Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 17:6

Ότι δε είναι μεγάλο και εξαίρετο η σταθερότητα στην πίστη, το αποδεικνύει ο Κύριος λέγοντας: «Αν έχετε πίστη σαν κόκκο σιναπιού», δηλαδή θερμή και ζέουσα (C f. 143 b), «θα λέγατε στη συκαμινιά, Ξεριζώσου μέσα στη θάλασσα, και θα σας υπάκουε»· διότι αυτός που έχει εμπιστοσύνη στον Χριστό, δεν παίρνει θάρρος από τη δική του δύναμη, αλλά αποδίδει σε Εκείνον τη δυνατότητα να κατορθώνει τα πάντα. Είναι ομολογουμένως, λοιπόν, από Αυτόν που προέρχεται η τελείωση όλων των αγαθών μέσα στις ψυχές· πρέπει όμως να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας, ώστε να γινόμαστε δεκτικοί σε μια τέτοια χάρη. Διότι, αν η δύναμη της πίστεως μετακινεί αυτό που είναι στερεωμένο και ριζωμένο στη γη, γενικά θα έλεγε κανείς ότι τίποτα δεν είναι τόσο ακίνητο που να μην μπορεί να το σαλέψει η πίστη, εάν υπάρξει ανάγκη για τη μετακίνησή του.

Διότι μην νομίζεις βέβαια ότι ο Κύριος θέτει κάποιο αριθμητικό όριο στη συγχώρεση, αλλά όπως είπα, το «επτά φορές» να το κατανοείς αντί του «πολλές φορές» και ως αναρίθμητες, όπως ακριβώς και στην καθημερινή ομιλία λέμε «μυρίανδρος πόλη», όχι επειδή έχει δέκα χιλιάδες άνδρες, διότι ίσως έχει και περισσότερους, αλλά αντί να πούμε «πολυπληθής», λέμε «μυρίανδρος». Ότι δε εννοεί αυτό, είναι φανερό από τον Ματθαίο. Διότι εκεί, όταν ο Πέτρος είπε: «Άραγε, Κύριε, έως επτά φορές να του συγχωρήσω;», είπε ο Κύριος: «Όχι, αλλά εβδομήντα φορές το επτά», υποδηλώνοντας με αυτό το αναρίθμητο. «Και είπαν οι απόστολοι στον Κύριο: Πρόσθεσέ μας πίστη. Είπε δε ο Κύριος: Εάν είχατε πίστη σαν κόκκο σιναπιού, θα λέγατε σε τούτη τη συκαμινιά: Ξεριζώσου και φυτεύσου στη θάλασσα, και θα σας υπάκουε. Ποιος δε από εσάς, που έχει δούλο να οργώνει ή να ποιμαίνει, ο οποίος όταν γυρίσει από το χωράφι, θα του πει: Πέρνα αμέσως και κάθισε στο τραπέζι; Αλλά δεν θα του πει: Ετοίμασε τι θα δειπνήσω, και αφού ζωστείς υπηρέτησέ με, έως ότου φάω και πιω, και μετά από αυτά θα φας και θα πιεις εσύ;»

«Μήπως χρωστάει χάρη στον δούλο εκείνο, επειδή έκανε όσα του διατάχθηκαν; Δεν το νομίζω. Έτσι και εσείς, όταν κάνετε όλα όσα σας έχουν διαταχθεί, να λέτε ότι: "Είμαστε άχρηστοι δούλοι, διότι κάναμε αυτό που οφείλαμε να κάνουμε"». Οι απόστολοι μεν πίστευαν στον Κύριο, όμως όταν έφτασαν σε επίγνωση της δικής τους αδυναμίας και άκουσαν τον Κύριο να τους μιλά για κάποια μεγάλα ζητήματα, καθώς και για τον κίνδυνο από τα σκάνδαλα, τον παρακαλούν να τους αυξήσει τη δύναμη της πίστεως, δια της οποίας θα μπορέσουν να κατορθώσουν αυτά που τους είπε, αναφέρομαι δηλαδή στα περί ακτημοσύνης. Διότι τίποτε δεν επιτυγχάνει τόσο πολύ την ακτημοσύνη, όσο το να πιστέψει κανείς και να δείξει εμπιστοσύνη στον Θεό· όπως τίποτε δεν κάνει τον άνθρωπο να θησαυρίζει τόσο πολύ, όσο το να μην πιστεύει ότι ο Θεός είναι μέγας οικονόμος και ότι η αγαθότητά Του είναι ανεξάντλητο ταμείο. Επίσης, και απέναντι στα σκάνδαλα δια της πίστεως θα μπορέσουν να αντισταθούν, γι' αυτό και τον πλησιάζουν και λένε: «Πρόσθεσέ μας πίστη, ανάδειξέ μας τελειότερους και πιο σταθερούς στην πίστη». Ο δε Κύριος, δείχνοντάς τους ότι ορθώς ζητούν και ότι πρέπει να έχουν σταθερή αυτήν την πεποίθηση για την πίστη, ότι δηλαδή έχει μεγάλη δύναμη, λέει ότι: «Εάν είχατε πίστη, θα μπορούσατε να μεταφυτεύσετε και αυτήν τη συκαμινιά». Δύο είναι ταυτόχρονα τα θαυμαστά γεγονότα: το να μετακινηθεί το ριζωμένο στη γη και το να μεταφυτευθεί μέσα στη θάλασσα· διότι τι θα μπορούσε να φυτευτεί μέσα στο νερό; Είναι δε φανερό ότι λέγοντας αυτά αναδεικνύει τη δύναμη της πίστεως.