Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 2:42

Εύλογα λοιπόν συνέδεσε την αύξηση της ηλικίας με την πρόοδο της σοφίας. Διότι, ανάλογα με το μέτρο της σωματικής ηλικίας, η θεία φύση αποκάλυπτε την οικεία της σοφία. <Και όταν έγινε δώδεκα ετών, αφού ανέβηκαν αυτοί στα Ιεροσόλυμα κατά το έθος της εορτής.> (A f. 45, B f. 32, C f. 110, E f. 109, H f. 132 b) Λέγοντας ο ευαγγελιστής ότι ο Ιησούς προέκοπτε σε σοφία και χάρη ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων, αποδεικνύει τον λόγο του αληθινό. Διότι τον φέρνει στην Ιερουσαλήμ, μαζί με την αγία Παρθένο, καθώς μια εορτή τους καλούσε σε αυτό. Έπειτα λέει ότι αυτός παρέμεινε πίσω, και βρέθηκε μετά από αυτά στο ιερό να κάθεται ανάμεσα στους διδασκάλους, να ρωτά και να απαντά, προφανώς για όσα είχαν οριστεί από παλιά στον νόμο. Έπειτα να θαυμάζεται από όλους για τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις του. Βλέπεις ότι προέκοπτε σε σοφία και χάρη, επειδή γινόταν γνωστό σε πολλούς ότι ήταν τέτοιος. <Ο πατέρας σου και εγώ σε αναζητούσαμε με οδύνη.> (B f. 33) Διότι η μητέρα του γνώριζε βέβαια ότι αυτός δεν ήταν τέκνο του Ιωσήφ, αλλά το λέει αυτό εξαιτίας της υποψίας των Ιουδαίων. Και επειδή είπε ότι «Ο πατέρας σου και εγώ σε αναζητούσαμε με οδύνη», ο Σωτήρας απαντά σε αυτό: <Δεν γνωρίζατε ότι πρέπει να βρίσκομαι στα του Πατρός μου;> (A f. 45 b, E f. 110 b, H f, 134) Εδώ λοιπόν για πρώτη φορά μνημονεύει φανερότερα τον αληθινό του Πατέρα, και αποκαλύπτει πλήρως τη δική του θεότητα.

Διότι ο Ιησούς σταυρώνεται κατά το τριακοστό τρίτο έτος της ένσαρκης παρουσίας του, ενώ εκείνο τον καιρό για τον Ηρώδη, τον υιό του Αρχελάου, διανυόταν το εικοστό έτος. 10. Διότι κατά το τριακοστό τρίτο έτος του πρώτου Ηρώδη, του υιού του Αντιπάτρου, γεννιέται ο Σωτήρας στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, το οποίο ήταν το τεσσαρακοστό δεύτερο έτος του αυτοκράτορα Αυγούστου. Και αφού συμπλήρωσε δύο έτη, παραλαμβάνεται από τον Ιωσήφ στην Αίγυπτο, εξαιτίας των όσων είχαν πει οι μάγοι στον Ηρώδη, καθώς ο Ηρώδης ζητούσε να εξοντώσει το παιδί. Κατεβαίνει λοιπόν στην Αίγυπτο και παραμένει εκεί άλλα δύο έτη. Και πεθαίνει ο βασιλιάς Ηρώδης στο τριακοστό έβδομο έτος. Τον διαδέχεται δε ο υιός του Αρχέλαος για εννέα έτη. Και έτσι ολοκληρώνεται το έργο, και παραδίδεται στον σταυρό κατά το δέκατο όγδοο έτος του Τιβερίου Καίσαρα, ενώ του Αγρίππα που επονομάστηκε μέγας, του νεότερου Ηρώδη, του υιού του Αρχελάου, ήταν το εικοστό έτος. Πουθενά όμως δεν ακούσαμε ότι ο Ιωσήφ είχε αποκτήσει υιούς. Αλλά ούτε και έζησε για πολλά έτη μετά την επιστροφή από την Αίγυπτο· διότι διάνυε το τέταρτο έτος ο Σωτήρας, και ο Ιωσήφ είχε ξεπεράσει το ογδοηκοστό τέταρτο έτος της ηλικίας του, όταν επέστρεψε από τη χώρα της Αιγύπτου. Και ο Ιωσήφ παρέμεινε στη ζωή για άλλα οκτώ έτη· και κατά το δωδέκατο έτος, όταν ανέβαιναν στην Ιερουσαλήμ, αναζητήθηκε [ο Ιησούς], επειδή δεν βρέθηκε κατά τη διάρκεια της οδοιπορίας, όπως αναφέρει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο.

Ποια, λοιπόν, σημασία της υποταγής θα πουν ευλόγως ότι πρέπει να εννοούμε κυρίως για Αυτόν; Διότι διαπιστώθηκε ότι όλα όσα εξετάστηκαν απέχουν πολύ από το να νοούνται και να λέγονται κυριολεκτικά για τον Μονογενή Θεό. Εάν πάλι πρέπει να προσθέσουμε και εκείνο το είδος της υποταγής που αναφέρει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, ότι δηλαδή ο Κύριος, όταν έφτασε στο δωδέκατο έτος της ηλικίας του, υποτασσόταν στους γονείς του, ούτε αυτό θα άρμοζε να λέγεται για τον προαιώνιο και αληθινό Υιό σε σχέση προς τον αληθινό Πατέρα Του. Διότι εκεί, Εκείνος που δοκιμάστηκε στα πάντα καθ' ομοιότητα με εμάς χωρίς αμαρτία, καταδέχθηκε να διέλθει και μέσα από τα στάδια ηλικίας της δικής μας φύσης· και όπως, όταν έγινε παιδί, δέχθηκε τη βρεφική τροφή τρώγοντας βούτυρο και μέλι, έτσι και όταν προχώρησε στην εφηβική ηλικία, δεν απέρριψε ό,τι ήταν κατάλληλο και πρέπον για μια τέτοια ηλικία, γινόμενος πρότυπο ευταξίας για τον βίο. Διότι, επειδή στους άλλους ανθρώπους ο νους είναι ατελής σε τέτοια ζητήματα και η νεότητα έχει ανάγκη από την καθοδήγηση προς το καλύτερο, η οποία παρέχεται από τους τελειοτέρους, για τον λόγο αυτόν ο δωδεκαετής υποτάσσεται στη μητέρα του, για να δείξει ότι αυτό που τελειοποιείται μέσω της προόδου, προτού φθάσει στην τελειότητα, ορθώς αποδέχεται την υποταγή ως καθοδηγητή προς το αγαθό.

Αλλά βέβαια δεν επιτέλεσε κανένα θαύμα όταν ήταν παιδί· παρά μόνο αυτό το ένα μαρτύρησε ο Λουκάς, ότι σε ηλικία δώδεκα ετών καθόταν και άκουγε τους δασκάλους, και λόγω των ερωτήσεών του φαινόταν αξιοθαύμαστος. Άλλωστε, εύλογα και σύμφωνα με τη λογική, δεν άρχισε να επιτελεί σημεία ευθύς εξαρχής από την παιδική του ηλικία. Διότι θα θεωρούσαν ότι το γεγονός ήταν οφθαλμαπάτη. Αν δηλαδή πολλοί το υποπτεύθηκαν αυτό όταν είχε πλέον φτάσει στην κατάλληλη ηλικία, πολύ περισσότερο θα συνέβαινε αυτό αν θαυματουργούσε όντας ακόμη εντελώς παιδί· και θα ορμούσαν ταχύτερα και πριν από τον κατάλληλο καιρό να τον οδηγήσουν στον σταυρό, λιώνοντας από τον φθόνο· και αυτά τα ίδια τα γεγονότα της θείας Οικονομίας δεν θα γίνονταν πιστευτά. Από πού, λοιπόν, δημιουργήθηκε στη μητέρα του, λέει, η ιδέα να φανταστεί κάτι τόσο σπουδαίο για αυτόν; Άρχιζε πλέον να αποκαλύπτεται, και από τον Ιωάννη είχε γίνει ολοφάνερος, καθώς και από όσα είχε πει εκείνος προς τους μαθητές του. Αλλά και πριν από όλα αυτά, η ίδια η σύλληψη, και όλα όσα συνέβησαν μετά τη γέννηση, της είχαν ενσταλάξει την πιο υψηλή ιδέα για το παιδί. Διότι άκουσε, λέει, όλα όσα αφορούσαν το παιδί, «και τα διατηρούσε μέσα στην καρδιά της». Για ποιον λόγο, λοιπόν, λέει, δεν τα έλεγε αυτά πρωτύτερα; Διότι, όπως ακριβώς ανέφερα, τότε πλέον έκανε την αρχή της φανέρωσής του.

ε΄. Στη συνέχεια, όταν έγινε δώδεκα ετών, κάθεται ανάμεσα στους διδασκάλους, ακούγοντας και ερωτώντας, και με τις εύστοχες απαντήσεις του εκπλήσσει όσους τον ακούν. Σε ποιον θα μπορούσε να ανήκει το γνώρισμα, σε τέτοια ηλικία, να προφέρει τόσο εξαίσια λόγια, παρά οπωσδήποτε στον σεσαρκωμένο Θεό; Άλλωστε, και όταν ερωτάται από τη μητέρα του, η οποία επιθυμούσε να μάθει την αποκάλυψη της πατρικής του δόξας, της δίνει την κατάλληλη απάντηση.

Αλλά φανερώνοντας λίγο λίγο την έμφυτη σοφία, ανάλογα με τη σωματική του ηλικία, λέγεται ότι προόδευε και ενδυναμωνόταν στο πνεύμα. Διότι, αν όσο ήταν μικρός στην ηλικία φανέρωνε όλη του τη σοφία, θα φαινόταν σαν κάτι το παράδοξο. Τώρα όμως, φανερώνοντας τον εαυτό του ανάλογα με την ηλικία του, όσο ήταν επιτρεπτό, εκπλήρωνε τη θεία οικονομία, όχι αποκτώντας επιπλέον σοφία (διότι τι θα μπορούσε να γίνει τελειότερο από αυτό που είναι τέλειο εξ αρχής;), αλλά αποκαλύπτοντας σταδιακά την ήδη υπάρχουσα. «Και οι γονείς του πήγαιναν κάθε χρόνο στην Ιερουσαλήμ κατά τη γιορτή του Πάσχα. Και όταν έγινε δώδεκα ετών, αφού ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα σύμφωνα με το έθιμο της γιορτής, και ολοκλήρωσαν τις ημέρες, κατά την επιστροφή τους, το παιδί Ιησούς παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ, και δεν το κατάλαβαν ο Ιωσήφ και η μητέρα του. Νομίζοντας δε ότι βρισκόταν μέσα στη συνοδεία, προχώρησαν απόσταση μιας ημέρας και τον αναζητούσαν ανάμεσα στους συγγενείς και στους γνωστούς. Και μη βρίσκοντάς τον, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ αναζητώντας τον, και συνέβη, μετά από τρεις ημέρες να τον βρουν στο ιερό, να κάθεται ανάμεσα στους δασκάλους, και να τους ακούει, και να τους ρωτά.