Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 19:36

Του ιδίου Αθανασίου, αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, στο: «ενώ δε αυτός πορευόταν, έστρωναν τα ιμάτιά τους στον δρόμο»· «το δε περισσότερο πλήθος» χαιρόταν «με χαρά μεγάλη» και έκραζε: «ωσαννά εν τοις υψίστοις». Εάν εξετάσουμε το καθένα από τα γεγονότα που συνέβησαν από την αρχή, είναι άπειρα. Εάν, λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να συγκρατήσει στη μνήμη του όσα βλέπονται και όσα έγιναν από τον Θεό, πώς θα μπορούσε κάποιος να κατανοήσει τα κρυμμένα Του; «Διότι τα περισσότερα», λέει, «από τα έργα του Θεού είναι απόκρυφα». Επομένως, υπάρχουν έργα του Θεού αόρατα τα οποία τυγχάνουν «απόκρυφα», για τα οποία και ο θεσπέσιος Απόστολος συμμαρτυρεί λέγοντας: «διότι τα αόρατα αυτού γνωρίσματα από την κτίση του κόσμου βλέπονται καθαρά, επειδή κατανοούνται μέσω των δημιουργημάτων». Διότι, αληθώς, «πόσο ανεξερεύνητα είναι τα κρίματά του και ανεξιχνίαστες οι οδοί του». Γι' αυτό, άλλωστε, και ο προφήτης, συμμεριζόμενος την ίδια γνώμη, έλεγε: «κατενόησα τα έργα σου και έμεινα έκθαμβος». Ας ζητήσουμε, λοιπόν, και εμείς «πρώτα τη βασιλεία του, και» έτσι «όλα αυτά θα μας προστεθούν»· διότι έτσι διδάσκει και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός στα Ευαγγέλια, λέγοντας: «ζητείτε και θα βρείτε».

Και πάλι ο ίδιος λέει: «Όλα τα αντέχω, όλα τα υπομένω», «για να μη δώσουμε κανένα πρόσκομμα στο ευαγγέλιο του Χριστού». Αυτά τα προτάξαμε στον λόγο μας, επειδή το ανάγνωσμα φαίνεται να έχει κάποιο βαθύτερο νόημα. Διότι λέει: «και καθώς αυτός πορευόταν, έστρωναν τα ιμάτιά τους στον δρόμο», ώστε, αφού επιβιβάσουν τον Ιησού στο πουλάρι, να αρχίσουν να πορεύονται. Αυτό μας διδάσκει το ευαγγελικό ρητό. Και πόσα πια ιμάτια δικά τους είχαν οι απόστολοι, ώστε άλλα από αυτά να τα ρίχνουν πάνω στο γαϊδούρι για να επιβιβάσουν τον Ιησού, και άλλα να τα στρώνουν στον δρόμο; Άνδρες ακτήμονες, που είχαν εγκαταλείψει τα πάντα και, μαζί με όλα τα άλλα, είχαν τηρήσει και αυτήν την εντολή, το «να μην έχουν ούτε δύο χιτώνες»; Και ποια είναι αυτή η τόση μαλθακότητα, ώστε να μη θέλουν, καθώς βαδίζει το γαϊδούρι, αυτό να πατάει στο χώμα, αλλά πάνω σε ιμάτια; Αυτά είναι χαρακτηριστικά ανθρώπων που ζουν με έκλυτο και τρυφηλό βίο. Άραγε και ο Ιησούς επιδιδόταν στην τρυφή, ώστε να μη θελήσει, καθώς επέβαινε στο γαϊδούρι, αυτό να πατάει στο χώμα; Αγαπητοί μου, το δίδαγμα αυτό δεν αφορά ανθρώπους της τρυφής. Εξάλλου, δεν έχει ιστορηθεί ποτέ κανείς να έχει κάνει κάτι τέτοιο· διότι ούτε ο Ναβουχοδονόσορ, όπως αναφέρεται στους Έλληνες, έκανε κάτι τέτοιο, ούτε αυτός που τον διαδέχθηκε, ο Βαλτάσαρ· ούτε βέβαια ο μέγας Σολομών, όταν βρισκόταν στο απόγειο της βασιλείας του. Διότι, όπως προαναφέραμε, γνώριζε «πώς να διαχειρίζεται τον πλούτο, πώς να υπομένει τη φτώχεια» και τα εξής.

Άλλος δε ευαγγελιστής ανέφερε ότι και παιδιά, υψώνοντας βαΐα φοινίκων, έτρεχαν μπροστά του και τον δοξολογούσαν μαζί με τους μαθητές, ώστε και μέσω αυτών να δούμε τον νέο λαό που προέρχεται από τα έθνη, σαν να είναι ζωγραφισμένος σε πίνακα. Διότι έχει γραφτεί: «Και ο λαός που δημιουργείται θα αινέσει τον Κύριο.» —(I f. 106 b) Της κολάσεως δηλαδή, το εξώτερο σκοτάδι, το οποίο είναι ετοιμασμένο για τον διάβολο και τους αγγέλους του· αυτός είναι ο κλήρος των άσπλαχνων. <Και ενώ αυτός πορευόταν, κ.τ.λ.> (A f. 260) Ο Χριστός ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα, για να υπομείνει τον σταυρό υπέρ της σωτηρίας και της ζωής όλων· και κάθισε πάνω στο πουλάρι. Τα πλήθη των Ιουδαίων τον προϋπαντούσαν, και μαζί τους ανήλικα παιδιά, και έσπευδαν να τον στεφανώσουν με πολλές επευφημίες και χειροκροτήματα. Διότι άλλοι μεν έστρωναν στον δρόμο τα ενδύματά τους, άλλοι δε, που είχαν ακόμη πολύ μικρή ηλικία, υψώνοντας ψηλά τα κλαδιά των φοινίκων, έψαλλαν ωδή στον Χριστό, λέγοντας: Ειρήνη στον ουρανό· επειδή ο Θεός δεν είναι πλέον σε πόλεμο μαζί μας, αλλά περπατά στη χώρα ημών των εχθρών του, και για τον λόγο αυτό δοξάζεται από τους αγγέλους· διότι ο άνω Βασιλιάς κατέβηκε κάτω, και δημιούργησε μία υπακοή. <Και μερικοί από τους Φαρισαίους μέσα από το πλήθος είπαν, κ.τ.λ.>

Και τον έφεραν στον Ιησού, και αφού έριξαν τα ενδύματά τους πάνω στο πουλάρι, έβαλαν τον Ιησού να καθίσει. Και καθώς αυτός πορευόταν, έστρωναν τα ενδύματά τους στον δρόμο. Όταν δε αυτός πλησίαζε πλέον στην κατάβαση του όρους των Ελαιών, άρχισε όλο το πλήθος των μαθητών, γεμάτο χαρά, να υμνεί τον Θεό με μεγάλη φωνή για όλα τα θαύματα που είχαν δει, λέγοντας: Ευλογημένος ο ερχόμενος Βασιλιάς στο όνομα του Κυρίου. Ειρήνη στον ουρανό, και δόξα στα ύψιστα.