Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 19:41

Κεφάλαιο Α΄. ΛΟΥΚΑΣ. Και καθώς πλησίασε, βλέποντας την πόλη, έκλαψε γι' αυτήν, λέγοντας: Αν γνώριζες και εσύ, έστω και κατά την ημέρα αυτή, εκείνα που συντελούν στην ειρήνη σου· τώρα όμως αυτά κρύφτηκαν από τα μάτια σου. ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄. Ευρέως ακούγεται ότι υπάρχει ανάμεσά σας πορνεία, και μάλιστα τέτοια πορνεία, η οποία ούτε μεταξύ των εθνικών δεν αναφέρεται: το να έχει δηλαδή κάποιος τη γυναίκα του πατέρα του.

Σε καμία περίπτωση· διότι είπε μάλλον προς εκείνους που αρέσκονταν στις κατηγορίες, αποστομώνοντάς τους, ότι: «Εάν αυτοί σιωπήσουν, οι λίθοι θα κραυγάσουν.» Βλέπεις πώς προσέθεσε ως μαρτυρία στον εαυτό του τη δόξα της θεότητας, αυτός που επιβαίνει στο πουλάρι και είναι κατά σάρκα υιός του Δαβίδ; Αλλά δεν ήταν κοινωνός ξένης δόξας, όπως ισχυρίζονται οι χριστομάχοι, ούτε μεταγενέστερος από τον εκ του Θεού Πατρός Λόγο ως Υιός κατ' ιδίαν· γι' αυτό και ονομάζεται Θεός, και Κύριος, και Ύψιστος. <Και όταν πλησίασε, βλέποντας την πόλη, έκλαψε γι' αυτήν, λέγοντας, κ.τ.λ.> (A f. 260 b) Είπε κάπου ο Θεός των όλων μέσω της φωνής του Ιερεμία για τους Ιουδαίους: «Ονομάστε τους άργυρο αποδοκιμασμένο, διότι τους αποδοκίμασε ο Κύριος.» Και πάλι: «Άκουε, γη, ιδού εγώ επιφέρω σε αυτόν τον λαό κακά, τον καρπό της αποστασίας τους, διότι δεν πρόσεξαν τον λόγο μου και απέρριψαν τον νόμο μου.» Καρποί λοιπόν της αποστασίας τους έγιναν, προφανώς, τα θλιβερά γεγονότα που τους συνέβησαν· πλην όμως, παρόλο που είχαν τέτοιο φρόνημα, ο Χριστός τους σπλαχνίζεται, «Ο οποίος θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να έλθουν σε επίγνωση της αλήθειας.» Γι' αυτό λοιπόν λέει, βλέποντας την πόλη έκλαψε, ώστε μέσω αυτού να μάθουμε ότι λυπήθηκε· αν βέβαια επιτρέπεται καθόλου να πούμε κάτι τέτοιο για τον Θεό, ο οποίος βρίσκεται υπεράνω όλων.

Το ότι, αν και γνώριζε το μέλλον, σπλαχνιζόταν την Ιερουσαλήμ, επειδή επρόκειτο να υποστεί κάθε κακό εξαιτίας της ασέβειάς της προς αυτόν, θα μπορούσες να το μάθεις και από το εξής. Διότι ανέβαινε από την Ιουδαία στα Ιεροσόλυμα. Και όπως λέει ο ευαγγελιστής, «Όταν είδε την πόλη, έκλαψε γι' αυτήν», βλέποντας την Ιερουσαλήμ να πρόκειται πολύ σύντομα να περιπέσει σε έσχατες ταλαιπωρίες και ανήκεστες συμφορές. Για να μάθουμε μάλιστα ότι είχε αυτή τη διάθεση γι' αυτήν, φανέρωσε στους μαθητές του ότι και αδημονεί και λυπάται. Διότι δεν ήταν δυνατόν να γίνουν γνωστά τα όσα ήταν κρυμμένα μέσα του, εάν δεν φανέρωνε με λόγια την κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Αλλά νομίζω ότι είναι αναγκαίο να προσθέσουμε στα προλεχθέντα και το εξής. Διότι βεβαίως το πάθος της λύπης ή της αδημονίας δεν θα μπορούσε να συμβεί στην ίδια τη θεία και άφθαρτη φύση του Λόγου. Αυτό είναι αδύνατον, επειδή βρίσκεται πέρα από κάθε πάθος. Λέμε όμως ότι ο σαρκωθείς Λόγος θέλησε να συγκαταβεί στα μέτρα της ανθρώπινης φύσης, με το να φαίνεται ότι υπομένει τα δικά της πάθη. Όπως λοιπόν λέγεται ότι πείνασε, αν και ο ίδιος είναι η ζωή και ο ζωοποιός και ο ζωντανός άρτος, και ότι κοπίασε από μακρινή οδοιπορία, αν και είναι ο Κύριος των δυνάμεων, έτσι λέγεται ότι και αδημονεί και φαίνεται να δέχεται τη λύπη.

Και καταδίωξε άνθρωπο πένητα και φτωχό, και συντετριμμένο στην καρδιά, για να τον θανατώσει· δηλαδή, πληγωμένο εξαιτίας των παρανομιών που έβλεπε σε αυτούς. Γι' αυτό και προς την Ιερουσαλήμ έλεγε κλαίγοντας για αυτήν: Εάν γνώριζες και εσύ όσα συντελούν στην ειρήνη σου· τώρα όμως κρύφτηκαν από τα μάτια σου. Και τον θανάτωσε, επειδή έγινε ο αίτιος του να παραδοθεί σε θάνατο.

Του ιδίου (δηλαδή του Ιππολύτου) από τον ίδιο λόγο (δηλαδή στον Ελκανά και την Άννα). Τη δεύτερη λοιπόν, μέσω των προφητών, όπως μέσω του Σαμουήλ, ανακαλώντας και επαναφέροντας τον λαό από τη δουλεία των αλλοφύλων. Και την τρίτη, κατά την οποία ήταν παρών ένσαρκος, έχοντας προσλάβει τον άνθρωπο από την Παρθένο, ο οποίος και «όταν είδε την πόλη έκλαψε για αυτήν».

Διότι οι άνθρωποι δεν τα λένε αυτά για να μου κάνουν χάρη, αλλά επειδή πείθονται από όλα τα θαύματα που είδαν, και αναγκασμένοι προσφέρουν αυτή τη δοξολογία. «Και καθώς πλησίασε, βλέποντας την πόλη, έκλαψε γι' αυτήν, λέγοντας: Αν γνώριζες και συ, έστω και σε τούτη την ημέρα σου, εκείνα που φέρνουν την ειρήνη σου. Τώρα όμως κρύφτηκαν από τα μάτια σου. Διότι θα έρθουν ημέρες για σένα, και οι εχθροί σου θα σε περιβάλουν με χαράκωμα, και θα σε περικυκλώσουν, και θα σε στενοχωρήσουν από παντού, και θα ισοπεδώσουν εσένα και τα τέκνα σου μέσα σε σένα, και δεν θα αφήσουν μέσα σου λίθο επί λίθου, επειδή δεν αναγνώρισες τον καιρό της επισκοπής σου». Κλαίει για την πόλη ως φιλάνθρωπος, διότι δεν ήθελε να καταστρέψει όσους βρίσκονταν σε αυτήν εξαιτίας του τολμήματός τους εναντίον του. Δείχνει λοιπόν τα σπλάχνα του ελέους του μέσα από το κλάμα. Διότι το γεγονός ότι τους σπλαχνιζόταν, και όχι μόνο πριν από τον σταυρό, αλλά και μετά τον σταυρό, και ότι διψούσε για την επιστροφή τους, είναι φανερό από το ότι μετά από τόσα χρόνια, αφού πέρασαν τριανταπέντε έτη, τους παρέδωσε στους Ρωμαίους. Εξάλλου, για κανέναν άλλο λόγο δεν ανέβαλλε την τιμωρία, παρά μόνο από την επιθυμία του για την επιστροφή τους. Κλαίει λοιπόν για την αναισθησία της Ιερουσαλήμ, και λέει: Αν γνώριζες και συ έστω και σε τούτη την ημέρα όσα φέρνουν την ειρήνη σου, δηλαδή, αν γνώριζες τώρα όσα σε συμφέρουν, και επιφέρουν ειρήνη και ανάπαυση, τα οποία είναι η πίστη προς εμένα και η αποχή από την εναντίον μου επιβουλή.