Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 19:38

Επειδή λοιπόν εκδιώχθηκε η πονηρή του τυραννία, και καθαρίστηκε ο περίγειος χώρος διά του σωτηρίου πάθους Εκείνου που ειρήνευσε τα επίγεια και τα επουράνια, κηρύσσεται πλέον σε εμάς η βασιλεία των ουρανών. Από τη μία ο Ιωάννης λέγει: «Πλησίασε η βασιλεία των ουρανών», και από την άλλη ο Κύριος κηρύσσει παντού το Ευαγγέλιο της βασιλείας. Και ακόμη παλαιότερα οι άγγελοι ανεβόων: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη», όπως και εκείνοι που αγάλλονταν κατά την είσοδο του Κυρίου μας στην Ιερουσαλήμ και φώναζαν: «Ειρήνη εν ουρανοίς, και δόξα εν υψίστοις». Και γενικά, είναι αμέτρητες οι επινίκιες φωνές, οι οποίες φανερώνουν την ολοκληρωτική συντριβή του εχθρού, με αποτέλεσμα να μην υπολείπεται σε εμάς καμία πάλη και κανένας αγώνας στα επουράνια, ούτε να υπάρχει κάποιος που να αντιστέκεται και να μας εκτρέπει από τη μακάρια ζωή. Αντιθέτως, η πορεία μας στο εξής θα είναι απαλλαγμένη από λύπη, και θα απολαμβάνουμε στο διηνεκές το ξύλο της ζωής, από το οποίο εμποδιστήκαμε εξαρχής να μεταλάβουμε εξαιτίας της επιβουλής του όφεως. Διότι ο Θεός είχε ορίσει τη φλογίνη ρομφαία για να φυλάσσει την οδό προς το ξύλο της ζωής. Την οποία, αφού την προσπεράσουμε ανεμπόδιστα, είθε να εισέλθουμε στην απόλαυση των αγαθών εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας. Αμήν.

Άλλος δε ευαγγελιστής ανέφερε ότι και παιδιά, υψώνοντας βαΐα φοινίκων, έτρεχαν μπροστά του και τον δοξολογούσαν μαζί με τους μαθητές, ώστε και μέσω αυτών να δούμε τον νέο λαό που προέρχεται από τα έθνη, σαν να είναι ζωγραφισμένος σε πίνακα. Διότι έχει γραφτεί: «Και ο λαός που δημιουργείται θα αινέσει τον Κύριο.» —(I f. 106 b) Της κολάσεως δηλαδή, το εξώτερο σκοτάδι, το οποίο είναι ετοιμασμένο για τον διάβολο και τους αγγέλους του· αυτός είναι ο κλήρος των άσπλαχνων. <Και ενώ αυτός πορευόταν, κ.τ.λ.> (A f. 260) Ο Χριστός ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα, για να υπομείνει τον σταυρό υπέρ της σωτηρίας και της ζωής όλων· και κάθισε πάνω στο πουλάρι. Τα πλήθη των Ιουδαίων τον προϋπαντούσαν, και μαζί τους ανήλικα παιδιά, και έσπευδαν να τον στεφανώσουν με πολλές επευφημίες και χειροκροτήματα. Διότι άλλοι μεν έστρωναν στον δρόμο τα ενδύματά τους, άλλοι δε, που είχαν ακόμη πολύ μικρή ηλικία, υψώνοντας ψηλά τα κλαδιά των φοινίκων, έψαλλαν ωδή στον Χριστό, λέγοντας: Ειρήνη στον ουρανό· επειδή ο Θεός δεν είναι πλέον σε πόλεμο μαζί μας, αλλά περπατά στη χώρα ημών των εχθρών του, και για τον λόγο αυτό δοξάζεται από τους αγγέλους· διότι ο άνω Βασιλιάς κατέβηκε κάτω, και δημιούργησε μία υπακοή. <Και μερικοί από τους Φαρισαίους μέσα από το πλήθος είπαν, κ.τ.λ.>

Τότε προτρέχουν Άγγελοι· οι χοροί των Αρχαγγέλων συντρέχουν· τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και τα πολυόμματα με ισχύ και δύναμη κράζουν: Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ. Τότε κάθε κτίσμα στον ουρανό και πάνω στη γη και κάτω από τη γη με τρόμο και ισχύ θα φωνάξει: Ευλογημένος ο ερχόμενος Βασιλεύς εν ονόματι Κυρίου.

Και ιδού, κάθεται πάνω σε αυτά και βασιλεύει όπως πάνω στα χερουβείμ, κραυγάζοντας και λέγοντας: «Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου· ειρήνη στον ουρανό και δόξα εν υψίστοις»· διότι έτσι αναφέρει ο Λουκάς. «Ειρήνη στον ουρανό», για ποιο λόγο το λέει; Μήπως δεν είχαν οι άγγελοι ειρήνη στον ουρανό;

Ναι, και βέβαια είχαν μέσα τους την ειρήνη, «την ειρήνη που ξεπερνά κάθε νου», όπως λέει ο σοφότατος Παύλος. Είχαν ειρήνη στον ουρανό, αλλά δεν την είχαν με τους ανθρώπους· ο ουρανός λοιπόν είχε ειρήνη ως προς τον εαυτό του. Όταν όμως είδαν οι άγγελοι όλη την ανθρωπότητα να εγείρεται μέσω του θαύματος του Λαζάρου, και τα έθνη να λύνονται όπως το πουλάρι και να έρχονται για να κυβερνηθούν από τον δημιουργό τους, τότε ειρήνευσε και ο ουρανός με τους ανθρώπους, και με μια φωνή έκραζαν και έλεγαν: «Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ειρήνη στον ουρανό και δόξα στα ύψιστα». «Και έβαλαν πάνω στο πουλάρι τα ιμάτια», τα οποία σημαίνουν τη χάρη που δόθηκε από αυτόν σε αυτούς στα έθνη και μέσω αυτής «επιβίβασαν τον Ιησού σε αυτά»· και όχι μόνο αυτό, αλλά και μέσω των δικών τους αρετών, όπως υποδηλώνει ο ευαγγελιστής λέγοντας: «Άλλοι δε έστρωναν τα ιμάτιά τους στον δρόμο.» Με αυτό υπονοεί τις δικές τους αρετές, τις οποίες συνέζευξαν με τη χάρη, όπως φανερά λέει ο θεσπέσιος Παύλος: «Εφόσον λοιπόν δικαιωθήκαμε από την πίστη, ας έχουμε ειρήνη με τον Θεό μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μέσω του οποίου αποκτήσαμε με την πίστη και την πρόσβαση σε αυτή τη χάρη, στην οποία στεκόμαστε σταθεροί, και καυχώμαστε για την ελπίδα της δόξας του Θεού.» Μέχρι εδώ τα της χάριτος. «

Και οι μεν δοξολογούσαν: «Ευλογημένη η δόξα του Κυρίου από τον τόπο Του»· οι δε θεολογούσαν: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». βʹ. Ενώ δε αυτά συντελούνταν με αυτόν τον τρόπο, και οι μαθητές αγάλλονταν για όλα τα θαύματα που είχαν δει, και έλεγαν: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου· δόξα εν υψίστοις, και επί γης ειρήνη»· η πόλη συγκλονιζόταν λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός;», υποκινώντας πωρωμένο φθόνο εναντίον της δόξας του Δεσπότη. Ακούγοντας δε τη λέξη πόλη, να κατανοείς το παλαιό και άτακτο πλήθος της συναγωγής.

Και τον έφεραν στον Ιησού, και αφού έριξαν τα ενδύματά τους πάνω στο πουλάρι, έβαλαν τον Ιησού να καθίσει. Και καθώς αυτός πορευόταν, έστρωναν τα ενδύματά τους στον δρόμο. Όταν δε αυτός πλησίαζε πλέον στην κατάβαση του όρους των Ελαιών, άρχισε όλο το πλήθος των μαθητών, γεμάτο χαρά, να υμνεί τον Θεό με μεγάλη φωνή για όλα τα θαύματα που είχαν δει, λέγοντας: Ευλογημένος ο ερχόμενος Βασιλιάς στο όνομα του Κυρίου. Ειρήνη στον ουρανό, και δόξα στα ύψιστα.