Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 2:46

Ποια, λοιπόν, σημασία της υποταγής θα πουν ευλόγως ότι πρέπει να εννοούμε κυρίως για Αυτόν; Διότι διαπιστώθηκε ότι όλα όσα εξετάστηκαν απέχουν πολύ από το να νοούνται και να λέγονται κυριολεκτικά για τον Μονογενή Θεό. Εάν πάλι πρέπει να προσθέσουμε και εκείνο το είδος της υποταγής που αναφέρει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, ότι δηλαδή ο Κύριος, όταν έφτασε στο δωδέκατο έτος της ηλικίας του, υποτασσόταν στους γονείς του, ούτε αυτό θα άρμοζε να λέγεται για τον προαιώνιο και αληθινό Υιό σε σχέση προς τον αληθινό Πατέρα Του. Διότι εκεί, Εκείνος που δοκιμάστηκε στα πάντα καθ' ομοιότητα με εμάς χωρίς αμαρτία, καταδέχθηκε να διέλθει και μέσα από τα στάδια ηλικίας της δικής μας φύσης· και όπως, όταν έγινε παιδί, δέχθηκε τη βρεφική τροφή τρώγοντας βούτυρο και μέλι, έτσι και όταν προχώρησε στην εφηβική ηλικία, δεν απέρριψε ό,τι ήταν κατάλληλο και πρέπον για μια τέτοια ηλικία, γινόμενος πρότυπο ευταξίας για τον βίο. Διότι, επειδή στους άλλους ανθρώπους ο νους είναι ατελής σε τέτοια ζητήματα και η νεότητα έχει ανάγκη από την καθοδήγηση προς το καλύτερο, η οποία παρέχεται από τους τελειοτέρους, για τον λόγο αυτόν ο δωδεκαετής υποτάσσεται στη μητέρα του, για να δείξει ότι αυτό που τελειοποιείται μέσω της προόδου, προτού φθάσει στην τελειότητα, ορθώς αποδέχεται την υποταγή ως καθοδηγητή προς το αγαθό.

Αλλά βέβαια δεν επιτέλεσε κανένα θαύμα όταν ήταν παιδί· παρά μόνο αυτό το ένα μαρτύρησε ο Λουκάς, ότι σε ηλικία δώδεκα ετών καθόταν και άκουγε τους δασκάλους, και λόγω των ερωτήσεών του φαινόταν αξιοθαύμαστος. Άλλωστε, εύλογα και σύμφωνα με τη λογική, δεν άρχισε να επιτελεί σημεία ευθύς εξαρχής από την παιδική του ηλικία. Διότι θα θεωρούσαν ότι το γεγονός ήταν οφθαλμαπάτη. Αν δηλαδή πολλοί το υποπτεύθηκαν αυτό όταν είχε πλέον φτάσει στην κατάλληλη ηλικία, πολύ περισσότερο θα συνέβαινε αυτό αν θαυματουργούσε όντας ακόμη εντελώς παιδί· και θα ορμούσαν ταχύτερα και πριν από τον κατάλληλο καιρό να τον οδηγήσουν στον σταυρό, λιώνοντας από τον φθόνο· και αυτά τα ίδια τα γεγονότα της θείας Οικονομίας δεν θα γίνονταν πιστευτά. Από πού, λοιπόν, δημιουργήθηκε στη μητέρα του, λέει, η ιδέα να φανταστεί κάτι τόσο σπουδαίο για αυτόν; Άρχιζε πλέον να αποκαλύπτεται, και από τον Ιωάννη είχε γίνει ολοφάνερος, καθώς και από όσα είχε πει εκείνος προς τους μαθητές του. Αλλά και πριν από όλα αυτά, η ίδια η σύλληψη, και όλα όσα συνέβησαν μετά τη γέννηση, της είχαν ενσταλάξει την πιο υψηλή ιδέα για το παιδί. Διότι άκουσε, λέει, όλα όσα αφορούσαν το παιδί, «και τα διατηρούσε μέσα στην καρδιά της». Για ποιον λόγο, λοιπόν, λέει, δεν τα έλεγε αυτά πρωτύτερα; Διότι, όπως ακριβώς ανέφερα, τότε πλέον έκανε την αρχή της φανέρωσής του.

Και αν έτσι γνωρίζει να τιμά ο Χριστός την πανόσια κοίμηση των δούλων Του, πόσο άραγε λοιπόν θα τίμησε την πάνσεπτη κοίμηση της δικής Του και πανάγνου Μητέρας; Πράγματι, στάθηκε εκεί τότε στην πόλη Σιών, στάθηκε εκεί ο Χριστός ο Θεός και πλήθος στρατιάς ουράνιων ταγμάτων, ώστε τα μεν, ως φιλότιμα και φιλοδέσποτα, να προσφέρουν τη συνήθη λειτουργία στον Δεσπότη και να διακοσμήσουν λαμπρά την κηδεία της πανυμνήτου Μητέρας Του, ο δε, ώστε ως Θεός παντοδύναμος να διακρίνει καθαρά και να παραλάβει την καθαρή ψυχή από το ακήρατο σώμα, και ως υιός φιλομήτωρ να τιμήσει την παρθένο μητέρα και να της ανταποδώσει πολλαπλάσιες τις οφειλές. Ποιες οφειλές λοιπόν; Της παράδοξης κυοφορίας, του άρρητου τόκου, του αγίου θηλασμού, του κρατήματος στην αγκαλιά, των σπαργάνων εκείνων, της φυγής στην Αίγυπτο, της επιστροφής από εκεί, της πέρα από κάθε νου κατοίκησης και ανατροφής στη Ναζαρέτ, του πόθου προς Αυτόν, της μεγάλης ευλάβειας. Και τον μεν πόθο τον βλέπουμε όταν, αναζητώντας Τον επί τρεις ημέρες, Τον βρήκε «να κάθεται ανάμεσα στους δασκάλους», και είπε, «τέκνο, γιατί μας το έκανες αυτό;», και, «ιδού εμείς σε αναζητούσαμε με οδύνη». Τη δε ευλάβεια στον γάμο στην Κανά: «κρασί», λέει, «δεν έχουν». Είδες, αγαπητέ, την ευλάβεια της πανέντιμης μητέρας;

ε΄. Στη συνέχεια, όταν έγινε δώδεκα ετών, κάθεται ανάμεσα στους διδασκάλους, ακούγοντας και ερωτώντας, και με τις εύστοχες απαντήσεις του εκπλήσσει όσους τον ακούν. Σε ποιον θα μπορούσε να ανήκει το γνώρισμα, σε τέτοια ηλικία, να προφέρει τόσο εξαίσια λόγια, παρά οπωσδήποτε στον σεσαρκωμένο Θεό; Άλλωστε, και όταν ερωτάται από τη μητέρα του, η οποία επιθυμούσε να μάθει την αποκάλυψη της πατρικής του δόξας, της δίνει την κατάλληλη απάντηση.

Αλλά φανερώνοντας λίγο λίγο την έμφυτη σοφία, ανάλογα με τη σωματική του ηλικία, λέγεται ότι προόδευε και ενδυναμωνόταν στο πνεύμα. Διότι, αν όσο ήταν μικρός στην ηλικία φανέρωνε όλη του τη σοφία, θα φαινόταν σαν κάτι το παράδοξο. Τώρα όμως, φανερώνοντας τον εαυτό του ανάλογα με την ηλικία του, όσο ήταν επιτρεπτό, εκπλήρωνε τη θεία οικονομία, όχι αποκτώντας επιπλέον σοφία (διότι τι θα μπορούσε να γίνει τελειότερο από αυτό που είναι τέλειο εξ αρχής;), αλλά αποκαλύπτοντας σταδιακά την ήδη υπάρχουσα. «Και οι γονείς του πήγαιναν κάθε χρόνο στην Ιερουσαλήμ κατά τη γιορτή του Πάσχα. Και όταν έγινε δώδεκα ετών, αφού ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα σύμφωνα με το έθιμο της γιορτής, και ολοκλήρωσαν τις ημέρες, κατά την επιστροφή τους, το παιδί Ιησούς παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ, και δεν το κατάλαβαν ο Ιωσήφ και η μητέρα του. Νομίζοντας δε ότι βρισκόταν μέσα στη συνοδεία, προχώρησαν απόσταση μιας ημέρας και τον αναζητούσαν ανάμεσα στους συγγενείς και στους γνωστούς. Και μη βρίσκοντάς τον, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ αναζητώντας τον, και συνέβη, μετά από τρεις ημέρες να τον βρουν στο ιερό, να κάθεται ανάμεσα στους δασκάλους, και να τους ακούει, και να τους ρωτά.