Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 18:38

Αλλά για να μη σκυθρωπάσεις, ω Δαβίδ, κατέχοντας τη δεύτερη θέση στη σύγκριση και την αντιπαραβολή με τον Μωυσή, και εκτός από τις άλλες θλίψεις σε λυπήσει και αυτό, σου έδωσα ένα χάρισμα και εξαίρετο απόκτημα, το οποίο υπερνικά όλες μαζί τις τιμές του Μωυσή. Μην αποθαρρύνεσαι, μη δυσανασχετείς, διότι εσύ είσαι πατέρας του Νομοθέτη, ενώ εκείνος διάκονος. Εσύ είσαι γεννήτορας και σπορέας, εκείνος προφήτης και συγγραφέας. Κανείς στα Ευαγγέλια δεν θα πει: «Ιησού υιέ του Μωυσή, ελέησόν με», αλλά: «Ιησού υιέ του Δαβίδ, ελέησόν με», «Ωσαννά στον υιό του Δαβίδ», όχι στον υιό του Μωυσή, «Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού υιού του Δαβίδ». Επειδή, λοιπόν, έχεις το κορυφαίο των χαρισμάτων, το να ονομαστείς πατέρας του Θεού σου, μη λες πλέον ως καταφρονημένος και λησμονημένος: «Έως πότε, Κύριε, θα με ξεχνάς παντελώς;» Αλλά να πεις, ως κάποιος που ευεργετήθηκε με μεγάλα δώρα: «Θα ψάλω στον Κύριο που με ευεργέτησε και θα υμνήσω το όνομα του Κυρίου του Υψίστου»...

Διότι έτσι λέει ο Λουκάς στο Ευαγγέλιό του: «Απέστειλε δύο από τους μαθητές του, λέγοντας: Πηγαίνετε στο απέναντι χωριό, στο οποίο, καθώς θα εισέρχεστε, θα βρείτε ένα πουλάρι δεμένο, πάνω στο οποίο κανένας άνθρωπος δεν κάθισε ποτέ· λύστε το και φέρτε το σε εμένα». Θα διαπιστώσεις, λοιπόν, ότι ο μεν Ματθαίος παντού αναφέρει δύο, ενώ ο Λουκάς ανακεφαλαιώνει τα δύο σε ένα. Όπως, για παράδειγμα, και στην περίπτωση των τυφλών, ο Ματθαίος πάλι αναφέρει δύο, λέγοντας: «Και καθώς ο Ιησούς αναχωρούσε από εκεί, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί κράζοντας και λέγοντας: Ελέησόν μας, υιέ Δαυίδ». Ο δε Λουκάς, ανακεφαλαιώνοντας τους δύο σε έναν, λέει: «Και συνέβη, ενώ αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, να κάθεται κάποιος τυφλός στην άκρη του δρόμου ζητιανεύοντας. Και ακούγοντας τον όχλο να διέρχεται, ρωτούσε τι συμβαίνει. Του ανήγγειλαν δε ότι περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Και φώναξε λέγοντας: Ιησού, υιέ Δαυίδ, ελέησέ με». Ομοίως και στην περίπτωση των δαιμονιζομένων, θα διαπιστώσεις ότι ο μεν Ματθαίος αναφέρει δύο, ενώ ο Λουκάς, με ακριβέστερη σκέψη, ευσεβώς ανέφερε έναν αντί για δύο. Λέει, λοιπόν, ο Ματθαίος για τους δύο τα εξής: «Και όταν αυτός ήλθε στο απέναντι μέρος, στη χώρα των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονιζόμενοι που έβγαιναν από τα μνήματα, πάρα πολύ άγριοι». Ο δε Λουκάς, καταγράφοντας τους δύο ως έναν, έλεγε: «Και όταν αυτός βγήκε στη στεριά, τον συνάντησε κάποιος άνδρας από την πόλη, ο οποίος είχε δαιμόνια εδώ και πολλά χρόνια».

Και έτσι, ο προεξάρχων από τους μαθητές, μην έχοντας κατανοήσει ακόμη το βάθος του μυστηρίου, του εναντιώθηκε λέγοντας: «Ο Θεός να σε σπλαγχνιστεί, Κύριε, δεν πρόκειται να σου συμβεί αυτό». Όμως, λέγοντάς το αυτό, επιπλήχθηκε. Όταν όμως ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, τους άνοιξε τα μάτια, σύμφωνα με όσα έγραψε κάποιος από τους άγιους ευαγγελιστές. Διότι φωτίστηκαν πλήρως, έχοντας πλουτίσει με την άφθονη μέθεξη του Πνεύματος, ώστε να λένε: «Και έχουμε βεβαιότερο τον προφητικό λόγο, στον οποίο καλά κάνετε και προσέχετε, σαν σε λυχνάρι που φέγγει σε σκοτεινό τόπο, έως ότου ξημερώσει η ημέρα και ανατείλει ο φωσφόρος στις καρδιές σας.» <Ιησού, υιέ Δαβίδ, ελέησόν με.> (A f. 251 b, C f. 146 b) Αυτός τον πλησίασε μεν ως τον παντοδύναμο Θεό· αλλά τον ονομάζει υιό Δαβίδ· διότι, έχοντας ανατραφεί μέσα στον Ιουδαϊσμό και όντας γηγενής, δεν αγνοούσε τα όσα είχαν προαναγγελθεί γι' αυτόν μέσα από τον νόμο και τους άγιους προφήτες, και ότι καταγόταν από το γένος του Δαβίδ κατά σάρκα. Επομένως, έχοντας ήδη πιστέψει ότι ο Λόγος, αν και είναι Θεός, υπέμεινε εκούσια τη γέννηση κατά σάρκα, εννοώ από την αγία Παρθένο, τον πλησιάζει ως Θεό, λέγοντας: «Ελέησόν με, υιέ Δαβίδ.» Διότι, το γεγονός ότι του προσέφερε την ικεσία έχοντας αυτή τη διάθεση, το επιβεβαιώνει ο Χριστός λέγοντάς του: «Η πίστη σου σε έσωσε.»

Λόγος κατανυκτικός. Ελάτε, αγαπητοί, ελάτε, πατέρες και αδελφοί μου, το εκλεκτό ποίμνιο του Πατρός, οι σφραγισμένοι στρατιώτες του Χριστού. Ελάτε, τέκνα, ακούστε λόγο σωτήριο για τις ψυχές σας. Ελάτε να πραγματευθούμε όσο διαρκεί η πανήγυρις. Ελάτε να λάβουμε ζωή αιώνια. Ελάτε να αγοράσουμε τη σωτηρία των ψυχών μας. Γεμίστε τα μάτια σας με δάκρυα, και αμέσως θα ανοίξουν τα μάτια της διανοίας σας. Ελάτε, όλοι ομόθυμα, πλούσιοι και φτωχοί, άρχοντες και αρχόμενοι, ηλικιωμένοι μαζί με τους νεότερους, γιοι και θυγατέρες και κάθε ηλικία· όσοι επιθυμείτε να λυτρωθείτε από την αιώνια κόλαση και να γίνετε κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Μαζί με τον άγιο Δαβίδ ας παρακαλέσουμε τον ελεήμονα και φιλάνθρωπο Κύριο, λέγοντας: αποκάλυψε τα μάτια μου, για να κατανοήσω τα θαυμάσια του νόμου σου· φώτισε τα μάτια μου, μήπως και κοιμηθώ τον ύπνο του θανάτου. Ας κραυγάσουμε, όπως κραύγασε ο τυφλός: ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Θεού του Υψίστου. Και εάν κάποιοι μας εμποδίζουν ή μας επιτιμούν για να σιωπήσουμε, εμείς ας φωνάξουμε δυνατότερα, και ας μην αποκάμουμε κράζοντας, μέχρι να ανοίξει τα μάτια της καρδιάς μας ο φωτοδότης Ιησούς. Προσέλθετε στον Χριστό.

Απέκοψε δε πολλά και έγραψε: «τους απέστειλε λέγοντας, δείξτε τους εαυτούς σας στους ιερείς», και αντικατέστησε άλλα με άλλα, λέγοντας ότι «πολλοί λεπροί υπήρχαν στις ημέρες του προφήτη Ελισσαίου και κανείς δεν καθαρίστηκε παρά μόνο ο Νεεμάν ο Σύρος». 〈μθ〉. «Θα έρθουν ημέρες, όταν θα επιθυμήσετε να δείτε μία από τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου». 〈ν〉. «Του είπε κάποιος: Διδάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Και εκείνος (απάντησε): Μη με αποκαλείς αγαθό. Ένας είναι αγαθός, ο Θεός»· εκείνος όμως πρόσθεσε (τη λέξη) «ο Πατέρας» και αντί του «γνωρίζεις τις εντολές» λέει «γνωρίζω τις εντολές». 〈να〉. «Και συνέβη, καθώς αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός φώναζε: Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και όταν θεραπεύτηκε, (του) λέει: Η πίστη σου σε έχει σώσει». 〈νβ〉. Απέκοψε το «αφού πήρε (μαζί του) τους δώδεκα, έλεγε: Ιδού, ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα και θα εκπληρωθούν όλα τα γεγραμμένα στους προφήτες για τον Υιό του Ανθρώπου. Διότι θα παραδοθεί και θα θανατωθεί και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί»· όλα αυτά τα απέκοψε. 〈νγ〉. Απέκοψε το κεφάλαιο το σχετικό με την όνο και τη Βηθφαγή και το σχετικό με την πόλη και τον ναό, ότι ήταν γεγραμμένο: «ο οίκος μου θα ονομαστεί οίκος προσευχής, αλλά εσείς τον κάνετε σπήλαιο ληστών». 〈νδ〉. «Και ζήτησαν να βάλουν τα χέρια τους επάνω του και φοβήθηκαν». 〈νε〉.

Και εδώ ο Κύριος ονομάζει τον Ελισσαίο προφήτη, παρουσιάζοντας τον εαυτό Του να εκπληρώνει ισοτύπως όσα είχαν προηγηθεί από εκείνον, προκειμένου να ελέγξει τον Μαρκίωνα και όλους όσους αθετούν τους προφήτες του Θεού. 〈Σχόλιο〉 〈μθ'〉. «Θα έρθουν ημέρες, όταν θα επιθυμήσετε να δείτε μία από τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου». 〈Έλεγχος〉 〈μθ'〉. Εάν αριθμεί ημέρες και υποδηλώνει χρόνο και αποκαλεί τον εαυτό του Υιό του Ανθρώπου, άρα υπέδειξε και μέτρο ηλικίας και υπόδειγμα των ημερών του κηρύγματός Του. Επομένως, ο Λόγος δεν είναι άσαρκος, αλλά η θεία ευδοκία φανερώθηκε εν σώματι. 〈Σχόλιο〉 〈ν'〉. «Είπε κάποιος προς αυτόν: Διδάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Ο δε του απάντησε: Μη με αποκαλείς αγαθό· ένας είναι αγαθός, ο Θεός». Εκείνος προσέθεσε το «ο Πατέρας» και αντί του «γνωρίζεις τις εντολές» λέει «γνωρίζω τις εντολές». 〈Έλεγχος〉 〈ν'〉. Για να μη δείξει ότι οι εντολές είναι ήδη προγεγραμμένες, λέει «γνωρίζω τις εντολές». Το δε όλο κεφάλαιο καθίσταται φανερό από την ακολουθία του κειμένου. Και αν αποκαλεί τον Πατέρα αγαθό και τον ονομάζει Θεό, ορθώς διδάσκει από τον νόμο του Πατρός Του αυτόν που θέλει να κληρονομήσει τη ζωή, και δεν τον αθετεί ούτε τον απορρίπτει, αλλά μάλλον επιμαρτυρεί ότι όσοι πολιτεύθηκαν σύμφωνα με τον νόμο έχουν κληρονομήσει την αιώνια ζωή, τόσο ο Μωυσής όσο και οι άλλοι προφήτες. 〈Σχόλιο〉 〈να'〉. «Όταν δε πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός φώναζε: Ιησού, υιέ του Δαυίδ, ελέησέ με. Και όταν θεραπεύτηκε, του λέει: Η πίστη σου σε έσωσε». 〈Έλεγχος〉 〈να'〉.

Αλλά και όταν, καθισμένος πάνω σε πουλάρι όνου σύμφωνα με την προφητεία, εισήλθε παραδόξως στην Ιερουσαλήμ και υμνούνταν από τα παιδιά ως Θεός, θεράπευσε όλους τους χωλούς και τους τυφλούς που τον πλησίασαν εκεί, όπως αναφέρει και αυτό ο Ματθαίος. Όταν δε ήλθε στη Βηθσαϊδά, του φέρνουν έναν τυφλό, όπως λέει ο Μάρκος, και τον παρακαλούν να τον αγγίξει. Ο δε Κύριος, αφού τον έβγαλε έξω από το χωριό, έφτυσε στα μάτια του, έθεσε πάνω του τα χέρια του και τον έκανε να βλέπει αμυδρά. Έπειτα, θέτοντας πάλι τα χέρια του πάνω του, του χάρισε την ικανότητα να αναβλέψει και να βλέπει καθαρά. Καθώς δε πλησίαζε στην Ιεριχώ, όπως λέει ο Λουκάς, θεράπευσε μόνο με τον λόγο έναν τυφλό που καθόταν παρά την οδό και ζητιάνευε, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε τη θεραπεία: «Ανάβλεψε». Βγαίνοντας δε από την Ιεριχώ, όπως λέει και αυτό ο Μάρκος, χαρίζει πάλι την όραση σε έναν άλλον τυφλό, τον Βαρτίμαιο, τον γιο του Τιμαίου, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε να αναβλέψει: «Σύμφωνα με την πίστη σου ας γίνει σε εσένα». Στην δε Ιερουσαλήμ, όταν είδε έναν εκ γενετής τυφλό, όπως λέει ο Ιωάννης, χωρίς καν να του ζητηθεί, αλλά από δική του πρωτοβουλία λόγω της αγαθότητάς του, έφτυσε στη γη, έφτιαξε πηλό, άλειψε τα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε να νιφτείς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ».

Σχετικά δε με το πώς η ταφή ήταν τριήμερη, έχει αναφερθεί επαρκώς στους άλλους Ευαγγελιστές. «Και συνέβη, καθώς αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, κάποιος τυφλός καθόταν στην άκρη του δρόμου ζητιανεύοντας. Ακούγοντας δε ένα πλήθος να περνά, ρωτούσε τι συμβαίνει. Και του ανήγγειλαν ότι περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Και φώναξε δυνατά λέγοντας: Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και εκείνοι που προπορεύονταν τον επέπλητταν για να σωπάσει, αυτός όμως έκραζε πολύ περισσότερο: Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Στάθηκε τότε ο Ιησούς και διέταξε να τον φέρουν κοντά του. Όταν δε αυτός πλησίασε, τον ρώτησε λέγοντας: Τι θέλεις να σου κάνω; Και εκείνος είπε: