Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 19:27

Εκείνοι που είναι τέλειοι ως προς την πνευματική κατάσταση, στους οποίους ταιριάζει η στερεά τροφή, γνωρίζοντας να μυσταγωγούν ορθά και κατευθύνοντας σε κάθε είδος ενάρετων έργων τόσο τον εαυτό τους όσο και τους άλλους, όπως ακριβώς έγιναν οι θεσπέσιοι μαθητές και όσοι μετά από αυτούς διαδέχθηκαν την ίδια διακονία· σε αυτούς ο Σωτήρας δίνει την ποικιλία των θείων χαρισμάτων, για να είναι φωστήρες στον κόσμο, διακρατώντας τον λόγο της ζωής. Αυτοί, νουθετώντας τους λαούς που βρίσκονται υπό την καθοδήγησή τους, αξιοποιούν το τάλαντο και θα κερδίσουν τον κλήρο που αρμόζει στους αγίους. —(A f. 259) Εκείνοι που δεν θέλησαν να βασιλεύσει σε αυτούς ο ευγενής άνθρωπος, κατασφάγησαν μπροστά του. Αυτό έπαθαν οι εξ αίματος Ισραηλίτες· διότι, αφού αρνήθηκαν τη βασιλεία του Χριστού, περιέπεσαν στις έσχατες συμφορές και χάθηκαν κακήν κακώς. <Και τον έφεραν προς τον Ιησού.> (B f. 178 b, C f. 148) Οδηγείται το πουλάρι, αφού δύο μαθητές απεστάλησαν από τον Χριστό· διότι προς τον σκοπό αυτό τον υπηρετούν δύο τάγματα, οι προφήτες και οι απόστολοι, μέσω των οποίων προσέλκονται στην πίστη τα έθνη, των οποίων τύπος είναι το πουλάρι· και οδηγείται από κάποιο χωριό, για να καταδείξει και μέσω αυτού το άδικο φρόνημα των εθνών, τα οποία έζησαν όχι σύμφωνα με τον νόμο, αλλά άγρια και ατημέλητα. Όμως μεταστράφηκε προς το ήμερο· διότι τέθηκε υπό την καθοδήγηση του Χριστού που διδάσκει τα πάντα.

Ιδού, λοιπόν, και οι δέκα παρθένες κοιμούνται, και οι δούλοι εργάζονται περιμένοντας τον Δεσπότη τους, έχοντας αναγνωρίσει ότι έλαβε τη βασιλεία, και έρχεται με δύναμη και πολλή δόξα, για να στεφανώσει μεν τους δούλους του που διαχειρίστηκαν σωστά το αργύριο, το οποίο έλαβαν από αυτόν, και να εξολοθρεύσει τους εχθρούς του που δεν ήθελαν να βασιλεύσει επάνω τους. Και όπως ακριβώς στη μέση της νύχτας, ενώ η φύση των ανθρώπων κατέχεται από ύπνο, ξαφνικά γίνεται από τον ουρανό μεγάλος ήχος και φρικτές βροντές και τρομακτικές αστραπές με σεισμό, και ταράζονται ξαφνικά όσοι κοιμούνται, και θυμάται ο καθένας τα δικά του έργα, είτε αγαθά είτε κακά· ενώ αυτοί που πράττουν τα κακά χτυπούν τα στήθη τους, καθώς κείτονται στο κρεβάτι, επειδή δεν υπάρχει πού να φύγουν ή να κρυφτούν ή να μεταμεληθούν για όσα έπραξαν· διότι και η γη σείεται, και οι βροντές τους φοβίζουν, οι αστραπές τους τρομοκρατούν, και βαθύ σκοτάδι τους κυριεύει· έτσι και εκείνη την ώρα, σαν οξύτατη αστραπή, ξαφνικά θα συνταράξει όλη τη γη· διότι θα ηχήσει σάλπιγγα προκαλώντας φόβο από τον ουρανό και θα εγείρει όσους κοιμούνται, και θα αφυπνίσει όσους αναπαύονται από αιώνες.

Αλλά βέβαια, όσον αφορά τους δικούς Του υπηρέτες θα κάνει τέτοιου είδους διάκριση· για εκείνους όμως που δεν αξιώθηκαν την ίδια υπηρεσία, παρόλο που κατά τα άλλα υπήρξαν πολίτες Του, και οι οποίοι κατέταξαν τους εαυτούς τους στην παράταξη των εχθρών και όσων Τον μισούν, έχοντας στείλει πρεσβεία με την οποία απαρνούνταν τη βασιλεία Του, το ποιο θα είναι το τέλος τους το φανερώνει προλέγοντας ότι ο βασιλιάς, όταν θα επιστρέψει κατά τη δεύτερη και βασιλική του θεοφάνεια, θα εκδώσει εναντίον τους τη φοβερή απόφαση που λέει: «Όμως τους εχθρούς μου εκείνους, που δεν θέλησαν να βασιλεύσω πάνω τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου».

Έπειτα πάλι ο Τελώνης, και η έπαρση του Φαρισαίου. Και η διανομή των μνών, ίσων σε αριθμό με τους δέκα. Οι κακοί γεωργοί και φονείς του δεσπότη.

Διότι, επειδή ισχυρίζονται ότι ο Χριστός είναι αγαθός Θεός, ενώ εκείνος είναι πονηρός, ας εξετάσουμε ποιος τα έκανε αυτά. Ποιος, λοιπόν, τα έπραξε; Ο πονηρός, υπερασπιζόμενος αυτόν; Σε καμία περίπτωση. Πώς, λοιπόν, είναι ξένος προς αυτόν; Μήπως τα έκανε ο αγαθός; Αντιθέτως, αποδεικνύεται ότι τα έχει πράξει και ο Πατέρας και ο Υιός· ο μεν Πατέρας σε πολλά σημεία, όπως όταν λέει, σχετικά με τον αμπελώνα, ότι στέλνει τα στρατεύματά του· ο δε Υιός, όταν λέει: «Τους εχθρούς μου, που δεν θέλησαν να βασιλεύσω επάνω τους, φέρτε τους και κατασφάξτε τους ενώπιόν μου». Άλλωστε, και ο ίδιος αναφέρεται στις θλίψεις που πρόκειται να έρθουν, από τις οποίες τίποτα πιο σκληρό δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν, και ο ίδιος τις προανήγγειλε.

Άκουσε δε και τον Χριστό να λέει: «Εκείνους που δεν θέλησαν να βασιλεύσω επάνω τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους», διότι αυτός είναι ο βασιλεύς των αιώνων. Άκουσε τον πάλι να λέει προς την Ιερουσαλήμ: «Πόσες φορές θέλησα να συγκεντρώσω τα τέκνα σου και δεν θελήσατε· ιδού, ο οίκος σας αφήνεται έρημος». Και πάλι: «Θα αφαιρεθεί από εσάς η βασιλεία <του Θεού> και θα δοθεί σε έθνος που θα αποδίδει τους καρπούς της». Ώστε δεν είναι δυνατόν να χωρίζεται ο Υιός από τη δόξα του Πατρός. Ότι δε θα έλθει με αυτόν τον τρόπο, όπως προείπαμε, εννοώ με το σώμα και πάνω στη νεφέλη —πράγμα το οποίο αποτελεί το βασιλικό σχήμα, αναφέρομαι στη νεφέλη, καθώς αυτή υποδείκνυε τον βασιλέα των άνω στρατιών— το ότι «έτσι θα έλθει» είναι σαφές από τη μαρτυρία των αγγέλων. Όπως λέει: «Αυτός ο Ιησούς, ο οποίος αναλήφθηκε από εμάς στον ουρανό, έτσι ακριβώς θα έλθει», είναι προφανές ότι θα έλθει μαζί με τη σάρκα του και μέσα σε νεφέλη.

Εάν δε θέλεις να δεις τέτοια πράγματα και μετά την έλευση της χάριτος, αναλογίσου όσα έπαθαν οι Ιουδαίοι, πώς οι γυναίκες τους κατέφαγαν τα ίδια τους τα παιδιά, άλλες ψήνοντάς τα και άλλες καταναλώνοντάς τα με άλλους τρόπους· πώς παραδόθηκαν σε αθεράπευτο λιμό και σε ποικίλους και σκληρούς πολέμους, σε τέτοιο βαθμό ώστε να επισκιάσουν όλες τις προηγούμενες τραγωδίες εξαιτίας της υπερβολής των δικών τους συμφορών. Διότι, για το γεγονός ότι ο Χριστός τους προκάλεσε αυτά τα δεινά, άκουσέ Τον να τα προλέγει, τόσο μέσω παραβολών όσο και με τρόπο σαφή και απροκάλυπτο· μέσω παραβολών μεν, όπως όταν λέει: «Εκείνους δε που δεν ήθελαν να βασιλεύσω επάνω τους, φέρτε τους και κατασφάξτε τους»· και μέσα από την παραβολή του αμπελώνα, και του γάμου· καθαρά δε και ρητά, όπως όταν αναφέρει απειλώντας, ότι «Θα πέσουν από κόψη μαχαιριού, και θα υπάρξει στη γη μεγάλη οδύνη των εθνών, τα οποία θα βρίσκονται σε απόγνωση εξαιτίας της βουής της θάλασσας και του σάλου, ενώ οι άνθρωποι θα ξεψυχούν από τον φόβο τους», και ότι «Θα υπάρξει τέτοια θλίψη, η οποία δεν έχει συμβεί ποτέ ως τώρα, ούτε και πρόκειται να ξανασυμβεί».

«Έως ότου θέσω τους εχθρούς σου». Πράγμα το οποίο λέει και στον δεύτερο ψαλμό: «Εκείνος που κατοικεί στους ουρανούς θα τους περιγελάσει, και ο Κύριος θα τους χλευάσει. Τότε θα τους μιλήσει με την οργή του, και με τον θυμό του θα τους ταράξει». Και πάλι ο ίδιος λέει: «Εκείνους που δεν θέλησαν να βασιλεύσω πάνω τους, φέρτε τους εδώ μπροστά μου, και κατασφάξτε τους». Διότι, για να βεβαιωθείς ότι τα λόγια αυτά είναι δικά του, άκουσε τι λέει και σε άλλο σημείο: «Πόσες φορές θέλησα να επισυνάξω τα τέκνα σου, και δεν θελήσατε;»

Επειδή αν πρόκειται να τους αφανίσει, όπως ακριβώς και θα τους αφανίσει (διότι λέγει: «Φέρτε τους εδώ αυτούς που δεν με θέλησαν να βασιλεύσω πάνω τους, και κατασφάξτε τους»)· για ποιον λόγο λέγει ότι αυτό που γίνεται δεν είναι δικό του έργο, αλλά του Πατρός; Ομιλεί απευθυνόμενος στη δική τους αδυναμία, και συγχρόνως τιμώντας Εκείνον που τον εγέννησε. Γι' αυτό δεν είπε: «Αφήνω τον οίκο σας έρημο», αλλά «Αφήνεται»· διότι αυτό το διετύπωσε απρόσωπα. Με το να πει όμως: «Πόσες φορές θέλησα να περισυνάξω τα τέκνα σας, και δεν θελήσατε;», και έπειτα να προσθέσει ότι «Αφήνεται», δείχνει ότι ο ίδιος επέφερε την ερήμωση. Διότι, λέγει, επειδή ενώ δεχόσασταν ευεργεσίες και θεραπείες δεν θελήσατε να με αναγνωρίσετε, θα μάθετε ποιος είμαι όταν θα τιμωρείστε.

Γι' αυτό και ο Χριστός έλεγε: «Τους εχθρούς μου, αυτούς που δεν θέλησαν να βασιλεύσω πάνω τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους». Τότε έπρεπε να νηστεύεις, ω Ιουδαίε, όταν η μέθη σού προκαλούσε αυτά τα δεινά, όταν η λαιμαργία γεννούσε την ασέβεια, και όχι τώρα· διότι τώρα η νηστεία είναι άκαιρη και βδελυρή.

«Κύριε, έχει ήδη δέκα μνες. Σας λέγω ότι σε καθέναν που έχει θα δοθεί και άλλο, ενώ από εκείνον που δεν έχει, και αυτό που έχει θα του αφαιρεθεί. Όσο για εκείνους τους εχθρούς μου που δεν με θέλησαν για βασιλιά τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου. Και αφού είπε αυτά, προχωρούσε μπροστά, ανεβαίνοντας στα Ιεροσόλυμα.» Κατά την επάνοδό Του, ο Χριστός, ο οποίος είναι ευγενής και ως προς την ανθρώπινη φύση Του, διότι ο Κύριος καταγόταν από βασιλικό γένος, και ως προς τη θεία, δηλαδή, κατά τη δεύτερη παρουσία Του, όταν θα φανερωθεί ως βασιλιάς ερχόμενος με τους αγγέλους στη δόξα του Πατέρα και κάθε γόνυ θα λυγίσει ενώπιόν Του, τότε ακριβώς θα ζητήσει λόγο από τους δούλους που έλαβαν τα χαρίσματα, και θα βρεθούν, ο ένας να έχει ωφελήσει πολλούς και να έχει δεκαπλασιάσει το χάρισμα, ο άλλος να έχει ωφελήσει μεν και αυτός, αλλά λιγότερους, και ο άλλος να μην έχει ωφελήσει απολύτως κανέναν, αλλά να έχει σπαταλήσει με ραθυμία τον χρόνο της εργασίας. Γι' αυτό, εκείνος που δεκαπλασίασε ό,τι έλαβε, καθίσταται άρχοντας σε δέκα πόλεις, δηλαδή, αναλαμβάνει την εξουσία δέκα πόλεων, το οποίο σημαίνει ότι δέχεται πολλαπλάσιες τις αμοιβές. Και ο επόμενος αναλόγως. Ενώ εκείνος που δεν κέρδισε τίποτα, κατακρίνεται. Ας δούμε όμως και τι λέει: Κύριε, ιδού η μνα σου, πάρε την, διότι την είχα φυλαγμένη μέσα σε ένα σουδάριο.

Και εκείνος ήταν ο Πέτρος, εκείνος ο Παύλος. Ανόητε άνθρωπε, αυτή η μνα σε κάνει Πέτρο και Παύλο. Εργάσου, λοιπόν, ανάλογα με τη δύναμή σου, και πρόσφερε κάτι σε αυτόν που σου την έδωσε, έστω κι αν δεν είναι τόσο όσο του Πέτρου και του Παύλου. Εσύ όμως, ενώ έλαβες τα ίδια με τον Πέτρο και τον Παύλο —διότι και εκείνος έλαβε μία μνα, και εσύ μία μνα— έπειτα, χωρίς να δραστηριοποιηθείς καθόλου για την εργασία του αγαθού, κατηγορείς τον Θεό; Για τον λόγο αυτόν, εφόσον βρισκόμαστε ανάξιοι των χαρισμάτων, απογυμνωνόμαστε από αυτά. «Τους δε εχθρούς μου», λέγει, «αυτούς που δεν θέλησαν να βασιλεύσω πάνω τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους». Εννοεί τους Ιουδαίους, τους οποίους θα παραδώσει στην καταστροφή, παραπέμποντάς τους στο εξώτερο πυρ.