Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 18:41

Η πίστη γνωρίζει να μάχεται ενάντια σε όλα και να νικά τα πάντα· γι' αυτό τον επέπλητταν, ο πιστός όμως δεν υποχωρούσε, αλλά ακολουθούσε τον Δεσπότη, γνωρίζοντας ότι είναι καλή η αναίδεια υπέρ της ευσέβειας· διότι αν για τα χρήματα πολλοί γίνονται αναιδείς, για τη σωτηρία της ψυχής δεν πρέπει να ντυθεί κανείς την καλή αναίδεια;—(A f. 251 b, D f. 61 b) Η φωνή εκείνου που επικαλείται με πίστη σταματά τον Κύριο· και δικαίως τιμήθηκε ο τυφλός από τον Χριστό· διότι κλήθηκε από Αυτόν, και διατάχθηκε να έρθει κοντά, ώστε αυτός που πρώτα Τον πλησίασε με την πίστη, να Τον πλησιάσει και με το σώμα· και εμάς, λοιπόν, η πίστη μάς παραστέκει και μας φέρνει κοντά στον Χριστό, ώστε να αξιωθούμε των λόγων Του. Διότι, όταν έφεραν κοντά τον τυφλό, τον ρώτησε λέγοντας: «Τι θέλεις να σου κάνω;» Μήπως, λοιπόν, αγνοούσε το αίτημα; Και πώς θα ήταν λογικό αυτό; Ρωτούσε, επομένως, από θεία οικονομία, ώστε να μάθουν οι παρευρισκόμενοι, ή μάλλον αυτοί που βάδιζαν μαζί Του, ότι δεν Του ζητά χρήματα, αλλά θεϊκή ενέργεια, ως από Θεό.—(A f. 255, D f. 61 b) Άραγε ο τυφλός απαλλάχτηκε μεν από την ασθένεια, αλλά παραμέλησε το να είναι φιλόχριστος; Σε καμία περίπτωση· αλλά με τα έργα του αποδείκνυε την ευγνωμοσύνη του. Και είχε ελευθερωθεί από διπλή τυφλότητα, τόσο από τη σωματική, όσο και από την τυφλότητα του νου και της καρδιάς· διότι δεν θα Τον δοξολογούσε ως Θεό, αν δεν είχε αναβλέψει πραγματικά. Έγινε δε και για άλλους αφορμή να Τον δοξολογούν.

Απέκοψε δε πολλά και έγραψε: «τους απέστειλε λέγοντας, δείξτε τους εαυτούς σας στους ιερείς», και αντικατέστησε άλλα με άλλα, λέγοντας ότι «πολλοί λεπροί υπήρχαν στις ημέρες του προφήτη Ελισσαίου και κανείς δεν καθαρίστηκε παρά μόνο ο Νεεμάν ο Σύρος». 〈μθ〉. «Θα έρθουν ημέρες, όταν θα επιθυμήσετε να δείτε μία από τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου». 〈ν〉. «Του είπε κάποιος: Διδάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Και εκείνος (απάντησε): Μη με αποκαλείς αγαθό. Ένας είναι αγαθός, ο Θεός»· εκείνος όμως πρόσθεσε (τη λέξη) «ο Πατέρας» και αντί του «γνωρίζεις τις εντολές» λέει «γνωρίζω τις εντολές». 〈να〉. «Και συνέβη, καθώς αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός φώναζε: Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και όταν θεραπεύτηκε, (του) λέει: Η πίστη σου σε έχει σώσει». 〈νβ〉. Απέκοψε το «αφού πήρε (μαζί του) τους δώδεκα, έλεγε: Ιδού, ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα και θα εκπληρωθούν όλα τα γεγραμμένα στους προφήτες για τον Υιό του Ανθρώπου. Διότι θα παραδοθεί και θα θανατωθεί και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί»· όλα αυτά τα απέκοψε. 〈νγ〉. Απέκοψε το κεφάλαιο το σχετικό με την όνο και τη Βηθφαγή και το σχετικό με την πόλη και τον ναό, ότι ήταν γεγραμμένο: «ο οίκος μου θα ονομαστεί οίκος προσευχής, αλλά εσείς τον κάνετε σπήλαιο ληστών». 〈νδ〉. «Και ζήτησαν να βάλουν τα χέρια τους επάνω του και φοβήθηκαν». 〈νε〉.

Και εδώ ο Κύριος ονομάζει τον Ελισσαίο προφήτη, παρουσιάζοντας τον εαυτό Του να εκπληρώνει ισοτύπως όσα είχαν προηγηθεί από εκείνον, προκειμένου να ελέγξει τον Μαρκίωνα και όλους όσους αθετούν τους προφήτες του Θεού. 〈Σχόλιο〉 〈μθ'〉. «Θα έρθουν ημέρες, όταν θα επιθυμήσετε να δείτε μία από τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου». 〈Έλεγχος〉 〈μθ'〉. Εάν αριθμεί ημέρες και υποδηλώνει χρόνο και αποκαλεί τον εαυτό του Υιό του Ανθρώπου, άρα υπέδειξε και μέτρο ηλικίας και υπόδειγμα των ημερών του κηρύγματός Του. Επομένως, ο Λόγος δεν είναι άσαρκος, αλλά η θεία ευδοκία φανερώθηκε εν σώματι. 〈Σχόλιο〉 〈ν'〉. «Είπε κάποιος προς αυτόν: Διδάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Ο δε του απάντησε: Μη με αποκαλείς αγαθό· ένας είναι αγαθός, ο Θεός». Εκείνος προσέθεσε το «ο Πατέρας» και αντί του «γνωρίζεις τις εντολές» λέει «γνωρίζω τις εντολές». 〈Έλεγχος〉 〈ν'〉. Για να μη δείξει ότι οι εντολές είναι ήδη προγεγραμμένες, λέει «γνωρίζω τις εντολές». Το δε όλο κεφάλαιο καθίσταται φανερό από την ακολουθία του κειμένου. Και αν αποκαλεί τον Πατέρα αγαθό και τον ονομάζει Θεό, ορθώς διδάσκει από τον νόμο του Πατρός Του αυτόν που θέλει να κληρονομήσει τη ζωή, και δεν τον αθετεί ούτε τον απορρίπτει, αλλά μάλλον επιμαρτυρεί ότι όσοι πολιτεύθηκαν σύμφωνα με τον νόμο έχουν κληρονομήσει την αιώνια ζωή, τόσο ο Μωυσής όσο και οι άλλοι προφήτες. 〈Σχόλιο〉 〈να'〉. «Όταν δε πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός φώναζε: Ιησού, υιέ του Δαυίδ, ελέησέ με. Και όταν θεραπεύτηκε, του λέει: Η πίστη σου σε έσωσε». 〈Έλεγχος〉 〈να'〉.

Αλλά και όταν, καθισμένος πάνω σε πουλάρι όνου σύμφωνα με την προφητεία, εισήλθε παραδόξως στην Ιερουσαλήμ και υμνούνταν από τα παιδιά ως Θεός, θεράπευσε όλους τους χωλούς και τους τυφλούς που τον πλησίασαν εκεί, όπως αναφέρει και αυτό ο Ματθαίος. Όταν δε ήλθε στη Βηθσαϊδά, του φέρνουν έναν τυφλό, όπως λέει ο Μάρκος, και τον παρακαλούν να τον αγγίξει. Ο δε Κύριος, αφού τον έβγαλε έξω από το χωριό, έφτυσε στα μάτια του, έθεσε πάνω του τα χέρια του και τον έκανε να βλέπει αμυδρά. Έπειτα, θέτοντας πάλι τα χέρια του πάνω του, του χάρισε την ικανότητα να αναβλέψει και να βλέπει καθαρά. Καθώς δε πλησίαζε στην Ιεριχώ, όπως λέει ο Λουκάς, θεράπευσε μόνο με τον λόγο έναν τυφλό που καθόταν παρά την οδό και ζητιάνευε, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε τη θεραπεία: «Ανάβλεψε». Βγαίνοντας δε από την Ιεριχώ, όπως λέει και αυτό ο Μάρκος, χαρίζει πάλι την όραση σε έναν άλλον τυφλό, τον Βαρτίμαιο, τον γιο του Τιμαίου, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε να αναβλέψει: «Σύμφωνα με την πίστη σου ας γίνει σε εσένα». Στην δε Ιερουσαλήμ, όταν είδε έναν εκ γενετής τυφλό, όπως λέει ο Ιωάννης, χωρίς καν να του ζητηθεί, αλλά από δική του πρωτοβουλία λόγω της αγαθότητάς του, έφτυσε στη γη, έφτιαξε πηλό, άλειψε τα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε να νιφτείς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ».

Μήπως έκανε διακρίσεις ή ξεχώρισε κανέναν, καλώντας προφανώς τον έναν ως προγνωσμένο, και διώχνοντας τον άλλον επειδή δεν ήταν τέτοιος; Σε καμία περίπτωση. Γι' αυτό λοιπόν «μην προφασίζεστε δικαιολογίες για τις αμαρτίες σας», και μην επιθυμείτε να παίρνετε αφορμές από τα αποστολικά λόγια για την απώλειά σας, αλλά προστρέξτε όλοι στον Δεσπότη που σας καλεί. Διότι, είτε είναι κανείς τελώνης, είτε πόρνος, είτε μοιχός, είτε φονιάς, είτε οτιδήποτε άλλο, ο Δεσπότης δεν τον αποστρέφεται, αλλά σηκώνει το φορτίο των αμαρτιών του και τον καθιστά αμέσως ελεύθερο. Και πώς σηκώνει το φορτίο του; Όπως ακριβώς σήκωσε κάποτε και του παραλυτικού, λέγοντάς του: «Τέκνο, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», και αμέσως ανακουφίστηκε από το βάρος και αξιώθηκε πλουσιοπάροχα τη θεραπεία του σώματός του. Επομένως, ας προσέρχεται καθένας που το επιθυμεί και ας φωνάζει: «Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με»· και αν ακούσει: «Τι θέλεις να σου κάνω;», ας πει αμέσως: «Κύριε, να αναβλέψω», και αμέσως θα ακούσει: «Θέλω, ανάβλεψε». Άλλος πάλι ας πει: «Κύριε, η θυγατέρα μου η ψυχή δαιμονίζεται άσχημα», και θα ακούσει: «Κι εγώ θα έρθω να τη θεραπεύσω». Αν όμως κάποιος είναι οκνηρός και δεν θέλει να προσέλθει στον Δεσπότη, έστω κι όταν Εκείνος έρχεται προς αυτόν και του λέει: «Ακολούθησέ με», ας Τον ακολουθήσει όπως κάποτε ο τελώνης, εγκαταλείποντας το τελωνείο και την πλεονεξία· και, γνωρίζω καλά, πως αντί για τελώνη θα τον αναδείξει ευαγγελιστή.

Σχετικά δε με το πώς η ταφή ήταν τριήμερη, έχει αναφερθεί επαρκώς στους άλλους Ευαγγελιστές. «Και συνέβη, καθώς αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, κάποιος τυφλός καθόταν στην άκρη του δρόμου ζητιανεύοντας. Ακούγοντας δε ένα πλήθος να περνά, ρωτούσε τι συμβαίνει. Και του ανήγγειλαν ότι περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Και φώναξε δυνατά λέγοντας: Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και εκείνοι που προπορεύονταν τον επέπλητταν για να σωπάσει, αυτός όμως έκραζε πολύ περισσότερο: Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Στάθηκε τότε ο Ιησούς και διέταξε να τον φέρουν κοντά του. Όταν δε αυτός πλησίασε, τον ρώτησε λέγοντας: Τι θέλεις να σου κάνω; Και εκείνος είπε:

«Κύριε, να αναβλέψω. Και ο Ιησούς του είπε: Ανάβλεψε, η πίστη σου σε έσωσε. Και αμέσως ανέβλεψε και τον ακολούθησε δοξάζοντας τον Θεό.» Και όλος ο λαός, όταν το είδε, έδωσε αίνο στον Θεό. Ως πάρεργο της οδοιπορίας ο Κύριος επιτελεί το θαύμα στον τυφλό, ώστε ούτε η διέλευσή του να είναι ανωφελής διδασκαλία για εμάς και για τους μαθητές του Χριστού, για να είμαστε μέσα από όλα, και πάντοτε, και παντού ωφέλιμοι, και κανένα έργο μας να μην είναι άπρακτο. Ο τυφλός, λοιπόν, επειδή πίστεψε ότι αυτός είναι ο αναμενόμενος Χριστός (καθώς ήταν φυσικό, εφόσον είχε ανατραφεί με τα ιουδαϊκά διδάγματα, να μην αγνοεί ότι ο Χριστός προέρχεται από το σπέρμα του Δαβίδ), φωνάζει με μεγάλη φωνή: Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και με το να πει, «Ελέησέ με», φανερώνει ότι είχε για αυτόν κάποια υψηλότερη, θεία αντίληψη και δεν τον θεωρούσε απλό άνθρωπο. Θαύμασε δε και την επιμονή της ομολογίας του, πώς, αν και πολλοί τον επέπλητταν, δεν σιωπούσε, αλλά φώναζε περισσότερο, διότι υπήρχε μια θερμότητα που τον υποκινούσε εσωτερικά. Γι' αυτό και ο Ιησούς τον προσκαλεί, ως πραγματικά άξιο να τον πλησιάσει, και τον ρωτά: Τι θέλεις να σου κάνω; Όχι επειδή αγνοούσε, αλλά για να μη νομίσουν οι παρόντες ότι άλλα ζητούσε εκείνος και άλλα δίνει Αυτός, και ότι, ενώ εκείνος ζητούσε χρήματα, Αυτός, σαν για να επιδειχθεί, θεράπευε την τυφλότητα· διότι ίσως ο φθόνος θα μπορούσε να κατασκευάσει τέτοιες ανόητες συκοφαντίες.