Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 18:20

Ενώ λοιπόν ο άρχοντας περίμενε να ακούσει τον Χριστό να λέει: «Απομακρύνσου από τα γραπτά του Μωυσή και προσέγγισε τα δικά μου θεσπίσματα», δεν είπε αυτό, διαβλέποντας με τρόπο θεοπρεπέστατο τον εσωτερικό σκοπό αυτού που τον πείραζε. Αλλά σαν να μην υπήρχαν άλλες εντολές παρά μόνο εκείνες που δόθηκαν μέσω του Μωυσή, παραπέμπει τον άνθρωπο σε αυτές και λέει: «Ξέρεις τις εντολές: Μη μοιχεύσεις, μη φονεύσεις, κ.λπ.» (A f. 246 b) Ο νόμος βέβαια αποκλείει κάθε είδος φαυλότητας και καταδικάζει τους τρόπους της ανοσιότητας. «Διότι δεν θα μοιχεύσεις», λέει, «δεν θα φονεύσεις», και τα υπόλοιπα, απαγορεύοντας ξεκάθαρα ότι ούτε πρέπει να φονεύει κανείς ούτε να επιθυμεί παράφορα τους γάμους των άλλων, καταδικάζοντας επίσης την κλοπή, την επιορκία και την ψευδομαρτυρία, και ορίζοντας ποινές για όσους αμαρτάνουν. Έπειτα, πρόσταξε να είναι επιμελείς στον σεβασμό προς τους γονείς, προβάλλοντας αξιόλογα έπαθλα για όσους θέλουν να ευδοκιμήσουν: «Τίμα», λέει, «τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ευτυχήσεις και να ζήσεις πολλά χρόνια πάνω στη γη». (A f. 247, D f. 59 b) Νόμισε ο δύστροπος και ικανός στις κακουργίες ότι, αν και ο ερωτώμενος ήταν Θεός, θα τον παρέσυρε χωρίς κόπο να απαντήσει σύμφωνα με το δικό του θέλημα. Ο Χριστός όμως, παρόλο που αυτός ήταν πονηρός, δεν τον απομάκρυνε. «

Απέκοψε δε πολλά και έγραψε: «τους απέστειλε λέγοντας, δείξτε τους εαυτούς σας στους ιερείς», και αντικατέστησε άλλα με άλλα, λέγοντας ότι «πολλοί λεπροί υπήρχαν στις ημέρες του προφήτη Ελισσαίου και κανείς δεν καθαρίστηκε παρά μόνο ο Νεεμάν ο Σύρος». 〈μθ〉. «Θα έρθουν ημέρες, όταν θα επιθυμήσετε να δείτε μία από τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου». 〈ν〉. «Του είπε κάποιος: Διδάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Και εκείνος (απάντησε): Μη με αποκαλείς αγαθό. Ένας είναι αγαθός, ο Θεός»· εκείνος όμως πρόσθεσε (τη λέξη) «ο Πατέρας» και αντί του «γνωρίζεις τις εντολές» λέει «γνωρίζω τις εντολές». 〈να〉. «Και συνέβη, καθώς αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός φώναζε: Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και όταν θεραπεύτηκε, (του) λέει: Η πίστη σου σε έχει σώσει». 〈νβ〉. Απέκοψε το «αφού πήρε (μαζί του) τους δώδεκα, έλεγε: Ιδού, ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα και θα εκπληρωθούν όλα τα γεγραμμένα στους προφήτες για τον Υιό του Ανθρώπου. Διότι θα παραδοθεί και θα θανατωθεί και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί»· όλα αυτά τα απέκοψε. 〈νγ〉. Απέκοψε το κεφάλαιο το σχετικό με την όνο και τη Βηθφαγή και το σχετικό με την πόλη και τον ναό, ότι ήταν γεγραμμένο: «ο οίκος μου θα ονομαστεί οίκος προσευχής, αλλά εσείς τον κάνετε σπήλαιο ληστών». 〈νδ〉. «Και ζήτησαν να βάλουν τα χέρια τους επάνω του και φοβήθηκαν». 〈νε〉.

Προς αυτόν ο γέροντας είπε: «Δεν σε διδάσκω κάποιον νόμο που εισήχθη προσφάτως (μη γένοιτο), αλλά εκείνον που μας έχει δοθεί από παλιά. Διότι ο Κύριος είπε σε κάποιον πλούσιο που τον ρώτησε, "Τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;", και, όταν εκείνος καυχήθηκε ότι τήρησε όλα όσα είναι γραμμένα στον νόμο, του απάντησε: "Ένα σου λείπει: πήγαινε, πούλησε όσα έχεις και δώσε τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς· και έλα ακολούθησέ με, σηκώνοντας τον σταυρό". Εκείνος όμως, ακούγοντας αυτά, έγινε περίλυπος, διότι ήταν πάρα πολύ πλούσιος. Βλέποντάς τον ο Ιησούς να γίνεται περίλυπος, είπε: "Πόσο δύσκολα θα εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού αυτοί που έχουν τα χρήματα. Διότι είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα μέσα από την τρύπα της βελόνας, παρά να εισέλθει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού". Ακούγοντας λοιπόν αυτήν την εντολή όλοι οι άγιοι, φρόντισαν να αποχωριστούν παντελώς από το εμπόδιο αυτό του πλούτου. Και αφού μοίρασαν τα πάντα, και αποταμίευσαν για τον εαυτό τους αιώνιο πλούτο μέσω της ελεημοσύνης στους φτωχούς, σήκωσαν τον σταυρό και ακολούθησαν τον Χριστό, άλλοι μεν φτάνοντας στην τελείωση μαρτυρικά, όπως ακριβώς σου είπα, και άλλοι αγωνιζόμενοι ασκητικά, χωρίς να υστερούν σε τίποτα από τους πρώτους ως προς τον τρόπο ζωής αυτής της αληθινής φιλοσοφίας. Γνώριζε, λοιπόν, ότι αυτή είναι εντολή του Χριστού, του βασιλιά μας και Θεού, η οποία μας απομακρύνει από τα φθαρτά και μας καθιστά μετόχους των αιώνιων».

Ο Ιησούς όμως του είπε: Τι με αποκαλείς αγαθό; Κανείς δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός. Τις εντολές τις γνωρίζεις: Μη μοιχεύσεις, μη φονεύσεις, μην κλέψεις, μη ψευδομαρτυρήσεις. Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου. Εκείνος δε είπε: Όλα αυτά τα εφύλαξα από τη νεότητά μου. Όταν ο Ιησούς τα άκουσε αυτά, του είπε: Ένα ακόμη σου λείπει: πούλησε όλα όσα έχεις, και μοίρασέ τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό. Και έλα να με ακολουθήσεις. Εκείνος όμως, ακούγοντας αυτά, έγινε περίλυπος, διότι ήταν πάρα πολύ πλούσιος. Φαίνεται μεν σε κάποιους ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν κάποιος πανούργος και ότι ζητούσε, τρόπον τινά, να παγιδεύσει τον Ιησού με τα λόγια του. Δεν φαίνεται όμως να συμβαίνει αυτό, αλλά μάλλον ότι ήταν φιλάργυρος. Επειδή και ο Χριστός ως τέτοιον τον ήλεγξε. Διότι και ο Μάρκος λέει ότι, αφού έτρεξε κοντά του και γονάτισε, παρακαλούσε τον Ιησού, και ότι ο Ιησούς τον κοίταξε και τον αγάπησε· ο άνθρωπος μεν ήταν φιλοχρήματος. Πλησιάζει δε τον Ιησού επειδή επιθυμούσε να μάθει για την αιώνια ζωή, ίσως επειδή ήταν φιλοχρήματος και ως προς αυτό. Διότι κανείς δεν αγαπά τόσο πολύ τη ζωή όσο ο φιλοχρήματος άνθρωπος. Νόμισε, λοιπόν, ότι ο Ιησούς θα του υποδείκνυε έναν τρόπο με τον οποίο θα ζούσε αιώνια, απολαμβάνοντας την κατοχή των χρημάτων του. Όταν δε ο Κύριος του είπε ότι η ακτημοσύνη είναι πρόξενος της αιώνιας ζωής, μεμφόμενος τον εαυτό του για την ερώτηση και τον Ιησού για την απάντηση, αναχώρησε.