Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 17:37

Κεφάλαιο Α΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Τότε η βασιλεία των ουρανών θα παρομοιαστεί με δέκα παρθένους, οι οποίες, αφού πήραν τις λαμπάδες τους, εξήλθαν σε προϋπάντηση του νυμφίου. Πέντε δε από αυτές ήταν φρόνιμες, και οι πέντε μωρές. Εκείνες που ήταν μωρές, λαμβάνοντας τις λαμπάδες τους, δεν πήραν μαζί τους έλαιο· οι δε φρόνιμες πήραν έλαιο στα δοχεία τους μαζί με τις λαμπάδες τους. Σε αυτά προσθέτει μετά από λίγο περί των μωρών: Αργότερα δε, έρχονται και οι υπόλοιπες παρθένες λέγοντας: Κύριε, Κύριε, άνοιξέ μας. Ο δε αποκριθείς είπε: Σας λέγω, δεν σας γνωρίζω. ΛΟΥΚΑΣ. Σας λέγω: αυτήν τη νύχτα δύο θα βρίσκονται επί μίας κλίνης· ο ένας θα παραληφθεί και ο έτερος θα αφεθεί. Δύο γυναίκες θα αλέθουν στο ίδιο μέρος· η μία θα παραληφθεί και η έτερη θα αφεθεί. Και αποκριθέντες του λέγουν: Πού, Κύριε; Ο δε είπε προς αυτούς: Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν και οι αετοί.

Αλλά ένας από αυτούς, λέει, θα παραληφθεί, και ένας θα αφεθεί· πώς ή με ποιον τρόπο; Διότι δεν έχουν γίνει όλοι όσοι ζουν με πλούτο και άνεση σε αυτόν τον βίο πονηροί και αμείλικτοι. Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Εάν κάποιος είναι μεν πλούσιος, αλλά χρηστός, φιλεύσπλαχνος και ορθός στην πίστη, αυτός παραλαμβάνεται· ο άλλος όμως, επειδή δεν είναι τέτοιος, θα αφεθεί. Μέσω των γυναικών που αλέθουν, φαίνεται να υποδηλώνει αυτούς που βρίσκονται σε φτώχεια και μόχθους· αλλά και σε αυτούς ακριβώς, λέει, υπάρχει μεγάλη διαφορά: διότι εκείνοι που υπομένουν γενναία το φορτίο της φτώχειας, ζώντας με σωφροσύνη και επιείκεια, αυτοί θα παραληφθούν, καθώς είναι προφανώς δίκαιοι. Εκείνοι όμως που δεν είναι τέτοιοι, αλλά μάλλον είναι επιρρεπείς σε κακουργίες, και εργάτες κάθε φαυλότητας, θα αφεθούν, υποκείμενοι στην τιμωρία του πυρός. Θα υπάρξει λοιπόν και για αυτούς πάρα πολύ εκτενής και ακριβής δοκιμασία της συμπεριφοράς τους· και ο μεν χρηστός θα παραληφθεί· εκείνος όμως που δεν είναι τέτοιος θα αφεθεί. —(A f. 235 b) Όταν μάλιστα είπε το «θα παραληφθεί», ωφέλιμα και αναγκαία οι μαθητές τον ερωτούν: «Πού, Κύριε; Εκείνος δε τους είπε· Όπου είναι το σώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί». —(B f. 167, D f. 58 b) Και τι σημαίνει πάλι αυτό; Ξεκινώντας από ένα κοινό και προφανέστατο πράγμα, υπαινίσσεται ένα μεγάλο και βαθύ μυστήριο. Και ποιο είναι αυτό;

Του λέγουν: «Πού, Κύριε;» Και εκείνος τους είπε: «Όπου είναι το σώμα, εκεί θα συγκεντρωθούν και οι αετοί». Όταν οι μαθητές ρώτησαν: «Κύριε, πού;» και θέλησαν να μάθουν πού θα εγκαταλειφθεί ο άλλος, αυτός που (δεν) θα παραληφθεί, είπε: «Όπου είναι το σώμα, ή το πτώμα κατά τον Ματθαίο, εκεί θα συγκεντρωθούν και οι αετοί»· υπονοώντας, σαν κάποια νεκροφάγα όρνεα, τους άρχοντες του αιώνος τούτου, οι οποίοι τότε καταδίωκαν τους αγίους του Θεού. Όταν αυτοί συγκεντρωθούν στο ίδιο μέρος, εκεί και ανάμεσά τους θα βρεθεί ο ανάξιος να παραληφθεί. Αυτός ήταν ο ένας από τους δύο που κοιμούνταν στο κρεβάτι, ή η μία από τις δύο που άλεθαν, οι οποίοι και θα παραδοθούν στους αετούς που θα συγκεντρωθούν εναντίον τους. Αετούς, εξάλλου, ο προφητικός λόγος ονόμασε και τους πολιορκητές της Ιερουσαλήμ, όπως όταν λέει για τον Ναβουχοδονόσορα: «Ο αετός ο μέγας, ο μεγαλοπτέρυγος». Μήπως, λοιπόν, κατά μία άλλη έννοια, υποδηλώθηκαν μέσω των αετών που αναφέρονται εδώ οι τιμωρητικές και κολαστικές δυνάμεις, οι οποίες πρόκειται να στραφούν εναντίον των ασεβών; Και για να μην παραδοθούμε σε αυτές, ο Σωτήρας προτρέπει στη συνέχεια να αφιερωνόμαστε στην προσευχή.

Όλα αυτά δε ο Ματθαίος λέει ότι ειπώθηκαν από τον Κύριο για την άλωση των Ιεροσολύμων, αινισσόμενος την επίθεση των εχθρών, και ότι πρέπει να φεύγουν χωρίς να κοιτάζουν πίσω όταν επιτίθενται οι Ρωμαίοι, και ούτε αυτοί που βρίσκονται στην ταράτσα να κατεβαίνουν στο σπίτι για κάτι αναγκαίο, αλλά να φεύγουν αμέσως. Διότι δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για να ετοιμάσουν αποσκευές, ούτε αυτοί που βρίσκονται στον αγρό να επιστρέφουν στο σπίτι. Διότι και αυτός που βρίσκεται στο σπίτι πρέπει να φύγει. Και δεν είναι καθόλου παράξενο ότι αυτά συνέβησαν και κατά την άλωση των Ιεροσολύμων, και ότι πρόκειται να συμβούν ξανά κατά την παρουσία του Αντιχρίστου. Μάλλον δε και κατά τον ίδιο τον καιρό της συντέλειας, καθώς και τότε πρόκειται να υπάρξει αφόρητη θλίψη. «Σας λέω, ότι αυτή τη νύχτα θα είναι δύο σε ένα κρεβάτι, ο ένας θα παραληφθεί και ο άλλος θα αφεθεί. Δύο γυναίκες θα αλέθουν μαζί, η μία θα παραληφθεί και η άλλη θα αφεθεί. Και αποκρινόμενοι του λένε: Πού, Κύριε; Εκείνος δε τους είπε: Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν και οι αετοί.» Και από αυτό μαθαίνουμε το απροσδόκητο και αιφνίδιο της παρουσίας Του. Διότι το να πει ότι δύο θα είναι σε ένα κρεβάτι, φανερώνει αμεριμνησία. Το ίδιο και το ότι θα αλέθουν, και αυτό υποδηλώνει ότι η παρουσία θα είναι απροσδόκητη. Και κάτι άλλο μαθαίνουμε, ότι η παρουσία θα γίνει τη νύχτα. Λέει λοιπόν ότι και από τους πλουσίους που αναπαύονται στο κρεβάτι, άλλοι μεν θα σωθούν, άλλοι δε όχι.

Επειδή δηλαδή είπε ότι δύσκολα σώζονται οι πλούσιοι, δείχνει τώρα ότι ούτε αυτοί χάνονται ούτε οι φτωχοί σώζονται, αλλά και από τους πλούσιους ο ένας παραλαμβάνεται, αρπαζόμενος για να προϋπαντήσει τον Κύριο, ως ελαφρός στο πνεύμα και ουράνιος, ενώ ο άλλος αφήνεται κάτω ως καταδικασμένος. Και από τους φτωχούς ομοίως, τους οποίους υποδήλωσε με το άλεσμα, ο ένας θα σωθεί και ο άλλος όχι. Διότι δεν είναι όλοι οι φτωχοί δίκαιοι· επειδή από αυτούς προέρχονται οι κλέφτες και οι λωποδύτες. Με το άλεσμα λοιπόν φανέρωσε τον κοπιαστικό βίο των φτωχών. Όταν δε οι μαθητές ρώτησαν: «Πού, Κύριε, θα παραληφθούν αυτοί;», απάντησε: «Όπου είναι το πτώμα, εκεί και οι αετοί», δηλαδή, όπου είναι ο Υιός του ανθρώπου, εκεί θα βρίσκονται όλοι οι άγιοι, οι ελαφροί και υψηλοπετούντες, καθώς οι αμαρτωλοί είναι βαρείς, γι' αυτό και αφήνονται κάτω. Όπως ακριβώς, όταν κείτεται ένα νεκρό σώμα, όλα τα σαρκοβόρα πτηνά ορμούν προς αυτό, έτσι και όταν ο Υιός του ανθρώπου, ο οποίος νεκρώθηκε για εμάς και τέθηκε ως πτώμα, φανερωθεί από τους ουρανούς, θα συναχθούν όλοι οι άγιοι, αλλά και οι ίδιοι οι άγγελοι· διότι μαζί με αυτούς θα έλθει μέσα στη δόξα του Πατρός και σε άρρητη αίγλη. Διότι, αν και ονόμασε νύχτα εκείνον τον καιρό, το είπε αυτό εξαιτίας του απροσδόκητου, και εξαιτίας του σκότους που πρόκειται να περιβάλει τους αμαρτωλούς· επειδή για τους δικαίους θα ανατείλει φως, ή μάλλον θα εκλάμψουν και οι ίδιοι σαν τον ήλιο.