Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 18:22

Κεφάλαιο Β΄. ΛΟΥΚΑΣ. Όλα όσα έχεις πούλησέ τα και μοίρασέ τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό, και έλα, ακολούθησέ με. ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ. Στον οποίο και περιτμηθήκατε με περιτομή αχειροποίητη, με την απέκδυση του σώματος των αμαρτιών της σάρκας, με την περιτομή του Χριστού.

Πωλήστε τα υπάρχοντά σας και δώστε ελεημοσύνη. Κατασκευάστε για τους εαυτούς σας βαλάντια που δεν παλιώνουν, θησαυρό ανεξάντλητο στους ουρανούς. ΛΟΥΚΑΣ. Πώλησε όλα όσα έχεις και μοίρασέ τα στους πτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς.

Όταν, λοιπόν, προσέφεραν πρόβατο ή βόδι ή κάτι άλλο παρόμοιο ως θυσία, οι γιοι του Ισραήλ τα έπαιρναν αυτά από το προσφερόμενο ζώο και τα τοποθετούσαν πάνω στο θυσιαστήριο ενώπιον του Κυρίου, και αυτό ονομάζεται θυσία. Ολοκαύτωμα, όμως, είναι όταν προσέφεραν ολόκληρο ανεξαιρέτως το ιερό σφάγιο και το έκαιγαν εντελώς. Έτσι, καθώς είναι σώο, ολόκληρο και τέλειο, όπως είπαμε και πιο πάνω, αυτό αποτελεί σύμβολο των τελείων, αυτό χαρακτηρίζει εκείνους που λένε: «Ιδού, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε». Σε αυτό το μέτρο προέτρεπε ο Κύριος να φτάσει εκείνον που του είπε: «Όλα αυτά τα φύλαξα από τη νεότητά μου». Διότι του αποκρίθηκε λέγοντας: «Ένα ακόμη σου λείπει». Ποιο; Το «Σήκωσε τον σταυρό σου και έλα να με ακολουθήσεις». Έτσι, λοιπόν, οι άγιοι μάρτυρες προσέφεραν ολόκληρο τον εαυτό τους στον Θεό, και όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά και τα δικά τους και τα γύρω από αυτούς. Διότι, όπως λέει ο άγιος Βασίλειος, άλλο είμαστε εμείς, άλλο είναι τα δικά μας και άλλο τα γύρω από εμάς. αυτά σας τα έχω πει και άλλη φορά. Εμείς, λοιπόν, είμαστε ο νους και η ψυχή, δικό μας είναι το σώμα, ενώ τα γύρω από εμάς είναι τα κτήματα και τα υπόλοιπα υλικά αγαθά. Οι άγιοι, επομένως, προσέφεραν τον εαυτό τους στον Θεό με όλη τους την καρδιά, με όλη τους την ψυχή και με όλη τους τη δύναμη, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Θα αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη τη διάνοιά σου».

Προς αυτόν ο γέροντας είπε: «Δεν σε διδάσκω κάποιον νόμο που εισήχθη προσφάτως (μη γένοιτο), αλλά εκείνον που μας έχει δοθεί από παλιά. Διότι ο Κύριος είπε σε κάποιον πλούσιο που τον ρώτησε, "Τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;", και, όταν εκείνος καυχήθηκε ότι τήρησε όλα όσα είναι γραμμένα στον νόμο, του απάντησε: "Ένα σου λείπει: πήγαινε, πούλησε όσα έχεις και δώσε τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς· και έλα ακολούθησέ με, σηκώνοντας τον σταυρό". Εκείνος όμως, ακούγοντας αυτά, έγινε περίλυπος, διότι ήταν πάρα πολύ πλούσιος. Βλέποντάς τον ο Ιησούς να γίνεται περίλυπος, είπε: "Πόσο δύσκολα θα εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού αυτοί που έχουν τα χρήματα. Διότι είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα μέσα από την τρύπα της βελόνας, παρά να εισέλθει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού". Ακούγοντας λοιπόν αυτήν την εντολή όλοι οι άγιοι, φρόντισαν να αποχωριστούν παντελώς από το εμπόδιο αυτό του πλούτου. Και αφού μοίρασαν τα πάντα, και αποταμίευσαν για τον εαυτό τους αιώνιο πλούτο μέσω της ελεημοσύνης στους φτωχούς, σήκωσαν τον σταυρό και ακολούθησαν τον Χριστό, άλλοι μεν φτάνοντας στην τελείωση μαρτυρικά, όπως ακριβώς σου είπα, και άλλοι αγωνιζόμενοι ασκητικά, χωρίς να υστερούν σε τίποτα από τους πρώτους ως προς τον τρόπο ζωής αυτής της αληθινής φιλοσοφίας. Γνώριζε, λοιπόν, ότι αυτή είναι εντολή του Χριστού, του βασιλιά μας και Θεού, η οποία μας απομακρύνει από τα φθαρτά και μας καθιστά μετόχους των αιώνιων».

Αν όμως δεν συγκαταβαίνει, πού θα δείξει το θεοειδές του γνώρισμα; Ή πώς ο ίδιος θα τύχει συγκατάβασης; Αν η συγκατάβαση είναι κάτι το θείο, τίνος ίδιον θα ήταν το ασυγκατάβατο; Αν η ημερότητα είναι βασιλικό γνώρισμα, ποιο θα ήταν το αντίθετό της; Μήπως θα ήταν κάτι το ευσεβές; Κάθε άλλο. Γι' αυτό θαυμάζω τη μεγαλοφροσύνη της Βασιλείας σου, διότι θέλεις να έχεις συνομιλητές εμάς, τους ασήμαντους. Επιπλέον όμως ζητώ και να περισσεύει η πραότητά σου, ώστε ο Χριστός να μην πει πλέον προς εσένα, τον πλουσιότατο σε αρετές: «ένα ακόμη σου λείπει», αλλά να επιμαρτυρείται από παντού για σένα η απουσία κάθε έλλειψης, διότι και τους πάντες ξεπερνάς και κανείς στον κόσμο σήμερα δεν είναι σαν εσένα, αληθινά βασιλικότατε. {Του ιδίου προς τον ίδιον} Μαθαίνουμε ότι οι Ισραηλίτες, μετά την απαλλαγή τους από την αιγυπτιακή τυραννία, λησμόνησαν μεν τη σοφία και τη χάρη του Μωυσή, αλλά θυμούνταν τα σκόρδα και τα παρόμοια από την Αίγυπτο, και έκαναν πολύ λόγο για πράγματα χωρίς καμία αξία για όσους βέβαια έχουν νου, ενώ παραμελούσαν τις προηγούμενες διαθήκες και τον Μωυσή, τον εκφραστή του Θεού, και αποστατούσαν, αθετώντας τα ίδια τους τα λόγια και θεωρώντας τα σαν να μην είχαν ειπωθεί καν. Και εκείνοι μεν για τα πράγματα αυτά κατακρίνονται μέχρι σήμερα.

Ο Ιησούς όμως του είπε: Τι με αποκαλείς αγαθό; Κανείς δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός. Τις εντολές τις γνωρίζεις: Μη μοιχεύσεις, μη φονεύσεις, μην κλέψεις, μη ψευδομαρτυρήσεις. Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου. Εκείνος δε είπε: Όλα αυτά τα εφύλαξα από τη νεότητά μου. Όταν ο Ιησούς τα άκουσε αυτά, του είπε: Ένα ακόμη σου λείπει: πούλησε όλα όσα έχεις, και μοίρασέ τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό. Και έλα να με ακολουθήσεις. Εκείνος όμως, ακούγοντας αυτά, έγινε περίλυπος, διότι ήταν πάρα πολύ πλούσιος. Φαίνεται μεν σε κάποιους ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν κάποιος πανούργος και ότι ζητούσε, τρόπον τινά, να παγιδεύσει τον Ιησού με τα λόγια του. Δεν φαίνεται όμως να συμβαίνει αυτό, αλλά μάλλον ότι ήταν φιλάργυρος. Επειδή και ο Χριστός ως τέτοιον τον ήλεγξε. Διότι και ο Μάρκος λέει ότι, αφού έτρεξε κοντά του και γονάτισε, παρακαλούσε τον Ιησού, και ότι ο Ιησούς τον κοίταξε και τον αγάπησε· ο άνθρωπος μεν ήταν φιλοχρήματος. Πλησιάζει δε τον Ιησού επειδή επιθυμούσε να μάθει για την αιώνια ζωή, ίσως επειδή ήταν φιλοχρήματος και ως προς αυτό. Διότι κανείς δεν αγαπά τόσο πολύ τη ζωή όσο ο φιλοχρήματος άνθρωπος. Νόμισε, λοιπόν, ότι ο Ιησούς θα του υποδείκνυε έναν τρόπο με τον οποίο θα ζούσε αιώνια, απολαμβάνοντας την κατοχή των χρημάτων του. Όταν δε ο Κύριος του είπε ότι η ακτημοσύνη είναι πρόξενος της αιώνιας ζωής, μεμφόμενος τον εαυτό του για την ερώτηση και τον Ιησού για την απάντηση, αναχώρησε.

Δες λοιπόν τους νόμους της πραγματικής χριστιανικής πολιτείας: Πούλησε, λέει, όλα όσα έχεις. Διότι, αν σου απομείνει κάτι, γίνεσαι δούλος αυτού. Και μοίρασέ τα, όχι σε πλούσιους συγγενείς, αλλά σε φτωχούς. Νομίζω δε ότι και η λέξη «μοίρασε» δίνει έμφαση στο να γίνεται η διανομή των χρημάτων με διάκριση και όχι στην τύχη. Επειδή δε, μαζί με την ακτημοσύνη, πρέπει να υπάρχει στον άνθρωπο και κάθε άλλη αρετή, για τον λόγο αυτόν είπε: Και έλα, ακολούθει με, δηλαδή, και σε όλα τα άλλα να είσαι μαθητής μου, και να με ακολουθείς πάντοτε, όχι σήμερα ναι, και αύριο όχι. Επειδή ήταν φιλοχρήματος, του υποσχέθηκε τον θησαυρό στους ουρανούς, αλλά ο άρχοντας δεν έδωσε προσοχή, διότι ήταν δούλος των χρημάτων. Γι' αυτό, ακούγοντας αυτά λυπήθηκε, επειδή του προτείνει τη στέρηση της περιουσίας του, τη στιγμή που εκείνος επιθυμεί την αιώνια ζωή ακριβώς για αυτόν τον λόγο, ώστε να ζήσει για πολύ και αιώνια μέσα στην αφθονία των χρημάτων. Το ότι λυπήθηκε, όμως, υποδηλώνει άνθρωπο καλοπροαίρετο και όχι πανούργο. Κανείς από τους Φαρισαίους, άλλωστε, δεν λυπήθηκε ποτέ, αλλά μάλλον εξαγριώνονταν.