Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 2:27

Για την οποία προφήτευσε ο Ιακώβ, λέγοντας: «Δεν θα εκλείψει άρχοντας από τον Ιούδα, ούτε ηγέτης από τους μηρούς του, μέχρις ότου έλθει εκείνος για τον οποίο προορίζεται, και αυτός θα είναι η προσδοκία των εθνών». Αλλά ποια παράκληση; Αυτήν ακριβώς για την οποία ο Βαλαάμ, αν και βρισκόταν έξω από την εκκλησιαστική αυλή, προφήτευσε λέγοντας: «Θα ανατείλει άστρο από τον Ιακώβ και θα εγερθεί άνθρωπος από τον Ισραήλ». Αυτήν ακριβώς για την οποία ο Μωυσής λέει, ότι «Ο Κύριος ο Θεός μας θα αναστήσει για εσάς Προφήτη από τους αδελφούς σας, σαν κι εμένα». Αυτήν την παράκληση περίμενε ο Συμεών, έχοντας λάβει θεία αποκάλυψη μέσω του Αγίου Πνεύματος. Τι λοιπόν; Μήπως, επειδή την περίμενε συνεχώς, διαψεύστηκε κάπως στις ελπίδες του, ή αστόχησε στην προσδοκία του; Όχι βέβαια, σε καμία περίπτωση· απεναντίας, και είδε και πήρε στην αγκαλιά του. Ώ της αρετής του ανδρός! Ώ της υπερβάλλουσας ευλάβειας και καθαρότητας! «Σε αυτά τα οποία», σύμφωνα με τον μακάριο Παύλο [ή μάλλον Πέτρο], «επιθυμούν οι άγγελοι να σκύψουν για να δουν», σε αυτά ο Συμεών μπόρεσε όχι μόνο να σκύψει, αλλά και να εισχωρήσει με καθαρότητα, και να τα ψηλαφήσει, και να μυηθεί σε αυτά με απόλυτη αγνότητα. «Και ήλθε στο ιερό καθοδηγούμενος από το Πνεύμα». Ώ του θαύματος!

Και αλίμονό μου στις θλίψεις μου, εάν γίνω ξένος προς αυτά, των οποίων τις φανερώσεις δέχθηκα από μακριά! Δεν τα είχε ακόμη σχηματίσει αυτά στον νου του ο πρεσβύτης, και στις πύλες του ναού παρουσιάζεται ταχύτερα από τον λόγο. «Διότι ήλθε», αναφέρει, «στο ιερό με την καθοδήγηση του Πνεύματος». Διότι τέτοια είναι η δύναμη του Πνεύματος, η οποία καθιστά τη βούληση έργο, και κάνει τα γεγονότα να ακολουθούν ταυτοχρόνως τη βούληση. «Και όταν οι γονείς εισήγαγαν το παιδίον Ιησού, για να πράξουν για αυτό σύμφωνα με τη συνήθεια του νόμου, και αυτός το δέχθηκε στις αγκάλες του». Είδες συνάντηση παράδοξη και υπεράνθρωπη;

Διότι, αναφέρει, υπήρχε ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ, που ονομαζόταν Συμεών. Και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος, και Άγιο Πνεύμα ήταν μέσα του. Και του είχε αποκαλυφθεί από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα δει θάνατο, προτού δει τον Χριστό του Κυρίου. Και ήλθε με την καθοδήγηση του Πνεύματος στο ιερό. Και όταν οι γονείς έφεραν το παιδίον Ιησού, για να πράξουν γι' αυτό ό,τι ήταν συνηθισμένο σύμφωνα με τον νόμο, ο ίδιος ο Συμεών τον δέχθηκε στην αγκαλιά του, ευλόγησε τον Θεό και είπε: «Τώρα απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα, σύμφωνα με τον λόγο σου, με ειρήνη, διότι είδαν τα μάτια μου το σωτήριό σου, το οποίο ετοίμασας ενώπιον όλων των λαών, φως για την αποκάλυψη των εθνών και δόξα του λαού σου, του Ισραήλ».

Γιατί, όμως, δεν αναλογίστηκες εκείνο το καλό, ότι δηλαδή έγινε κατά θεία οικονομία, ώστε να φανεί ποιος είσαι ως προς την προαίρεση, φίλαυτος ή φιλάδελφος; Εάν δε, αφού αναρρώσει από την ασθένεια, παραιτηθεί, ανάλαβε το έργο με αγαθή συνείδηση, εφόσον το επιτρέπει ο προεστώς, για να έχεις καλή μαρτυρία από τους έξω. Διότι η ευλάβεια χρειάζεται τη δικαιοσύνη. Επειδή και για τον αγιότατο Συμεών, ο οποίος υποδέχθηκε τον Σωτήρα στην αγκαλιά του, έχει γραφτεί ότι ήταν δίκαιος και ευλαβής.

Πλην όμως, κατά τη διάρκεια αυτής της μίας εβδομάδας, κατά την οποία ενίσχυσε τη δηλωθείσα «διαθήκη σε πολλούς», «στο μέσον» αυτής καταργήθηκε «η θυσία και η σπονδή», και ξεκίνησε το «βδέλυγμα της ερημώσεως». Επειδή, καθώς η εβδομάδα αυτή βρισκόταν στο μέσον της, μετά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών της διδασκαλίας του, τον καιρό κατά τον οποίο έπαθε, «το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε από πάνω μέχρι κάτω»· ώστε από τότε δυνάμει καταργήθηκε από αυτούς η σπονδή και η θυσία, και το «βδέλυγμα» της ερημώσεως εγκαταστάθηκε «στον ναό», αφού τους εγκατέλειψε έρημους η δύναμη που από παλιά και μέχρι εκείνον τον καιρό επέβλεπε και επισκοπούσε τον τόπο. Επομένως, μέχρι το σωτήριο πάθος, πρέπει να θεωρούμε ότι υπήρχε κάποια θεϊκή δύναμη που επισκοπούσε τον ναό και τα «άγια των αγίων». Διαφορετικά, δεν θα συναθροιζόταν και ο ίδιος μαζί με το πλήθος μέσα στον ναό, τελώντας τις κατά τον νόμο γιορτές, εάν δεν γνώριζε ότι ο τόπος εξακολουθούσε να υφίσταται και να είναι άξιος του Θεού. Υπήρχαν λοιπόν στον ναό μέχρι εκείνον τον καιρό και κάποιοι που προφήτευαν, όπως η προφήτιδα Άννα, η θυγατέρα του Φανουήλ, και ο Συμεών που τον πήρε στην αγκαλιά του ενώ ήταν ακόμη βρέφος, οι οποίοι και προφητεύουν όσα έχουν καταγραφεί.

ΙΣΤ΄. Πώς από τη Βηθλεέμ ο μεν Ματθαίος εξιστορεί ότι ο Ιησούς μεταφέρεται από τους γονείς του στην Αίγυπτο, ενώ ο Λουκάς στην Ιερουσαλήμ, και από εκεί στη Ναζαρέτ. Α΄. Ο μεν Λουκάς, εξιστορώντας τον χρόνο της γεννήσεως του Σωτήρος μας, μνημονεύει τη βασιλεία του Αυγούστου και την απογραφή που έγινε επί των ημερών του· και αναφέρει ότι δεν βρήκαν καν κατάλυμα στη Βηθλεέμ, καθώς είχε συγκεντρωθεί, όπως ήταν φυσικό, πλήθος ανθρώπων στη Βηθλεέμ από το γένος του Δαβίδ εξαιτίας της απογραφής· γι' αυτό και ο Ιωσήφ δεν βρήκε διαθέσιμο οίκημα· εξού και αναφέρει ότι η Μαρία, αφού γέννησε, σπαργάνωσε το βρέφος και το απέθεσε σε φάτνη, επειδή δεν υπήρχε γι' αυτούς τόπος στο κατάλυμα· και ήταν εύλογο, εφόσον είχαν συγκεντρωθεί πάρα πολλοί λόγω της απογραφής, να μη βρίσκουν κατάλυμα. Αλλά και λέει: «Όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες για να περιτμηθεί (και τούτο πρέπει να γίνεται την όγδοη ημέρα μετά τον τοκετό), ανέβασαν το παιδί στα Ιεροσόλυμα, και αφού τέλεσαν γι' αυτό τα νενομισμένα, αναχώρησαν για τη Ναζαρέτ». Ενώ αυτά καταγράφονται από τον Λουκά, ο Ματθαίος δεν μνημόνευσε κανένα από αυτά, αλλά παραχωρώντας στον Λουκά τα προειρημένα, ο ίδιος διηγείται άλλα· και ποια ήταν αυτά, παρά η άφιξη των Μάγων από την Ανατολή;

Αλλά, για να μην εξετάζουμε τα πράγματα ένα προς ένα και τρομάξουμε το μάτι της ψυχής, όπως συμβαίνει με τη συνεχή επαφή και θέαση νεκρών, ας αφήσουμε εκείνους νεκρούς δίπλα στο νερό του γράμματος του Νόμου. Εμείς όμως ας ψάλουμε τον επινίκιο ύμνο στον φιλάνθρωπο Θεό και, αφού τραφούμε με την αληθινά ουράνια τροφή και ποτιστούμε με το νάμα από την αληθινή πέτρα, ας έλθουμε στο όρος του Θεού, το Χωρήβ, δηλαδή στην υψηλή διδασκαλία του Ευαγγελίου, ώστε να τείνουμε την εσωτερική μας ακοή στη φωνή των θείων σαλπίγγων, στα λόγια του μακαρίου Λουκά, ο οποίος σαν από τα άγια άδυτα της μυσταγωγίας του Πνεύματος βροντοφωνάζει: «Και όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού τους, ανέβασαν οι γονείς το παιδίον Ιησού για να το παραστήσουν στον Κύριο, καθώς είναι γραμμένο στον νόμο του Κυρίου, ότι κάθε αρσενικό που διανοίγει μήτρα, θα ονομαστεί άγιο για τον Κύριο· και για να προσφέρουν θυσία σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί στον νόμο του Κυρίου, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών. Και ιδού, υπήρχε κάποιος άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ, ονόματι Συμεών, και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος και ευλαβής, ο οποίος περίμενε την παράκληση του Ισραήλ· και Πνεύμα Άγιο ήταν επάνω του, και του είχε αποκαλυφθεί από το Πνεύμα το Άγιο, ότι δεν θα δει θάνατο, προτού δει τον Χριστό του Κυρίου εν σαρκί, και ήλθε υπό την καθοδήγηση του Πνεύματος στο ιερό». Τι σημαίνει άραγε το: «περιμένοντας την παράκληση του Ισραήλ»;

Και το αποδεικνύει ο Αβραάμ, ο οποίος βρέθηκε στην Αίγυπτο, στερήθηκε τη γυναίκα του από τον Φαραώ και κατοίκησε ως πάροικος στη γη που του είχε υποσχεθεί. Ομοίως δε και ο υιός αυτού, και ο απόγονός του, αναφέρομαι στον Ισαάκ και τον Ιακώβ, και έπειτα ο σωφρονέστατος υιός του τελευταίου, ο Ιωσήφ, ο οποίος έγινε δούλος και καταδικάστηκε να κατοικεί σε δεσμωτήριο. Επομένως, ο σοφός Συμεών δεν περίμενε την παράκληση του Ισραήλ με την έννοια της κοσμικής δόξας και της αλαζονείας, αλλά την όντως αληθινή, τη μετάθεση δηλαδή στο κάλλος της αλήθειας. Διότι, εφόσον του είχε αποκαλυφθεί από τον Θεό πριν από την αναχώρησή του από τον βίο ότι θα έβλεπε να εμφανίζεται ενώπιόν του ο Χριστός του Κυρίου, ανέμενε την παράκληση του λαού πνευματικώς. Ήλθε, λοιπόν, αυτός καθοδηγούμενος από το Πνεύμα στο ιερό, και όταν οι γονείς έφεραν μέσα το παιδίον Ιησού, για να εκτελέσουν τα ειθισμένα από τον νόμο γι' αυτόν, ο ίδιος τον δέχθηκε στις αγκάλες του, ευλόγησε τον Θεό και είπε: «Νυν απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα, σύμφωνα με τον λόγο σου, με ειρήνη· διότι είδαν οι οφθαλμοί μου το σωτήριο που ετοίμασας ενώπιον όλων των λαών, φως για αποκάλυψη των εθνών και δόξα του λαού σου Ισραήλ». Ω, αληθινά μακάριε και τρισμακάριε γέροντα! Πόσο μακαρία ήταν εκείνη η όντως ιερή είσοδός σου στο ιερό, μέσω της οποίας έσπευσες προς την έξοδο του βίου! Πόσο μακάρια είναι τα όμματα τόσο της ψυχής όσο και του σώματός σου!

Γι' αυτούς τους λόγους, λοιπόν, ενετείλατο το θείο βάπτισμα και έθεσε σωτηριώδεις νόμους και κήρυξε σε όλους μετάνοια και μετέδωσε από το ίδιο του το σώμα και αίμα. Διότι δεν δέχεται το βάπτισμα απλώς η φύση, αλλά η υπόσταση καθενός από τους πιστούς, και σύμφωνα με τις θείες εντολές πολιτεύεται και γίνεται μέτοχος του θεουργού άρτου και του ποτηρίου. Μέσω αυτών, λοιπόν, ο Χριστός μας δικαίωσε υποστατικώς και μας επανέφερε στην υπακοή του υπέρτατου Πατέρα. Αυτή δε τη φύση, την οποία προσέλαβε από εμάς και ανακαίνισε, την παρουσίασε αγιασμένη και δικαιωμένη και σε όλα υπάκουη στον Πατέρα, μέσω όσων Εκείνος, έχοντας ενωθεί μαζί της καθ' υπόστασιν, έπραξε και έπαθε σύμφωνα με αυτήν. Στα γεγονότα αυτά συγκαταλέγεται και η δική Του, που εορτάζεται σήμερα από εμάς, ανάβαση ή αναβίβαση σε εκείνο το παλαιό ιερό για καθαρισμό, καθώς και η υπαπαντή του θεόληπτου Συμεών και η δοξολογία της Άννας, η οποία σε όλη της τη ζωή παρέμενε προσηλωμένη στο ιερό.

Ποιοι είναι αυτοί; Ο Συμεών και η Άννα, τους οποίους, είτε τους αποκαλέσει κανείς νεοσσούς περιστεριών, εξαιτίας της παντελούς αθωότητάς τους απέναντι στην κακία, είτε τρυγόνια εξαιτίας του ύψιστου βαθμού της σωφροσύνης τους, θα το πει εύλογα. Αλλά ο μεν Συμεών, για να ανασκοπήσουμε συνοπτικά τα ευαγγελικά λόγια, όντας δίκαιος και ευλαβής, και έχοντας λάβει αποκάλυψη από το Άγιο Πνεύμα, παρακινούμενος και τώρα από αυτό ήλθε στο ιερό και προϋπάντησε και πήρε στην αγκαλιά του αυτό το ουράνιο και επίγειο βρέφος, προσφέροντάς του ως Θεό και τον ύμνο και την ικεσία, ικετεύοντας να αναχωρήσει εν ειρήνη από το σώμα και διακηρύσσοντας προς όλους ότι αυτό είναι το σωτήριο φως, βεβαιώνοντας πως έχει τεθεί για την πτώση των απίστων και για την ανάσταση όσων πιστεύουν σε αυτό.

Αυτός «ήλθε στο ιερό καθοδηγούμενος από το Πνεύμα»· η πηγή οδήγησε αυτόν που διψούσε προς την πηγή. «Και όταν οι γονείς έφεραν μέσα το παιδίον Ιησού, για να πράξουν για αυτό σύμφωνα με τα ειθισμένα, τον δέχθηκε και αυτός στις αγκάλες του». Κρατούσε στα χέρια του Εκείνον που κρατά στο χέρι Του την οικουμένη και την ακατοίκητη γη, «Αυτόν που μέτρησε με το χέρι το νερό και τον ουρανό με τη σπιθαμή και όλη τη γη σε μια δράκα». Και πώς ο Συμεών προσέφερε θυσία που δεν του αναλογούσε; Διότι δεν ήταν ιερέας· επειδή δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο, ούτε λευίτης, ούτε νεωκόρος, καθώς μόνο στη φυλή του Λευί έχει κληρωθεί το λειτουργικό έργο.

Γι' αυτό και στον Συμεών «είχε δοθεί θεία αποκάλυψη να μη δει θάνατο πριν δει τον Χριστό του Κυρίου», δηλαδή πριν δει αυτόν που καταργεί τον θάνατο, πριν δει αυτόν που ανασταίνει τους νεκρούς, πριν δει αυτόν που μεταβάλλει τους τάφους σε νυμφώνα, πριν αντικρίσει εκείνον που καθιστά άφοβη γι' αυτόν την αναχώρηση από αυτή τη ζωή. «Και ήλθε στο ιερό κατευθυνόμενος από το Πνεύμα». Ούτε και αυτό πρέπει να το παραβλέψουμε ή να το προσπεράσουμε βιαστικά· διότι αποτελεί απόδειξη ότι ενεργούσε σύμφωνα με την προσταγή του Πνεύματος που ενοικούσε μέσα του και δεν μετέβαινε στις αγορές ούτε επιχειρούσε καμία απολύτως πράξη χωρίς αυτό· αφού μάλιστα και στο ιερό δεν έρχεται διαφορετικά, παρά μόνο επειδή αυτό τον χειραγωγεί. «Και όταν οι γονείς έφεραν μέσα το παιδίον Ιησού, για να πράξουν γι' αυτόν σύμφωνα με όσα όριζε η συνήθεια του νόμου, τον δέχθηκε και αυτός στις αγκάλες του». Ποιος του φανέρωσε το βρέφος που δεν γνώριζε; Είναι φανερό, βέβαια, πως ήταν το Πνεύμα που ενοικούσε μέσα του και του έδινε τη θεία αποκάλυψη, και το οποίο οπωσδήποτε θα έλεγε προς τον Συμεών: «Τρέξε, γέροντα, τρέξε, βιάσου τώρα, άρπαξε γρήγορα την ευλογία, πριν φανεί το άστρο, πριν καταφθάσουν οι Μάγοι, μήπως τυχόν προσβληθούμε».

Εσύ που προσφέρθηκες στον ναό και αγκαλιάστηκες από τον Συμεών, ελέησον ημάς. 〈Εσύ που εμφανίστηκες στον ναό και αντιμετωπίστηκες με απιστία από τον λαό,〉 ελέησον ημάς. 〈Εσύ που θεράπευσες τους χωλούς και καθάρισες τους λεπρούς,〉 ελέησον ημάς. 〈Εσύ που χάρισες το φως στους τυφλούς και ανέστησες τους νεκρούς,〉 ελέησον ημάς.

«Θα ανανεωθεί η νεότητά σου σαν του αετού». «Και ήλθε», λέει, «παρακινούμενος από το Πνεύμα στο ιερό· και όταν οι γονείς έφεραν το παιδί στο ιερό για να πράξουν σύμφωνα με τη συνήθεια του νόμου, και αυτός», αφού έτρεξε, το έλκυσε κοντά του, και «αφού το δέχθηκε στις αγκάλες του», αναφώνησε λέγοντας: «Τώρα απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα, σύμφωνα με τον λόγο σου, εν ειρήνη· διότι είδαν οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, το οποίο ετοίμασας ενώπιον όλων των λαών, φως για αποκάλυψη των εθνών και δόξα του λαού σου Ισραήλ». «Διότι πορεύομαι από τώρα προς όσους βρίσκονται στον άδη, για να τους ευαγγελιστώ ότι γεννήθηκε αυτός που καταλύει τον θάνατο». Και πώς τόλμησες, ω Συμεών, να βαστάξεις τον Θεό, τον οποίον τρέμουν τα Χερουβείμ; Εύλογα απαντά: «Γι' αυτό ενανθρώπησε, όχι μόνο για να βασταχθεί από εμένα, αλλά για να σταυρωθεί και υπέρ εμού. Πορεύομαι, λοιπόν, για να δείξω σε όσους βρίσκονται στον άδη τις αγκάλες μου, οι οποίες μαρτυρούν τα λόγια μου έμπρακτα, βεβαιώνοντας έτσι ως ασφαλή τα χαρμόσυνα μηνύματα. Δεν δειλιάζω πλέον μπροστά στον θάνατο, διότι τώρα πορεύομαι με χαρά, βλέποντας με τους ίδιους μου τους οφθαλμούς την ανάσταση· διότι εκεί περιμένω να έλθει και, αφού με αναστήσει από εκεί μαζί με όλους, να μας χαρίσει ατελεύτητη ζωή».

Πώς όμως ήταν δυνατόν να το κατανοήσουν αυτό οι Ιουδαίοι; Διότι, εφόσον είναι σαρκικοί, απέχουν πάρα πολύ από το να κατανοήσουν τα νοήματα της πνευματικής αντιλήψεως. Έπειτα ανεβαίνουν για να προσφέρουν θυσία, σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί στον νόμο του Κυρίου, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών. Και αυτά έγιναν τυπικά σύμφωνα με τον νόμο, ώστε να μην παραλειφθεί τίποτα για την πλήρη εκπλήρωσή του. Αυτά αποτελούν νομικά αινίγματα· ας έλθουμε όμως στην ευαγγελική εξήγηση: Και ιδού, υπήρχε ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ, του οποίου το όνομα ήταν Συμεών· και ο άνθρωπος εκείνος ήταν δίκαιος και ευλαβής· και το Πνεύμα του Θεού ήταν επάνω του. Αυτός είχε λάβει θεία αποκάλυψη από το Άγιο Πνεύμα, να μην τελειώσει τον βίο του προτού δει τον Χριστό του Κυρίου. Ο Συμεών ήταν γέροντας και περίμενε το χαρμόσυνο άγγελμα· παρέμενε στον ναό, λέγοντας μέσα του το εξής: «Όπου κι αν γεννηθεί, οπωσδήποτε εδώ θα έλθει». Αυτός ήλθε, οδηγούμενος από το Πνεύμα, στο ιερό εκείνη ακριβώς την ώρα που οι γονείς έφεραν το παιδί. Διότι, βεβαίως, ερχόταν πολλές φορές, αλλά με δική του πρωτοβουλία· τότε όμως, καθοδηγούμενος από το Άγιο Πνεύμα, έρχεται την κατάλληλη στιγμή για την εκπλήρωση της υπόσχεσης. Αυτός δέχθηκε στην αγκαλιά του τον Ιησού, ευλόγησε τον Θεό και είπε: «Τώρα απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα, σύμφωνα με τον λόγο σου, εν ειρήνη». Από πού τον απολύεις; Από τον στίβο του βίου· διότι τα επίγεια πράγματα είναι λυπηρά και η ζωή είναι ένα δεσμωτήριο.

Έδωσε την άδεια σε όσους επιθυμούσαν να τον πλησιάσουν, κρύβοντας με την ταπείνωση το αξίωμά του, προβάλλοντας ως προτροπή τη συγγένειά του με τους θνητούς, δείχνοντας στους αμαρτωλούς με την ίδια του την όψη τα εχέγγυα της καταλλαγής, χρησιμοποιώντας την Παρθένο αντί για τη βάτο, ανακράζοντας το «Εγώ ειμι ο Ων», βεβαιώνοντας στον εαυτό του την ορατή του υπόσταση με τα θαύματα και τα πάθη της σάρκας, διατηρώντας ως Θεός την αγνεία στη μητέρα του και ως άνθρωπος αποδεχόμενος την κύηση μέσα στον χρόνο, περιοριζόμενος σε έναν τόπο ως βρέφος και ελκύοντας τους μάγους για να τον δουν ως Πλάστης, επιτρέποντας στον Συμεών να τον ψηλαφήσει στις αγκάλες του, μεταθέτοντας τον εαυτό του στην αγκαλιά της Άννας, ώστε όλοι να δώσουν μαρτυρία για το σώμα του, ώστε καθένας που τον έβλεπε να αναγνωρίσει τη συγκατάβασή του, για να μην πλάσει το θαύμα επιφανειακά απλώς ως ένα σχήμα· λαμβάνοντας τον χρόνο ως συνήγορο της πτωχείας στην οποία εκένωσε τον εαυτό του, δείχνοντας την ανθρώπινη φύση του μέσα σε τριάντα κύκλους ετών, βεβαιώνοντας πρώτα σε όσους έβλεπαν σε αυτόν τη δική μας φύση και έπειτα υποδεικνύοντας με εξουσία το γνώρισμα της θεότητάς του, προσθέτοντας στα μικρά τα μεγαλύτερα, φανερώνοντας μέσω των θαυμάτων τον Ποιητή, καταθέτοντας σε όλους όσους είχαν ανάγκη τον μισθό της παρουσίας του, παρέχοντας κρασί σε αυτούς που νυμφεύονταν, προσφέροντας άρτο στους πεινασμένους, όχι δανειζόμενος από άλλον ως φτωχός, αλλά αναβλύζοντας τα αναγκαία ως Θεός, χωρίς να θερίζει στάχυα, χωρίς να κόβει σταφύλια, χωρίς να χρησιμοποιεί ληνό και αλώνι, παρασκευάζοντας άρτο χωρίς μύλο, προσφέροντας κρασί χωρίς αμπέλι, καινουργώντας τη φύση την οποία ο ίδιος παλαιότερα είχε ορίσει διαφορετικά, προστάζοντας και μετατρέποντας τα ύδατα σε κρασί, φανερώνοντας τον Χορηγό μέσα από τα έργα του, υποδεικνύοντας τον αίτιο των βροχών, διανοίγοντας με πηλό τα μάτια των τυφλών, αποκαλύπτοντας μέσω του μέρους τον αίτιο του παντός, υποδηλώνοντας τον Πλάστη του Αδάμ.

Αλλά ποιος δεν γνωρίζει τον πρεσβύτη Συμεών, ο οποίος, προχωρημένος τόσο στην αρετή όσο και στην ηλικία, ανέμενε να εκπληρωθεί σε αυτόν ο θείος χρησμός, ο οποίος έλεγε ότι δεν θα γνώριζε τον θάνατο προτού δει τον Χριστό και Δεσπότη και Τον δεχθεί στις αγκάλες του; Διότι ο ίδιος ο Συμεών, διατελώντας ιερέας του Θεού και λατρεύοντάς Τον σύμφωνα με τον νόμο, διατηρούσε τον εαυτό του αγνό, καθαίροντας τους εσωτερικούς του λογισμούς και γινόμενος κάτοπτρο του Θεού. Σε αυτόν το Πνεύμα φανέρωνε τις θείες ελλάμψεις, όχι ασαφείς ούτε θολές, αλλά ξεκάθαρες και πεντακάθαρες, έτσι ώστε σχεδόν να τις βλέπει στην εκπλήρωσή τους και να χαίρεται με αυτές σαν να ήταν ήδη παρούσες.

Αυτό, λέει, που εσύ δεν πιστεύεις θεωρώντας το ανέφικτο και αδύνατο, θα γίνει πράξη και θα γεράσεις υπερβολικά και θα αποβάλεις τη ρώμη του σώματος και θα ζήσεις εν Πνεύματι και δεν πρόκειται να πεθάνεις με λογισμό ανθρώπινο και ταπεινό, έως ότου γίνεις αυτόπτης του χριστού του Κυρίου. «Και ήλθε στο ιερό καθοδηγούμενος από το Πνεύμα»· όχι από δική του πρωτοβουλία, αλλά παρακινείται και προσέρχεται στο ιερό από το Πνεύμα, από το οποίο έλαβε την αποκάλυψη· «και όταν οι γονείς έφεραν μέσα το παιδί για να πράξουν σύμφωνα με τη συνήθεια του νόμου, το δέχθηκε στην αγκαλιά του και ευλόγησε τον Θεό», δηλαδή δόξασε τον Θεό σύμφωνα με το «θα ευλογώ τον Κύριο σε κάθε καιρό διαπαντός». «Και ευλόγησε τον Θεό και είπε· τώρα απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα». Φαίνεσαι βρέφος σαράντα ημερών, λέει, αλλά το Πνεύμα που μου αποκάλυψε τα περί σου με διδάσκει να σε ονομάζω Δέσποτα. Και εγώ είμαι δούλος σου, έστω κι αν φαίνομαι γέροντας· «τώρα απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα». Έχω κουραστεί να παλεύω με την ταλαίπωρη σάρκα μου, διότι το να ζει κανείς περισσότερο από το κανονικό είναι «κόπος και πόνος»· και μην αναβάλεις την απόλυσή μου, Δέσποτα, αλλά τώρα απόλυσέ με σύμφωνα με τον λόγο σου. Τώρα σύντομα ελευθέρωσε τον δούλο σου από τον δεσμό της σάρκας. Ελευθέρωσέ με σύμφωνα με τον λόγο σου· διότι μου προείπε το Πνεύμα σου ότι δεν θα δω θάνατο, πριν σε αντικρίσω. Και τώρα ας γίνει σύμφωνα με τον λόγο σου.

Ο νόμος πρόσταζε να προσφέρουν ένα ζευγάρι τρυγόνια, δείχνοντας ότι η τεκνοποιία προέρχεται από σώφρονα συζυγία· διότι λένε ότι το τρυγόνι είναι σώφρον ζώο, ώστε, ακόμη και αν χάσει το ταίρι του, δεν συνάπτει δεύτερο γάμο. Εάν όμως δεν είχαν τρυγόνια, προσέφεραν δύο νεοσσούς περιστεριών, ώστε η ζωή του παιδιού εκείνου να συνδεθεί με την πολυτεκνία· διότι το περιστέρι γεννά πολλά. «Και ιδού, υπήρχε ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ, που ονομαζόταν Συμεών· και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος και ευλαβής, και περίμενε την παρηγοριά του Ισραήλ· και Άγιο Πνεύμα ήταν επάνω του, και του είχε αποκαλυφθεί από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα έβλεπε θάνατο πριν δει τον Χριστό του Κυρίου. Και ήλθε καθοδηγούμενος από το Πνεύμα στο ιερό· και όταν οι γονείς έφεραν μέσα το παιδίον Ιησού, για να πράξουν γι' αυτό τα καθιερωμένα από τον νόμο, και αυτός το δέχθηκε στις αγκάλες του και ευλόγησε τον Θεό και είπε: Νυν απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα, σύμφωνα με τον λόγο σου, με ειρήνη· διότι είδαν τα μάτια μου το σωτήριό σου, το οποίο ετοίμασας ενώπιον όλων των λαών· φως για την αποκάλυψη στα έθνη, και δόξα του λαού σου Ισραήλ.»

Δες τους αποστόλους· δεν ήταν δούλοι των Ρωμαίων· αλλά τώρα τους τιμούν και τους προσκυνούν οι βασιλείς των Ρωμαίων· ιδού, λοιπόν, σε αυτούς έγινε παρηγοριά ο Χριστός, παρόλο που ήταν Ισραηλίτες. Αυτός, λοιπόν, ο Συμεών, κινούμενος από το Άγιο Πνεύμα, ανέβηκε στο ιερό, όταν η μητέρα έφερε τον Κύριο· και αφού τον δέχτηκε, τον ομολογεί Θεό. Διότι το να λέει «τώρα με απολύεις, Δέσποτα», αποτελεί ομολογία ότι Αυτός είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου. Δες δε πώς οι άγιοι θεωρούν το σώμα δεσμό· γι' αυτό και λέει: