελφός σου, επίπληξέ τον, και εάν μετανοήσει, συγχώρεσέ τον, και εάν επτά φορές την ημέρα αμαρτήσει σε εσένα, και επτά φορές επιστρέψει σε εσένα, λέγοντας "Μετανοώ", να τον συγχωρέσεις». Επειδή οι Φαρισαίοι, όντες φιλοχρήματοι, γόγγυζαν κατά του Κυρίου που μιλούσε για ακτημοσύνη, είπε και την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, δείχνοντάς τους μέσω αυτής ποια κόλαση τους περιμένει εξαιτίας της φιλοπλουτίας τους. Μιλάει λοιπόν και προς τους μαθητές και για τους ίδιους τους Φαρισαίους, φανερώνοντάς τους ως δημιουργούς σκανδάλων και εμποδιστές της θείας οδού, και γι' αυτό τους επιδικάζει το αλίμονο. Τι λέει λοιπόν, ας δούμε. Είναι αδύνατο να μην έλθουν τα σκάνδαλα, αλίμονο όμως σε εκείνον μέσω του οποίου έρχονται, τουτέστιν, είναι αδύνατο να μην έλθουν τα σκάνδαλα, δηλαδή τα εμπόδια της αγαθής και θεοφιλούς πολιτείας.